146929 عناوین (146929 خوانده نشده) در 44 فیدها
Newspapers
1251 خوانده نشده
جام جم آنلاین
1121 خوانده نشده
روزنامه آسیا
48 خوانده نشده
روزنامه اعتماد ملی
82 خوانده نشده
NewsAgences
120480 خوانده نشده
ایپنا
2845 خوانده نشده
ایتنا
1279 خوانده نشده
ايرنا
9743 خوانده نشده
ایستنا
2504 خوانده نشده
ایسکا
70481 خوانده نشده
بازتاب
3262 خوانده نشده
تدبیر نیوز
235 خوانده نشده
خبرگزاری ?وتبال ایران
3754 خوانده نشده
رسا نیوز
4432 خوانده نشده
شبکه خبرنگاران جوان
3701 خوانده نشده
شهر ورزش
1444 خوانده نشده
?ردا
مطالبه
923 خوانده نشده
موبایل
95 خوانده نشده
مهر نیوز
1535 خوانده نشده
نیوز نت
402 خوانده نشده
وبنا
512 خوانده نشده
Radios
13967 خوانده نشده
NewsSites
5706 خوانده نشده
ایران پرس سرویس
118 خوانده نشده
جزيره دانش
113 خوانده نشده
صبحانه
879 خوانده نشده
ه?تان
3617 خوانده نشده
Reviews
5208 خوانده نشده
آشپز آنلاین
24 خوانده نشده
خبرنامه امیرکبیر
2630 خوانده نشده
سينمای ما
1952 خوانده نشده
قابیل : نشریه ادبی
7 خوانده نشده
نشریه شبکه
344 خوانده نشده
Weblogs
317 خوانده نشده
978 خوانده نشده
اسرائیل به طور رسمی توافقنامه مبادله زندانیان با گروه لبنانی حزب الله را امضا کرده است.
بر اساس اطلاعیه دولت اسرائیل، این توافقنامه در حضور مقام های سازمان ملل متحد امضا شده است.
بر اساس این توافقنامه، حزب الله دو سرباز ربوده شده اسرائیلی را با بقایای شبه نظامیان کشته شده در جنگ تابستان ۲۰۰۶ مبادله می کند.
اسارت اهود گلدواسر و الداد رگو جنگ ۳۴ روزه تابستان ۲۰۰۶ را به همراه داشت.
21:30
هر دوره از تنازعات سياسي برمبناي يك رخداد كانوني و شبكهاي از تفاسير نسبت به آن رخداد شكل ميگيرد। گاه حوادث كوچك و بزرگ به واسطه آنكه موجب ظهور شبكهاي از تفاسير ميشوند به يك دوره از حيات سياسي پايان ميبخشند. حادثه هجدهم تيرماه سال هفتاد و هشت از آن دست حوادث بود. ميتوان از آن به منزله يك نقطه عطف ياد كرد كه براي سويههاي گوناگون منازعه سياسي معاني گوناگوني پيدا كرد و تلاقي اين معاني گوناگون، مسير تحولات آينده را تعيين كرد.
اين معاني گوناگون، پايان بخش به شبكه معاني ظاهر شده پس از دوم خرداد ماه سال هفتاد و شش گرديد।
براي مسئولان و تئوريپردازان جنبش دوم خرداد، ماجراي هجدهم تير يك حادثه غير منتظره به حساب ميآمد و ضرورت داشت به سرعت پايان يابد। حادثه از يك خوابگاه دانشجويي شروع شد اما به خيابانها كشانيده شد، و اگر قرار بود اينچنين تداوم پيدا كند، كنترل صحنه از دست ميرفت و معلوم نبود به كجا خواهد انجاميد.
آنها نميتوانستند در نقش مديريت و رهبري اين رخداد ظاهر شوند। ايدههايي كه از آن سخن گفته بودند و مشي مسالمت و گفتگو و مذاكره در درون سيستم سياسي به آنها مجالي براي پشتيباني موثر از اين رخداد نميداد. اما كاش در آن فضاي پرآشوب چندان عقلانيت و جسارتي باقي مانده بود تا خود ابتكار پايان بخشي به آن را در دست گيرند.
تبليغات رسانههاي خارجي نيز در اين زمينه بي اثر نبود। آنها تلاش ميكردند با نشستن بر موج اين رخداد، تحولات راديكال مطلوب خود را مديريت كنند و اصلاحطلبان به سرعت از دايره خارج ميشدند.
حادثه مفسران و بازيگران ديگري هم داشت। جنبشي كه تحت عنوان جنبش دانشجويي از آن ياد ميشد، با حادثه هجدهم تير، ميدان مستقلي براي كنش سياسي پيدا كرد. تا آن روز، اگر چه دانشگاهها پر از فعالان سياسي اثرگذار بود، اما اين چهرهها علي الاصول خود را در سايه ژنرانهايي تعريف ميