عنوان » Weblogs

« دیدن چکیده ها یا ندیدن چکیده ها «

Weblogs 200 خوانده نشده

January 03, 2009
6:57
مادام بواری‌های عصر ما
» ‎

برای من، اگر تصمیم بگیرم روزنامه بخوانم، مهمترین صفحه‌هایش صفحه‌های حوادث و ورزش و صفحه‌ی آخر است. شنبه و یکشنبه‌ی این هفته دو خبر در صفحه‌ی حوادث روزنامه‌ی اعتماد برایم بسیار تکاندهنده بود: کودک دوساله قربانی یک عشق خونین شد؛ دختری برای فرار از ازدواج اجباری نامزدش را کشت. سالها درج چنین اخباری در روزنامه‌ها یا ممنوع بود یا اثری از آنها نبود. اوایل سالهای هفتاد را به خاطر می‌آورم که دوستی برایم از تعداد زیاد زندانیان متهم به زنا با محارم سخن گفت. سالهای بعد از ۷۶ خواندن این گونه اخبار دیگر چیزی عادی شده بود. چندسال پیش، گمان می‌کنم «شرق» بود که گزارش داده بود پدربزرگی از نوه‌اش به دادگاه شکایت کرده است: به جرم آبستن کردن دخترش — خواهرزاده و خاله. خبرنگار گزارش کرده بود که آن دو بی‌هیچ شرمندگی گفته‌اند که یکدیگر را دوست دارند و می‌خواهند بچه‌شان را نگه دارند. دیگر نفهمیدم بر سر این پرونده چه آمد. در این مملکت آن‌قدر خبر تکاندهنده هست که اخبار دیروز را به راحتی فراموش کنی. باری، گمان من بر این است که اینها «درد‌نشانه‌ها» (Symptoms)ی جامعه‌ی مایند. جامعه‌ی ما بیماری رو به مرگ است. و بی‌شک بزرگترین علتش هم نداشتن طبیب است. از «سفیه» چه کاری برای این جامعه ساخته است؟ خب، به نظر شما علت اتفاق افتادن این چیزها در این جامعه چیست؟ چرا باید همسرکشی در رتبه اول جنايتهای خانوادگی باشد؟
December 30, 2008
8:19
رویکردهای هرمنوتیکی به هنر اسلامی
» ‎

بعد از ظهر سه‌شنبه ۱۰ دی ۸۷، ساعت ۱۶:۰۰، در «مرکز هنرپژوهی نقش جهان»، وابسته به فرهنگستان هنر، جنب پارک ساعی، درباره‌ی «رویکردهای هرمنوتیکی به هنر اسلامی» سخنرانی می‌کنم. چکیده‌ای از چیزی که می‌خواهم بگویم چنین است.
December 28, 2008
5:06
امریکا امریکا
» ‎

شب پنجشنبه به طور اتفاقی توانستم «امریکا امریکا» (۱۹۶۳) ساخته‌ی الیا کازان را با زیرنویس يونانی و صدای اصلی تماشا کنم. البته، نصفه نیمه. فیلم را شبکه‌ی یونانی αιδερ پخش می‌کرد. از ابتدای جوانی به دنبال تماشای این فیلم بودم، اما در سال ۵۸ فقط توانستم چاپ جیبی و قدیمی (گمان می‌کنم متعلق به آغاز دهه‌ی ۴۰) ترجمه‌ی ساعدی و براهنی را از داستان این فیلم به دست آورم و بخوانم. این فیلم بر اساس داستان بلندی به قلم خود کازان ساخته شده است. این داستان در آن سالها برایم گیرایی بسیار داشت. داستان خشونتهای قومی و دینی در ترکیه. میان یونانیها و ارمنیها و ترکها. مرگ و فلاکت و مهاجرت. و بعد حتی رؤیای از تهی سرشار امریکا. فیلمبرداری سیاه و سفید، مکانها و فضاها، صحنه‌ها، شخصیتها و گفت و گوها، بازیها، همه تحسین‌برانگیز بود. از فیلمی کلاسیک در سینما هیچ کم نداشت. در برخی صحنه‌ها به یاد سرگی آیزنشتاین می‌افتادم. کشتار ارمنی‌ها و یونانیها غم‌انگیز بود و کات کردن سوختن کلیسها به مناره‌ها و صدای مؤذنان روحم را می‌آزرد. این آسمان چه فجایع که به خود ندیده است. از خود می‌پرسیدم که چه شده است که یونانیها در این ایام عید این فیلم را پخش می‌کنند؟ بعد متوجه شدم که ظاهرا این شبکه فیلمهای سیاه و سفید و قدیمی زیاد پخش می‌کند. امروز که عکس جنازه‌های غزه را می‌دیدم از خود می‌پرسیدم که این فلاکت کی به پایان می‌رسد. تا به کی باید سزای این حماقت را پرداخت؟ آیا هنر می‌تواند کمکی بکند. این جنگ صلیبی را پایانی هست؟

December 25, 2008
23:03
نتايج يك پژوهش درباره 100 روزنامه‌ آنلاین
» ‎ دات

نتايج يك پژوهش درباره 100 روزنامه‌ آنلاین
مطالعه سال 2008 گروه بایوینگز (Bivings Group) در مورد وب و صنعت روزنامه‌نگاری منتشر شد. همه ساله گروه بایوینگز مطالعه‌ای در مورد قابلیت‌ها و توانایی‌های روزنامه‌های‌آنلاین بزرگ آمریکا انجام می‌دهد و با این کار دورنمایی از میزان دخالت وب در صنعت روزنامه‌نگاری و رشد این فن‌آوری را به عنوان منبع خبر تهیه می‌کند. جزئيات

December 21, 2008
20:18
برترینهای ۲۰۰۸ به روایت بلاگی فلسفی
» ‎

با پایان سال ۲۰۰۸ در بخشی بزرگ از این سیاره، می‌توان منتظر بود که اهل فرهنگ هم به حساب سال خود برسند و از پسنديده‌ها، و احیاناً ناپسندیده‌های خود، سخن بگویند. پسندهای این بلاگنویس فلسفی انگلیسی‌زبان برای من خواندنی بوده است، همان طور که بسیاری از یادداشتهای دیگرش. شاید شما هم پسندیدید.

December 11, 2008
14:11
همایش: ارزیابی سیاست‌گذاری‌های توسعه فناوری‌اطلاعاتانجمن ایرانی ...
» ‎ دات

همایش: ارزیابی سیاست‌گذاری‌های توسعه فناوری‌اطلاعات
انجمن ایرانی مطالعات جامعه اطلاعاتی همایش تخصصی "ارزیابی سیاست‌گذاری‌های توسعه فناوری اطلاعات در ایران؛ با نگاهی به برنامه پنجم توسعه" را با همکاری مرکز محاسبات دانشگاه صنعتی شریف برگزار می‌کند.
این همایش شنبه 23 آذر 1387 ساعت 15:30 تا 17:30 در ساختمان مرکز محاسبات دانشگاه صنعتی شریف برگزار می‌شود

December 08, 2008
0:23
ابرهای پاییزی شیراز
» ‎

اینترنت هم همچون هر موجود دیگری دارای سودها و زیانهایی است. و اما سودهایش: جهان پهناور و در عین حال کوچکی است که دورترین فاصله‌ها را به لمحة‌البصری نزدیک می‌کند، بیگانه‌ترین و دورترین افراد را آشنا می‌سازد، و همه‌چیز چنان است که گویی در مشت توست. اینترنت پر از دوستان نادیده است. و اما زیانهایش: هاویه‌ای است که چون گردابی تو را در خود فرو می‌کشد و مجال تفکر و اندیشه و تنهایی به تو نمی‌دهد. آنچنان سرشار است که همۀ هوسهای تو را بیدار و پربار می‌کند و چنان بر صندلی میخکوبت می‌کند که تنها بوی سوختگی غذایت می‌تواند تو را از جا بر کند. از بیگانگان آدمی‌خوار و راهزنان مزور و دروغزن و دوستان نیرنگ‌باز و دغل نیز سرشار است. من طعم همۀ اینها را چشیده‌ام. بانویی فرهیخته از شیراز، و البته نادیده، مهندس شیمی و نقاش و عکاس (این دوتای آخر نه به صورت حرفه‌ای)، چند سالی است که هر از گاهی با فرستادن نقاشیها و عکسهای خود از طبیعت دلربای شیراز مرا مرهون محبت خود ساخته است. دیروز دو سه تایی عکس از جمعه‌ی هفته‌ی قبل شیراز برایم فرستاد. دریغم آمد در اینجا نگذارم. عکسهای ماندانا را ببینید.
December 05, 2008
16:14
پاييز
» ‎

امروز را تنبلی کردم و نشستم خانه. پشیمانم. اما دیگه گذشت. جمعه‌ی پیش تا نیمه راه «کلک‌چال» رفتم. شب باران باریده بود و ابرها تازه داشتند می‌رفتند. هوا هنوز خیس بود و سنگفرشهای جمشیدیه نیز. جمشیدیه خلوت بود، اما کوه شلوغ بود. همه از کوچه‌ی پشتی می‌رفتند. رفتم کنار آبگیر و کمی نشستم. مرغابیها نبودند. میله‌های دور تا دور آبگیر را زشت کرده‌ بود. رفتم باغ سنگی و کمی قدم زدم و بعد سرازیر شدم تو جاده‌ی کوه. گاهی ابر بود و گاهی آفتاب. به نیمه‌راه که رسیدم برگشتم. حوصله نداشتم بالاتر بروم. کار داشتم. همیشه کار دارم. ولی هیچ کار هم نمی‌کنم. کوه و دریا تنها جایی است که زمین و آسمان به هم می‌رسند. در کوه که هستم از این احساس که به ابرها نزدیک شده‌ام لذت می‌برم. خیال می‌کنم که می‌توانم به این پنبه‌ها برسم و به آنها دست بزنم. در بازگشت هوا آفتابی شده بود و رنگهای پاییزی در زیر آفتاب می‌درخشید. خدایا تو چه نقاش ماهری هستی. خدایا شکر. تصویرها: همه‌ی آلبومها آلبوم کوه‌پیمایی
8:14
از یکی از فقرا
» ‎

یکی از دانشجویان ورودی امسال برایم نامه‌ای نوشته بود. چون هنوز نتوانسته‌ام سر و صورتی به بخش نظرهای خوانندگان در این صفحه بدهم، نامه‌اش را در اینجا منتشر می‌کنم و پاسخ می‌دهم. او نوشته است: به نام حق با سلام خدمت استاد حاجی من یک سؤال یا یک انتقاد یا یک لقمه گستاخی یا...داشتم در مورد پست "یاد"تان. من در دروازه‌ی ورودی به جاده‌ی پرحیرت فلسفه به انتخاب خود ایستاده‌ام. از بقال محل‌مون تا معلم فلسفه (ی بسیار محبوبم) تا خانواده و تا همه، همگی مرا از این مسیر نهی کردند، یکی از کمی کار و حقوق می‌گفت، یکی از سختی و پیچیدگی درسها یکی از گمراهی معنوی و دینی می‌گفت.... اما من آمدم، چون فکر می کردم خدا هرکس را برای چیزی ساخته و علاقه‌ی آن چیز را هم در دلش گذاشته تا راه را پیدا کند... من هم اگر آمده‌ام فلسفه به همین خاطر است و مطمئنم شما هم همین‌گونه‌اید. پس چرا شما ناگهان باید جلو ما بنویسید: "سالهای تحصیلی دیگر آن رازآمیزی و افسونگری خود را برایم از دست داده‌اند. نمی‌دانم چرا هرچه می‌گذرد علاقه و کششم نسبت به این محیط روز به روز کمتر می‌شود. از کارم و از زندگی‌ام متنفرم..." من مطمئنم مرحوم علوی نیا — که گویا مثل ما فقیر بوده — هم عاشق فلسفه بوده‌اند و الا که...عمرشان را هدر کرده‌اند: "عاشق شو ار نه روزی کار جهان سر آید ناخوانده نقش مقصود از کارگاه هستی" (حافظ) پس چرا چرا اینگونه می‌گویید؟؟؟ چرا الآن؟؟؟ ببخشید سرتان را درد آوردم و گستاخی کردم باز هم به وبلاگ من، ...، سر بزنید. اگر خواستید یک یادگاری هم بگذارید. یاعلی فقیر ... دوست عزیز. آنچه من در اینجا می‌نویسم بیانگر حالات آنی و افکار درونی و احساسات عاطفی خودم است که شاید چند لحظه بعد از نوشتن آنها نیز پشیمان شوم. اما آنها را می‌نویسم تا «راحت» شوم. بنابراین، شما، در مرتبه‌ی نخست، آنچه را من می‌نویسم جدی نپندارید، و در مرتبه‌ی دوم، بر سر و عواطف و احساسات کسی با او بحث نکنید. احوالات هرکسی در هر وقت و مقامی و در هر سنی متفاوت است. من این چیزها را برای شما ننوشته‌ام که بگویم شما راه درستی را در زندگی نرفته‌اید. من هرگز مخاطبم را در ذهن نیاورده‌ام. من دارم با خودم صحبت می‌کنم. شما نمی‌خواهید بدانید من در درونم گاهی چی فکر می‌کنم؟ خب، اگر نمی‌خواهید بدانید، چرا مرا هم می‌خواهید از بیان باز دارید؟ می‌توانید به بسیاری از همتایان و همسالان و همکاران من نگاه کنید و از آنها سرمشق زندگی موفق را بیاموزید. دست کم بگذارید این نمونه‌ی «بد» پیش چشمتان باشد تا در راه خود استوارتر باشید. شادکام و پیروز باشید.
December 01, 2008
21:40
نفت ۵ دلاری
» ‎

وقتی آدم می‌شنود که کسی گفته است با «نفت بشکه‌ای ۵ دلار هم می‌تواند کشور را اداره کند»، تنها چیزی که از ذهنش می‌گذرد این است که این بابا یا نمی‌داند یک بشکه نفت چندلیتر است یا نمی‌داند که ۵ دلار چقدر پول است؟ راستی شما می‌دانید یک بشکه نفت چند لیتر است و ۵ دلار چند تومان است؟ خب، یک بشکه نفت حدود ۱۵۹ لیتر است و ۵ دلار هم با نرخی که امروز وجود دارد به طور میانگین چیزی حدود ۵ هزارتومان؟ خب، این یعنی اینکه شما می‌توانید ۱۵۹ لیتر نفت بدهید و یکی دو کیلو برنج بخرید، یا چند کیلو گندم؟ — حالا دیگر لازم نیست حساب کنید که بر این مبنا اگر ۱۵۹ لیتر نفت بدهید چند لیتر بنزین می‌توانید بخرید؟ اما آیا وقتی نفت را ۵ دلار بخرند، معنایش این است که این ۵ دلار خالص به دست دولت ما می‌رسد؟ نفت برای اینکه از چاه بیرون آورده شود و در کشتی بارگیری شود و به دست خریدار برسد خودش چقدر هزینه برمی‌دارد؟ هیچ فکر کرده‌اید؟ از کسی پرسیده‌اید؟ آیا خود وزارت نفت که نفت را می‌فروشد تا حالا حساب کرده است که استخراج نفت برای ما هر بشکه چقدر تمام می‌شود و در واقع از قیمت فروش نفت چقدر را باید بابت هزینه‌های جاری خود آن کسر کرد؟ من که چیزی نشنیده‌ام. چه خوب است خبرنگاری در این خصوص تحقیقی بکند یا کارشناسی برای ما توضیحی بدهد. آن وقت شاید معلوم شود که چه سرنوشتی در انتظار این کشور است. شاید معلوم شود که اگر شما نفت را بشکه‌ای ده دلار هم بفروشید باید یک چیزی از جیب تان هم بدهید تا آن را ببرند. خدایا به این ملت بدبخت رحم کن.
November 29, 2008
20:06
دوشنبه ۱۱ آذر
» ‎

در روز دوشنبه ۴ آذر نتوانستیم مجلس بزرگداشت همکار فقیدمان دکتر سهراب علوی‌نیا را برگزار کنیم، چرا که این روز مصادف شد با خاکسپاری همکار عزیز دیگرمان دکتر ابوالقاسم ذاکرزاده. با سپاس از سخنرانان ارجمند و خانواده‌ی محترم و گرامی دکتر علوی‌نیا این مراسم در هفته‌ی آینده، روز دوشنبه ۱۱ آذرماه، برگزار خواهد شد.
November 26, 2008
18:55
وای بر کم‌فروشان
» ‎

امشب بعد از اینکه یکی دو ساعتی قدم زدم و هوایی خوردم، در هنگام گذر از کنار میوه‌فروشی محله، «حاجی ارزونی چیذر»، گفتم پرتقالی بخرم و این یکی دو روز آخر هفته را جشن بگیرم. به سوی پیشخوان کوچک کنار مغازه‌ی اصلی، دهنه‌ی اول، رفتم که پرتقالهای تامسون ارزان‌قیمتی را در طبق ریخته بود. خلوت بود و کسی نبود. گفتم دو کیلو پرتقال. جوانی که بیکار آنجا ایستاده بود آمد و کیسه‌ای را پر از پرتقال کرد و روی ترازو گذاشت. به اعداد و ارقام روی ترازو نگاه کردم. قیمت را زده بود: ۱۲۹۰. نگاهی دوباره به قیمت پرتقالها که روی چوبی با خط درشت نوشته بود انداختم. نوشته بود: ۱۰۸۰. به ترازودار که جوانکی خیکی بود، گفتم: «۱۲۹۰ حساب کردی؟» گفت: «آره». گفتم: «اونجا که نوشته ۱۰۸۰!» نگاهی به جوانک کناری انداخت و سریع قیمت را عوض کرد و حساب کرد. دو کیلو بیشتر نمی‌خواستم. چندتا پرتقال را به سرعت در آورد و بی‌آنکه بتوانم ببینم وزنش چقدر شد، پولش را گرفت. ترازو هنوز آرام نگرفته بود. قبضی هم به من نداد. چندباری است که متوجه شده‌ام باید وقتی می‌روم خرید حواسم را حسابی جمع کنم. گاهی کالاها را زیادتر از آنکه هست حساب می‌کنند، در برخی جاهای شلوغ همیشه چند کالای اضافی هم به اسم آدم فاکتور می‌شود، یا قیمتها با برچسبها نمی‌خواند. در جاهایی مانند بالای شهر مردم عادت ندارند قیمت چیزی را بپرسند یا فاکتورها را نگاه کنند و خودشان جمع بزنند. هرچه گفتند می‌پردازند. پول خرد هم اصلا وجود ندارد. همه چیز به هزار یا پانصد ختم می‌شود. گاهی شاید اصلا سوء نیتی در کار نباشد. شاید صاحب مغازه اصلا در این میان مقصر نباشد. شاید صاحب‌ مغازه‌ی آینده است که دارد برای خودش پس‌انداز می‌کند. به هر حال، کسی را متهم نمی‌کنم. اما وقتی می‌روید خرید، اگر مثل من پولدار نیستید، حسابی حواس‌تان را جمع کنید، چون ممکن است همیشه چهار پنج هزارتومان بیش از خریدتان بپردازید. حالا که رسیدیم به اینجا یادی هم از دکتر ذاکرزاده‌ی عزیز بکنم. چند سال پیش با جمعی از همکاران رفتیم درکه که ناهاری بخوریم. دکتر ذاکرزاده می‌خواست مهمان‌مان کند. بعد از اینکه ناهار خوردیم، نوبت به صورت حساب رسید و دکتر ذاکرزاده پرداخت. در هنگام خروج از او پرسیدیم که پولش چقدر شد، با توجه به اینکه پول زیادی از جیبش خارج شده بود. گفت: ۸۰ هزارتومان (آن موقع زیاد بود، حالا پولی نیست. کی می‌گه ما در حال پیشرفت نیستیم! این همه ترقی را چطور نمی‌بینید!). با توجه به آنچه خورده بودیم و تعدادمان و قیمتهایی که در صورت غذا دیده بودیم جور در نمی‌آمد. در خیابان بودیم و می‌خواستیم سوار ماشین بشویم. دکتر ذاکرزاده بی‌اعتنا بود و می‌گفت مهم نیست، برویم. بالاخره، یکی از همکاران صورت‌حساب را گرفت و رفت پیش صندوقدار. بعد از چند دقیقه خندان آمد. بیش از ۴۰ هزارتومان پس گرفته بود! چیزهایی که ما نخورده بودیم به پای‌مان نوشته بود.
November 23, 2008
15:44
ذاکرزاده هم رفت!
» ‎

بعد از هم اتاقی‌ام نوبت به همسایه‌ی کناری‌ام رسید که از دروازه‌ی مرگ بگذرد. آخرین باری که دکتر ذاکرزاده را دیدم ساعت ۱۰ بود، قبل از اینکه به کلاس بروم. ظهر که بیرون آمدم او دیگر نبود که با هم به ناهار برویم. حدود ۱۱ دکتر ایلخانی از جلوی اتاقش رد شده بود، سلامی کرده بود، جوابی نداده بود، رفته بود تا ببیند چرا جوابی نمی‌دهد، دیده بود دکتر ذاکرزاده نفسش بالا نمی‌آید، کمی به پشتش زده بود و تکانش داده بود، بعد دیده بود رنگ چهره‌اش دارد سرخ و کبود می‌شود، سراسیمه بیرون دویده بود، به نوریان گفته بود به درمانگاه دانشگاه زنگ بزند و دکتر خبر کند. دکتری در درمانگاه نبود. دانشجویان را به کمک خوانده بود و دویده بود ماشین بیاورد. او را به سرعت به بیمارستان طالقانی رسانده بود. پزشکان آمده بودند و معاینه‌اش کرده بودند، قلبش را بارها مالش داده بودند، شوک الکتریکی داده بودند، اما فایده‌ای نداشت. قلب او دیگر نمی‌زد. او دیگر باز نمی‌گشت. دکتر ذاکرزاده با یک دانشجوی دکتری در اتاق خودش کلاس داشت. دانشجو را فرستاده بود از کتابخانه کتابی بیاورد. برای همین در اتاقش باز بود و دکتر ایلخانی او را دیده بود. در همین اثنا دچار حمله شده بود. البته سابقه‌ی در بیماریهای قلبی نداشت. سالم و سرحال می‌نمود. اما خواهرش که آمد گفت فشار خونش زیاد بود، اما آن را پنهان می‌کرد و جدی نمی‌گرفت. دکتر ذاکرزاده از سال ۷۲ یا ۷۳ بود که به گروه ما پیوست. او از اوایل سالهای ۴۰ به آلمان رفته بود و در چند رشته تحصیل کرده بود و دکتری گرفته بود. مرد پرشور و بانشاطی بود. با شور و حرارت از اعتقاداتی که داشت دفاع می‌کرد. «حقیقت» را خیلی دوست داشت و می‌کوشید مانند آلمانیها «بی‌تعارف» و «صریح» باشد. همین حالت گاهی او را در نزد دیگران عصبی و پرخاشگر جلوه می‌داد. اما مردی بسیار مهربان و باصفا بود. بعد از هر بگو مگو با فروتنی عذرخواهی و دلجویی می‌کرد. او همسن دکتر علوی‌نیا بود. ۶۵ سالگی سن بازنشستگی از کار است، اما گویا برای همکاران من به سن بازنشستگی از زندگی تبدیل شده است. با این تفاصیل معلوم نیست که بزرگداشت دکتر علوی‌نیا را بتوانیم در روز دوشنبه برگزار کنیم. اگر فردا مراسم خاکسپاری دکتر ذاکرزاده انجام نشود، دوشنبه را احتمالا می‌باید به مراسم خاکسپاری او اختصاص دهیم. دانشجویان و همکاران اداری دانشگاه امروز همدلی و همدردی بسیاری کردند. هرگز گمان نمی‌کردم «مرگ» در محیطی عمومی بتواند این‌قدر دردناک باشد. به همه‌ی آنان تسلیت می‌گویم و برای دکتر ابوالقاسم ذاکرزاده‌ی عزیز از خداوند منان مغفرت و شادی روان و برای خانواده‌ی محترمش صبر و اجر طلب می‌کنم. آمین.
15:44
و خدا جمعه را آفرید و کوهها را نیز!
» ‎

امروز صبح رفتم دربند و بعد از سالها یکسره تا شیرپلا رفتم، چون تنها نبودم. با دایی‌ام قرار گذاشته بودم. دومین بار بود که در این یکی دوماه با هم کوه می‌رفتیم. یک ماه پیش رفتیم درکه و تا پلنگ‌چال یکسره رفتیم. اصلاً گمان نمی‌کردم طاقت این همه پیاده‌روی و کوه‌پیمایی را داشته باشد — یکی دو سالی از من بزرگتر است. اما خوب آمد و اصلا به روی خودش هم نیاورد. من هم پا به پایش رفتم. ۷ صبح قرار داشتیم. منتظر نشدم تا زنگ بزند. به موقع رفتم بیرون تا معطل کفش پوشیدن من نشود. هواعالی بود. آسفالتها از باران دیشب خیس بود و نم هوا تنفس را لذت‌بخش می‌کرد. چنددقیقه‌ای ایستادم و محو خیابان و هوا شدم. دوربین را در آوردم تا ثبت لحظات خوش امروز را از همان خیابان جلو خانه آغاز کنم. ساعت ۷:۰۵ بود که رسید. راه که افتادیم، پرسید: کجا بریم. گفتم: دربند. بار پیش درکه رفتیم. اگر موافقی هربار یک جا بریم. روی همین نوار حرکت کنیم. بعد می‌ریم «کلک‌چال» و بعد هم «دارآباد». موافقت کرد. سر راه نان سنگکی گرفتیم و ساعت از ۷:۳۰ گذشته بود که به دربند رسیدیم. دو طرف خیابان از میدان پایین دربند تا بالا تقریباً پر بود. تا بالا رفتیم. جایی نبود. پایین آمدیم و در راه برگشت از دربند، جایی نزدیک به پایان خیابان یکطرفه‌ ماشین را پارک کردیم. راه که افتادیم هوا داشت آفتاب می‌شد. اما هرچه بالاتر رفتیم هوا سردتر و ابری‌تر شد. گهگاه بارانی هم می‌گرفت. دائم نگران بودم که نکند مجبور شویم از نیمه‌راه برگردیم. اما دایی جان مشتاق و صبور و ماجراجو بود. این چنین بود که در مه و باران تا شیرپلا رفتیم. به شیر پلا که رسیدیم هوا آفتابی شده بود. ساعت از ۴ گذشته بود که به خانه بازگشتیم. (امشب یک ۹ تایی عکس از امروز گذاشته‌ام. اگر خدا بخواهد، فردا یک ۳۰ تای دیگر باز اضافه می‌کنم).
November 18, 2008
23:28
به ياد دوست
» ‎
November 15, 2008
10:44
فصل سرد
» ‎

یادداشت بی‌ارزش یک دانشجوی فلسفه که در مهرماه ٨٧، به دلیل عقاید مذهبی‌اش، از دانشگاه شهید بهشتی اخراج شد: جمعه ۱۷ آبان ساعت ۵ بعد از ظهر است. غروب دلگیر یک روز جمعه. هوا کم کم تاریک می شود. و چیزی سرد و سیاه که در هوا موج می زند... جمعه‌ای است با تصویری محو از زنی با چشمهای سبز که گفت: «حق نداری بیایی. گفته‌اند دیگر نمی‌توانی بیایی. دست من نیست. متأسفم. کاری نمی‌توانم برایت بکنم». جمعه‌ای است با تصویری از یک بعد از ظهر یکشنبه. و زنی که گفت: «خانم، وظیفۀ من نیست. نمی‌توانم کارنامه‌تان را برایتان مهر بزنم. در حیطۀ وظایف کاری من نیست. متأسفم». و چشمهایی که در آن روز یکشنبه تار شدند، و شاید داشتند تار می شدند... تصویری از مردی که روزی، شاید چند هفته قبل، با نگاهی ثابت، سرد و بی‌رحم گفت: «آقای فلانی جلسه دارند. شما نمی‌توانید به اتاقشان بروید. من وظیفه دارم که ..... نخیر خانم. سازمان سنجش مسئول ورود دانشجوهاست. خودش هم می‌تواند هر وقت خواست آنها را اخراج کند...» مردی که یکسره گفت و گفت.... تا اشکها، اشکهای واقعی دختر ٢٠ سالۀ رو به رویش، او را ملتفت کردند که قضیه جدیتر از اینهاست، که بحث نقص مدارک و اشتباهاتی در کنکور و غیره نیست. که کسی که رو به روی او ایستاده است یک «انسان» است. که این انسان در «رنج» است. زندگیی که وارونه شد. و دستی نامرئی که سر رسید، مثل خاطره ای در کودکی، سالها قبل: وقتی دستی در صبح یک روز سرد زمستانی لحافت را پس می زد: «شهرزاد، مدرسه‌ات دیر شد»، یا مثل وقتی که وسایل ساختمان بازی را روی فرش پهن کرده بودی و پسرکی، از آنهایی که چشمهایشان برق می‌زند، فرش را از زیرت می‌کشید، پایی لگوها را به هم می‌ریخت، و خانۀ «زنان کوچک»ات را خراب می‌کرد. دستی سر رسید و در یک چشم به هم زدن، دیگر هیچ چیز نبود. چیزی جز ویرانی، نابودی، آشفتگی،.... دست کارش را تمام کرد و رفت. و من هنوز اینجایم. دارم به لگوهای ویران شده‌ام، به خانۀ شکستۀ «زنان کوچک»ام، به جای لحاف روی پیراهنم نگاه می‌کنم. دست مدتهاست که رفته. ویران کرد و رفت. و من هنوز در حسرت خانۀ کوچکم، لحاف گرمم، و شاید دستهای مهربانی هستم که به کمکم بیایند. که خانه‌ام را دوباره برایم بسازند. که گرمم کنند. روزها می‌گذرند. و هوا سردتر و سردتر می شود. و من نمی‌خواهم بپذیرم، که باید بلند شد، آرام ، آرام... و در هوای سرد رفت. من کنار ساختمان ویرانم، در آرزوی لحاف گرمم، نشسته‌ام. و دنیا سردتر و سردتر و تاریکتر و تاریکتر می شود...

November 14, 2008
18:00
همايش گفتمان سازي و رسانه‌هاي جهاني ...
» ‎ دات

همايش گفتمان سازي و رسانه‌هاي جهاني
"همايش يك روزه‌اي با عنوان گفتمان سازي در رسانه‌هاي جهاني با حضور جمعي از چهره‌هاي شناخته شده و آكادميك عرصه علوم ارتباطات، عصر شنبه 25 آبان، در دانشگاه آزاد واحد علوم و تحقيقات تهران برگزار خواهد شد..." جزئيات
November 03, 2008
23:36
وب سايت پروفسور کمالی پور
» ‎ دات

وب سايت پروفسور کمالی پور

وب سايت فارسی پروفسور یحیی کمالی پور افتتاح شد.
يحيي كمالي‌پور در رشته ارتباطات جمعي تحصيل كرده و رئيس دپارتمان ارتباطات و هنرهاي خلاق و مدير مركز مطالعات جهاني دانشگاه پوردو در ايالت ايندياناي آمريكا است.
جهاني سازي، تاثيرات رسانه‌‌اي، ارتباطات بين‌الملل و تكنولوژي‌هاي نوين ارتباطي و گاه گداري هم سر بسر من گذاشتن عرصه علائق اوست!

18:46
و دیگر هیچ‌کس به هیچ‌چیز نیندیشید
» ‎

دوشنبه‌ی قبل در کلاس ساعت ۸ صبح داشتم به همراه دانشجویان متنی انگلیسی را می‌خواندم که دیدم دوتن از دانشجویان بی‌آنکه متنی در پیش روی خود گذاشته باشند به من زل زده‌اند و دست به سینه نشسته‌اند. پرسیدم: «متن‌تان را به همراه نیاورده‌اید!» یکی از آنان گفت: «ما اخراج شده‌ایم. برای خداحافظی آمده‌ایم». بی‌اختیار پرسیدم: «چرا؟» و او گفت: «چی چرا؟ چرا اخراج شده‌ایم؟» شاید تعجب کرده بود که چرا چنین پرسشی کرده‌ام. مگر نمی‌دانم. می‌خواست توضیح بدهد که نگذاشتم ادامه دهد. گفتم: «خب، باشه ... مهم نیست». می‌دانستم. اما وقتی آنان را در کلاس دیدم با خودم اندیشیده بودم که شاید مسأله به خوبی و خوشی تمام شده است. همین بود که تردید کرده بودم. کلاس که تمام شد آن که مسن‌تر بود جلو آمد و گفت ما اخراج شده‌ایم، چون بهایی هستیم. فقط می‌خواستیم بگوییم که دلیل اخراج ما اعتقادات دینی بوده است و نه فساد اخلاقی.
October 29, 2008
17:44
یاد
» ‎

سالهای تحصیلی دیگر آن رازآمیزی و افسونگری خود را برایم از دست داده‌اند. نمی‌دانم چرا هرچه می‌گذرد علاقه و کششم نسبت به این محیط روز به روز کمتر می‌شود. از کارم و از زندگی‌ام متنفرم. این روزها دارم با خودم حساب می‌کنم چندسال دیگر می‌توانم خودم را بازنشسته کنم. اگر تا سه سال دیگر، غیر از امسال، قوانین به همین وضع باشد، ۲۵ ساله خواهم شد. و می‌توانم بازنشسته شوم. در خیال شروع یک زندگی تازه هستم. کاری دیگر، شهری دیگر، شاید هم کشوری دیگر. بهتر بود چندسال پیش این کار را می‌کردم و قید همه‌چیز را می‌زدم. خب، نکردم. حالا، مهم نیست. چندسال دیگر هم صبر می‌کنم. از ابتدای سال تحصیلی به این صندلی که می‌نگرم جای خالی‌اش را احساس می‌کنم. شاد و سرحال بود و هرگز از چهره‌اش به راز درونش پی نمی‌بردی. همیشه می‌خندید. برای همین بود که این رباعی خیام را در زیر شیشه میزش گذاشته بود. گاهی که می‌دیدمش می‌فهمیدم که دیشب یادداشت مرا خوانده است. همیشه به یاد من بود. یادش می‌کنم.

0:43
About DCMS For UK media class
» ‎ دات

About DCMS
For UK media class
we talk about this in class. You can find further information about the work of DCMS here:DCMS
0:05
About Ofcom It is useful ...
» ‎ دات

About Ofcom
It is useful for media studies students
Ofcom (Office of Communications) is the organisation which regulates the UK’s broadcasting, telecommunications and wireless communications sectors. Ofcom also sets and enforces rules on fair competition between companies in these industries.
Ofcom's main legal duties, as set out in the UK Communications Act 2003, are to ensure:
• the UK has a wide range of electronic communications services, including high-speed information services
• a wide range of high-quality television and radio programmes are provided, appealing to a range of tastes and interests;
• television and radio services are provided by a range of different organisations;
• people who watch television and listen to the radio are protected from harmful or offensive material;
• people are protected from being treated unfairly in television and radio programmes, and from having their privacy invaded; and
• the radio spectrum (the airwaves used by everyone from taxi firms and boat owners, to mobile-phone companies and broadcasters) is used in the most effective way.
I suggest one of the students of uk media course accept this topic as the his or her term project.
October 21, 2008
0:49
How To Write A DissertationFor the ...
» ‎ دات

How To Write A Dissertation
For the seminar class:
Read the folling text. It helps you a great to go deep in details:
How To Write A Dissertation?
0:31
تبريك به گودرز گودرز ميراني مسئول ...
» ‎ دات

تبريك به گودرز
گودرز ميراني مسئول روابط عمومي و بين‌الملل دانشكده ما توانست با نمره 19.5 از رساله فوق‌ليسانس خودش دفاع كند.
او مطمئنا با همين سرعت و قدرت؛ شيريني به همه خواهد داد. تبريك.
شايد گودرز بگويد اين اتفاق شيريني دادن ندارد. اما اين چند سطر زير را كه بخواند احتمالا پس از نفرين كردن من؛ شال و كلاه مي‌كند و مي‌رود طرف شيريني فروشي:
"گودرز میرانی مسئول روابط عمومی و بین الملل دانشکده مطالعات جهان در پنجمین دوره جایزه کتاب فصل، جایزه بهترین کتاب حوزه علوم اجتماعی را از آن خود ساخت"

October 10, 2008
3:49
سیاهیهای عصر مدرن
» ‎

آنچه «جهان مدرن» نامیده می‌شود برای همۀ انسانهای این کرۀ خاکی «نور» و «شادی» و «نیکبختی» و «آزادی» و «رفاه» و برخورداری از «کرامت» انسانی و «حقوق مدنی» را به همراه نداشت. بخش بزرگی از جهان قرن بیستم، به‌ويژه اروپا، شاهد بی‌سابقه‌ترین جنایتهایی بود که تا آن روزگار در تاریخ بشر دیده یا شنیده شده بود. شاید از همین رو بود که در نزد برخی از بزرگترین روشنفکران اروپایی قرن بیستم شاهد تعابیری همچون «تاریکی» برای این دوره بودیم. در این میان کشورهایی همچون روسیه و آلمان و اسپانیا و ایتالیا، در سالهای قبل از جنگ جهانی دوم، و کشورهای اروپای شرقی و روسیه در فردای بعد از جنگ، بیشترین سهم را از این «تاریکی» و گسترش آن داشتند. و البته این «تاریکی» بیشترین قربانی را نیز از میان «روشنفکران» گرفت، روشنفکرانی که شاید خود زمانی بی‌هیچ آینده‌نگری، و به نام «ایدئولوژی»، در برقراری این «تاریکی» سخت از جان و دل کوشیده بودند.

October 09, 2008
17:31
Tired of being ABD!? = All But ...
» ‎ دات

Tired of being ABD!? = All But Dissertation
This post is for the students of the Seminar unit.
We disscuced in the seminar class on how to start and write your dissertation.
I talked about the meanings of concept, construct and operational data and then the scientific method, then Proposing a Topic and Theoretical Framework, Literature review, Methodology as the key element when it comes to dissertation writing, Findings and Discussion.
I will continue on Dissertation format that should correspond to the specific referencing format required by FWS. We are still working on it and will get th final ok of the dean of the Faualty Dr. Ameli.
You know Formats vary widely between universities, Even though the standard formats are MLA, APA, Harvard, Chicago ... they may be additionally modified by universities, suggesting you to avoid, for instance, footnote referencing or so on.
up to that time and befor the next session have a look at this:
Writing Your Dissertation
I will pray for removing all reasons for ABD inertia
16:48
وب سايت‌هاي هرالد تريبيون و نيويورک تايمز
» ‎ دات

وب سايت‌هاي هرالد تريبيون و نيويورک تايمز
نيويورک تايمز قصد دارد پايگاه‌اينترنتي خود را با اينترنشنال هرالد تريبيون ادغام کند: NY Times, IHT websites to merge
شركت رسانه‌اي اينترنشنال هرالد تريبيون/نيويورک تايمز در بيانيه‌اي اعلام کرد ادغام پايگاه‌هاي اينترنتي اين دو نشريه به کاربران اينترنت اين امکان را می‌دهد که با کليک کردن بر روی nytimes.com و iht.com وارد يک سایت شوند. روزنامه نيويورک تايمز سال 2003 همه سهام اينترنشنال هرالد تريبيون را که مقر آن در پاريس است خريداري کرد. اين نشريه که در سال 1887 تاسيس شده است در 180 کشور توزيع مي‌شود

October 06, 2008
23:43
دوباره خاتمي
» ‎ زاویه دید

خاتمي اين بار در مختصاتي تازه در ميدان سياست حاضر مي‌ّشود।

اينك مختصات صحنه سياسي ايران ثابت كرده است كه آنسوي خاتمي خبري نيست। نه ظرفيتي بيش از او در داخل هست و نه فرصتي در بيرون.

چهره‌ها دوباره به سوي او مي‌جرخند।

در دور پيشين، ميانداران‌ فعالان و روشنفكراني بودند كه با دستي پر به ميدان آمده بودند و خاتمي را به منزله سمبلي از يك جريان به ميدان فرستاده بودند। او ناباورانه به ميدان آمد و چنان شد كه شد. اين بار اما، خاتمي خود به ميدان آمده است و ديگران با شك و ترديد يكي يكي از راه مي‌رسند.

در دور پيشن، خاتمي سمبل جريان پرحرارتي بود كه از روز و روزگاري نو سخن مي‌گفتند। روز و روزگار اما كم و بيش به همان روال پيشين بود چنين بود كه همه انگشت اتهام به سوي او گرفتند كه چرا پرده از آن روز نو بر نمي‌دارد. از او عبور كردند و هر يك در گوشه‌اي پرچمي به دست گرفت و مردم را به ادامه مسير فراخواند. اما امروز، خاتمي در اوج نااميدي و ياس در عرصه عمومي به ميدان آمده است. كساني كه يكي يكي از راه مي‌‌رسند از خود و ديگران مي‌پرسند واقعاَ ممكن است از ورطه اوضاع كنوني به درآمد؟ خاتمي به منزله تنها اميد اين برون رفت به صحنه آمده است.

در دور پيشين، افق انتظارات بيش از توانايي و حدود اختيارات خاتمي بود। اينك اما سقف انتظارات چنان پائين آمده است كه به خاتمي و امكان آمدن او ناباورانه مي‌نگرد.

رقيبان و مخالفان آقاي خاتمي نيز در وضعيتي تازه هستند. پيش از اين تصور مي‌كردند كه او در ميدان سياست توليد شكاف مي‌كند. ثبات نظام را به مخاطره مي‌اندازد و اغيار را به ميدان مي‌اورد. همه چيز را به كار بستند تا چرخ او را پنجر كنند اما تجربه نشان داد سياست عاري از هر منازعه و شقاق خيال باطلي است। سياست از تنازع كسب انرژي مي‌كند اما اگر به قواعد سالم آن تن در ندهي، آن را از عقلانيت تهي مي‌كني و آنگاه در ورطه‌اي گرفتار مي‌شوي كه حجم مخاطره‌ها همه چيز را در مخاصره مي‌گيرد. از همه چيز بوي ويراني و فروپاسي به مشامت مي‌رسد

شكافي كه با خاتمي در عرصه سياسي ظاهر مي‌شود همان شكاف معقولي است كه مقتضي ظرفيت سياسي و اجتماعي ايران امروز است।

خاتمي آن روز در صحنه سياسي نشان داد كه اوضاع آنچنان كه گفته مي‌شد خوب و مساعد نيست، امروز با آمدنش ثابت مي‌كند كه اوضاع آنچنانكه به نظر مي‌آيد بد و نامطلوب نيست।

از مرد آن دوران شجاعت و تصميم و كارهاي بزرگ انتظار مي‌رفت، از مرد اين دوران، عقلانيت و پرهيز از تندروي‌هاي بي حاصل و درك حساسيت شرايط। از مرد آن دوران، گام‌هاي بزرگ، از مرد اين دوران از دست ندادن هيچ فرصتي براي ممانعت از ويراني بيشتر

خاتمي در آن دوره، در ملتقاي خواست عمومي براي حجم گسترده‌اي از تغييرات نشانده شد। اينك او به پاي خود در ملتقاي خواست عمومي براي رهايي از بحران فعلي به صحنه آمده است.

در يك كشور جهان سومي، با سنت ديرينه شكاف ميان مردم و دولت به ملتقاي خواست عمومي بدل شدن آنهم در يك فاصله طولاني رخداد شگرفي است.
http://feeds.feedburner.com/javadkashi

October 02, 2008
18:26
A Glossary of Film Terms This ...
» ‎ دات

A Glossary of Film Terms
This is a glossary written by Joel Schlemowitz. It is useful for FWS UK cinema student course

9:59
ايراني شدن مدرن ما
» ‎ زاویه دید

....هويت همواره نسبتي وثيق با شبكه ترجيحات و خواست‌ها و آرزوها دارد و اين شبكه نيز جز در منطق موقعيت خاص ظهور پيدا نمي‌كند. به اين ترتيب موقعيت براي هويت نه يك امر بيروني بلكه يك امر دروني است. همواره ضروري است از يك هويت و چند و چون آن در يك منطق موقعيت خاص سوال كنيم.

فقيهان و متكلمان و فيلسوفان، در باب هويت ديني و وجه تمايز ميان مومن و كافر سخن بسيار گفته‌اند. هر يك تلاش مي‌كنند روايتي استاندارد شده از مسلمان بودن عرضه كنند. اما در زندگي روزمره، با الگوهاي عجيب و غريبي از مسلمان بودن مواجهيم. هر كس بر حسب منطق موقعيت خاص خود تكه‌هاي چند پاره و ناسازگاري از عقايد و باورها و شيوه سلوك ديني جمع آورده است و خود را مسلمان مي‌خواند. هنگامي كه از سر و راز اينهمه تفاوت سخن به ميان مي‌آيد، خواسته يا ناخواسته بحث به منطق متفاوت موقعيت هر كس مي‌كشد. اين نكته در باب فرق ديني به نحوي واضح‌تر آشكار مي‌شود. چنانكه در پهنه امپراتوري اسلام، مي‌توان گونه‌هاي مسلماني را بر مبناي منطق موقعيت مسلمانان توضيح داد. اين نكته به جد در باره نحوه ايراني بودن ما در تاريخ طولاني حيات چند هزارساله ما نيز مصداق دارد

مطلب فوق، پخش كوتاهي از يادداشت اينجانب در نشريه مداراست.اين مطلب را در اينجا بخوانيد
http://feeds.feedburner.com/javadkashi

September 29, 2008
19:54
سال تحصيلي تازه اميدوارم سال تازه ...
» ‎ دات

سال تحصيلي تازه
اميدوارم سال تازه تحصيلي براي همه دانشجويان دانشكده مطالعات جهان سالي سرشار از موفقيت باشد به خصوص براي دانشجويان تازه وارد به دپارتمان مطالعات بريتانيا

September 27, 2008
18:09
آخرين طواف
» ‎ زاویه دید

يادداشت زير در ‌آخرين شب اقامت من در مكه نگاشته شده و پس از انتشار در هفته نامه شهروند امروز پس از مدت‌ها تاخير تقديم خوانندگان اين وبلاگ مي‌شود.

شب شنبه است و آخرين شبي كه در مكه مي‌خوابيم.

با احساسي مكه را ترك مي‌كنم كه برايم عجيب و تازه است.

ده روز بيشتر نيست كه اينجا اقامت داريم. اما چگونه است كه احساس مي‌كنم من به اين سرزمين تعلق دارم نه به هيچ كجاي ديگر اين خاك. گويي گمشده‌اي بوده‌‌اي و تازه خانه خود را يافته‌اي

من تعلق به خاك را ابتدا در خانه دار شدن يافتم.

خانه دار كه مي‌شوي حس مي‌كني به جايي در اين خاك تعلق داري

جايي هست كه متعلق به تواست.

اما به جد در آن اقامت نداري.

خانه بخشي از تواست.

تو با خانه خود را نمودار مي‌كني

هر روز با رنگ و لعاب تازه تازه بودنت را اعلام مي‌كني

آن را مطابق انتظارات تازه مردم مي‌آرايي

هر آن در تلاشي تا آن را تبديل به احسن كني

چنين است كه خانه اقامت گاه تو نيست

با هر صورت آن بيگانه‌اي

خانه هميشه كوچك است، هميشه تنگ است هميشه نامناسب است

تو در خانه و با خانه مسافري

اما اينجا احساس اقامت مي‌كنم

حس نابي است

حس آنكه در زمين جايي هست كه به جد اقامت‌گاه است

محل سكونت است

محلي است كه مي‌توان در آن باقي ماند

محلي كه تو را در ‌آغوش گرفته است

گرم است

عميقاَ آشناست

انگار اينجا همان سرزميني است كه در آن متولد شده‌اي

همه خاطره‌هاي دور در تو زنده مي‌شوند

تو به جد رها شده‌اي

بزرگ شده‌آي بزرگ به قامت انسان.

چنانكه مقرر است باشد

و تو خود را مي‌يابي كه حامل خاطرات تاريخي آدميزادي

و اينچنين احساس بزرگي مي‌كني، احساس بقاء احساس پيوند با ابديت

دوران زندگي در ملكوت الهي را به ياد مي‌آوري

به ياد مي‌آوري زماني را كه در لقاي خداوند زيست مي‌كردي

من به جد اين دوران را در اين مدت كوتاه تجربه كردم

اين سرزمين محل هبوط آدم به كره ارض است.

تجربه‌هاي شگفت روزهاي نخست هبوط انسان هنوز از آسمان و زمين اين خاك زائل نشده است.

همه اتوبان‌ها و ساختمان‌هاي رفيع در اين شهر

هنوز هم نتوانسته‌اند عرياني وهم انگيز و اساطيري اين سرزمين را در هنگامه هبوط زائل كنند

زمين سخت سنگي

و رعب جدا ماندگي

و خانه‌اي در ميان كه براي پناه تو از بهشت نازل كرده‌اند

خانه‌اي كه در اشتياق نشستن در كنارش

همه چيز رنگ مي‌بازد

اينحا گاه به خود نهيب مي‌زني هنگامي كه پاي بر زمين مي‌گذاري

به ديواري تكيه مي‌دهي

يا به كوه و سنگ نظر مي‌دوزي

به خود نهيب مي‌زني اينجا كه گام نهادي، پيامبران الهي گذر كرده‌اند

اينجا تكيه گاه جبرئيل است

آنجا همان نقطه‌آي است كه آدم شبانه‌ روز از حسرت عميق خود اشك مي‌ريخت

حتي آب

گاه يك جرعه گلوي تو را با گلوي اسماعيل و هاجر و ابراهيم هم احساس مي‌كند

انگار با گلوي آنان آب فرو داده باشي

اينجا به نحو شگفت انگيزي

فراخ مي‌شوي

چندان كه گويي خاطره‌ات به گستره تماميت تاريخ است.

به جاي آنكه آسمان سنگين باشد

اينجا زمين سنگين است

انگار تمامي آسمان در زمين رسوب كرده باشد

اينجا كم و بيش در قياس با زندگي روزمره همان بهشت نخستين است و لقاء خداوند چون باران به سر و رويت مي‌ريزد

دوران زندگي در ملكوت الهي را به ياد مي‌آوري

هستي‌ات گاه در هيات آدم و گاه در هيات حوا ظاهر مي‌شود.

هنگامي كه به گرد خانه مي‌چرخي. هنگامي كه در صحراي عرفات قدم مي‌زني

با دو سه ركعتي نماز

حتي در حضور دست فروش‌ها و كاسب‌هايي كه با شترها و موتورها تو را به تفريح فرامي‌خوانند

تو لقاي خداوند را تجربه مي‌كني

بهشت آغازين را

خداوند در رنگ آسمان و گستره كوير

در جايي كه آسمان و زمين گويا هر دو عريان به يكديگر نظر انداخته‌اند

ايستاده و به تو نظر دوخته است.

اما اينجا به معناي ديگري نيز تجربه زندگي در لقاء خداوند است.

امشب كه آخرين شب اقامت ما در مكه است

احساس مي‌كنم به گناهي از اينجا هبوط مي‌كنيم.

با اين تفاوت كه آدم هيجان هبوط به سرزميني ناشناخته داشت

اما ما هبوط مي‌كنيم به سرزميني كه در همه رگ و پي‌هامان رسوب كرده است.

خراش ديوارهايش در بدن‌هامان هنوز باقي است

حافظه و هاضمه‌مان پر است از همهمه بي فرجامش

آدم به زمين هبوط كرد اما راه بازگشت به لقاء خداوند مهيا بود. اصولاَ هبوط كرد تا بازگردد. هبوط كرد تا بازگشت معنا يابد و هستي به اعتبار همين هبوط و بازگشت معنا يافت. ماجراي هبوط و بازگشت او مضمون بنيادي حيات بود. اما ماجراي بازگشت ما از چه قرار است. در زمين متولد شديم، اينك به آسمان صعود كرده‌آيم و ماجراي بازگشت ما بازگشت به همان خاك ابتدال روزمره‌گي‌ است.

دو منحني كه به دو سوي معگوس كشيده شده‌آند اگر جه در يك نقطه عطف مماس شده باشند.

بگذريم

مي‌گفتم كه اينجا به نحوي شگرف حس سكونت در من پديد آورده است

كويي به تارگي محل اصلي اقامت خود زا پيدا كرده‌ام

از بس اينجا بزرگ و عميق مي‌شوي

و پر از پيشينه‌هاي تاريخي بلند

حس مي‌كني شايد در هيچ كجاي اين زمين نمي‌گنجي

ديگر نمي‌خواهي به قواره هيج كجاي ديگر اين زمين تو را ببرند

انگار براي نخستين بار اندامت تكميل شده‌ است

از تكه پاره‌گي‌هاي پيشين جسته‌اي

روي پاي خود ايستاده‌‌اي

حس مي‌كني تمام زمين زير پاي تو است

درست در بالاترين نقطه اين خاك ايستاده‌اي

همه اينها را گفتم تا بدانم چرا اينهمه عميق اينجا حس اقامت در وطن دارم

چرا به جد و براي نخستين بار احساس سكونت مي‌كنم.

شايد حس سكونت د راينجا ناشي از آغازي است كه خود در عين حال نقطه پايان است

در هر كجاي ديگر زمين كه باشي‏، هستي تا جايي بروي

موقتاَ از سرناجاري اقامت مي‌كني تا جايي ديگر در فرصتي ديگر ممكن شود

در انتظاري تا هر اقامت گاهي را تبديل به احسن كني

اما اينجا قرار نيست جايي ديگر بروي

و اگر مي‌روي

عقب عقب مي‌روي

مي‌روي اما هستي

بدنت مي‌رود دلت اينجاست

درست به عكس هر كجاي ديگر كه بدنت هست اما دلت جاي ديگري است

من اينجا حس اقامت دارم

دقيقاَ شايد از ‌آن روي كه تنها اقامت داري

پيش از آنكه به اينجا بيايم، خواست‌هايي از خداوند را رديف كرده بودم

مي‌گفتند هر چه بخواهم خدا خواهد داد

هر روز اما از فهرست خواستني‌هايم كاسته شد

در آخرين طواف بود شايد كه نمي از درياي رستگاري را تجربه كردم

من در مقابل كعبه ايستاده بودم اما هيچ چيز نمي‌خواستم

حتي خودش را

خواست خودش عميق‌ترين آرزويي بود كه با خود حمل كرده بودم

اما حتي خودش را هم نمي‌خواستم

شايد از آن روي كه روحم در پيوندي عميق با او بود

حس نخواستن

ميل شگفتي از ديدن و تماشا را بر مي‌انگيزد

در هواي مقدس نخواستن هيچ چيز به تو تعلق ندارد تو نيز به هيچ چيز تعلق نداري

شگفت است در چنان هوايي همه چيز تا چه حد عميقاَ زيباست.

من براي نخستين بار است كه احساس اقامت مي‌كنم آخر اين چه احساسي است؟.

بگذاز از خود شروع كنم

همه تجربه زندگي من در يك كلام خلاصه مي‌شود

آدم به راستي تنهاست

همين كلام ساده، همه چيز را براي من در فضاي شهري بي معنا ساخته است

انسان تنهاست

يعني هيج باهم بودني وجود ندارد

نه زن و فرزند و پدر و مادر و خويشان و دوستان

هيچ كدام قادر نيستند التيامي بر تنهايي عميق تو باشند

تو تنهايي در حالي كه هميشه با ديگراني

براي ديگران زندگي مي‌كني

براي ديگران فكر مي‌كني

براي ديگران مي‌نويسي

سخن مي‌گويي

آرزوهايت براي ديگران است

هوس‌هايت متوجه ديگران است

ديگران تو را مي‌سازند و مي‌پرورند و مي‌نوازند

اما در فضايي كه همه رگ و پي تو براي ديگران است عبارت انسان تنهاست يك معنا بيشتر ندارد: تو به واقع وجود نداري

يك هستي بلاموضوعي كه در تند باد بي معناي ديگران مي‌بالي، مي‌پوسي و فراموش مي‌شوي

چنين است كه جمله انسان تنهاست در فضاي شهري براي من

هر معنا و سازه‌اي را از شالوده مي‌شكند

انسان تنهاست يعني جهان بي معناست و تو به هيج كس و هيج جا و هيج چيز تعلق نداري

زندگي بي مكان است و بي زمان و بي مضمون

تنها شكل مضحكي است در دست باد

اما اينجا همين خميرمايه زندگي‌ام، همين جمله انسان تنهاست معنايي تازه يافته است

انسان تنهاست

تنها به سوي خداوند فراخوانده شده است

بي هر تعلق

بيرون از هر مناسبات

عزيزي است كه فقير زيسته است و حقير و اينك او را از نسبت‌هاي فراموش شده‌اش خبردار كرده‌اند

انسان تنهاست و بزرگ اين احساسي است كه هنگام تكرار جمله لبيك اللهم لبيك لا شريك لك لبيك به تو دست مي‌دهد.

لبيك اللهم لبيك

انسان تنهاست در همان حال كه تن هاست

تو به همه كس تعلق داري

به همه جا

من به اينجا تعلق دارم شايد از اين روي كه در هيچ كجاي ديگر اين خاك اينهمه احساس عظمت و بزرگي ندارم.

اينجا عالي ترين مصداق عبارتي است كه آن فيلسوف بزرگ گفته بود. اينجا تلاقي شگرف ميان آسمان و زمين و خدايان و ميرايان است.

انسان در چنان تلاقي‌گاهي است كه به جد احساس تعلق به خويشتن احساس تعلق به عالم و به ديگران مي‌كند. انسان يك تنه در محل اين تلاقي شگرف باليده مي‌شود

كعبه محل چنان تلاقي شگرفي است. اين خانه ساده عالي‌ترين اثر هنري جهان است. هر اثر هنري هنري است به واسطه پيچيدگي و غموض‌اش. اين تنها اثري است كه تمام وجه هنري‌اش در سادگي بي نهايت آن است.

خداوند را تجلي زميني بخشيده است و در همان حال هر تجلي زميني از خداوند را در اين هيات بي شكل نفي و طرد كرده است. اين خانه خداوند را از يك هستي مجرد از عالم بيرون برده است و آن را در يك تلاقي‌گاه شگرف پيش چشم نمايان ساخته است. تلاقي شگرفي ميان زمين و آسمان. به ويژه در شبانگاه كه كعبه به نحوي خيال انگيز زمين و عمق آسمان را به يكديگر پيوند داده است.

عمق آسمان را به عمق زمين. چنانكه در روايات گفته‌اند كه پايه‌هاي كعبه بر عميق‌ترين و زيرين‌ترين لايه‌هاي زمين نيز متكي است.

اينجنين عمق زمين را به عمق آسمان پيوند داده است. اما مهم‌تر از اين پيوندي است كه ميان خدايان و ميرايان برقرار ساخته است. چرخه طواف به نحوي سحر انگيز نشانه اين تلاقي افسانه‌اي است.

وطن جايي است كه به جد تجلي‌گاه چنين تلاقي شگرفي باشد.

همه اينها را گفتم اما هنوز به درستي در نيافتم كه چرا اينهمه به اينجا احساس تعلق مي‌كنم

نكتد به راستي اينجا ملاقاتي ميان من و خدا رخ داده باشد

نكند زلفي برون نهاده باشد

نكند جلوه‌اي كرده باشد كه ديگر نه چشم به سوي ديگري تمايل يابد نه گوش و نه پاي

نكند رازي در من شكفته باشد

نكتد جرعه‌اي در كار بوده باشد

نكند از باده‌اي سرمست شده‌ باشم گه خارج شدن از اين سرزمين را دشوار كرده است

ملاقاتي در كار نبود همين قدر بود كه نشانه‌هايي بر من پديدار شد. همين قدر بود كه مرا به سوي او فراخواندند. گويي تنها نداي يك منادي جان و روحم را نواخت

احساس اقامت مي‌كنم شايد از آن روي كه نمي‌خواهم از دسترس نواي جاري اين منادي پير دور بمانم.

ملاقاتي در كار نبود. اما اشارت‌هايي بود. نه يكبار دوبار. در همان روزهاي آخر كه افطار روزه رمضان را در هنگام طواف تجربه مي‌كرديم، اشارتي دريافت كردم. اول كودكي كه شوريده بر شانه‌ پدر خود نشسته بود و فرياد مي‌زد كعبه كعبه كعبه. نواي مصرانه پرشتاب و كودكانه‌اش يك لحظه بيشتر نتوانست توجهم را از توزيع كنندگان خرما در كنار چرخه طواف منحرف كند. اما بار دوم اتمام حجت بود. صبح همان روز در هنگامه طواف پسر سه چهار ساله‌اي كه در آغوش پدر خود لميده بود مرا به خود متوجه كرد. پسرك چندان زيبا بود كه چشم برداشتن از او ناممكن بود. بخصوص چشمان درشت و فريبايش. طواف مي‌كردم اما چشم به او دوخته بودم. چندي گذشت. پسرك به چشمان خمار مرا مي‌نگريست. يكباره برخاست. دست خود را به سوي كعبه گرفت. دستانش كوچك بود اما چنان كشيده و دقيق به سوي كعبه نشان رفت كه ديگر جايي براي انكار باقي نماند. آنقدر دست خود را نگاه داشت تا انكار از دلم برخاست. آنگاه دوباره بر شانه‌هاي پدر لميد.

جالب بود كه اين صحنه همسفرم را نيز مجذوب كرد. اشارتي بود كه به هر دوي ما تا امكاني براي احاله به خيال نماند.

اشارتي بود اما مگر در اين جهان چيزي بيش از همين اشارت‌ها رهنمون ماست. اشارت نحوي ملاقات ضمني بود

استاندارد من براي تشخيص وطن تغيير كرده است. جايي كه خالي از اشارت‌هاست اقامت‌گاه نيست.

امشب آخرين شب است و تجربه اين سرزمين پايان مي‌يابد

دلم سخت گرفته است

بخش بزرگي از زندگي را پشت سرگذاشته‌ام

اما هيچ كاه بنده نبودم

شايد احساس اقامت و سكونت من ناشي از اين تجربه ناب بندگي باشد.

تجربه بندگي

تجربه نابي است كه براي اولين بار جرعه‌اي از آن نوشيدم

در اين سرزمين

سر كه بسپاري و بچرخي

عاشقانه بچرخي

امكاني است براي منتشر شدن

منتشر شدن با دانه‌هاي زرين آفتاب صبج گاهي

بچرخ آنقدر كه در طواف صبح پرنده باشي و در موسييقي كلام نسيمي كه هر از گاهي مي‌وزد مست مست به خاك افتي

بچرخ از چپ به راست چنانكه همواره قلب‌ات به سوي خانه باشد.

ايمان بياور تا بداني

تا كسب معرفت كني

بچرخ و دل بسپار كه بنده اينچنين بزرگ مي‌شود

بنده كه باشي

انگار خون از رگ‌هايت بيرون مي‌ريزد

استخوان‌هايت فرومي‌ريزند

و تو سبك مي‌شوي

خالي مي‌شوي

مست مي‌شوي

چشمانت عميق مي‌شوند

زيبا مي‌شوي

بنده كه باشي

با هيچ چيز و هيج كس بيكانه نيستي

بندگي راز آشنايي است بندگي بيگانگي‌ها را مي‌زدايد

بيگانگي با آب و نسيم و خاك را

هستي اما در بدن ديگران

هستي در چشمان ديگران

با باد مي‌وزي

با پرندگان مي‌خواني

هستي و در عين حال نيستي

نيستي را در عالم هستي تجربه مي‌كني

اينجا وطن اصلي من است

و شايد راز اين احساس در همان

عنوان » Weblogs

فیدها

Weblogs 200 خوانده نشده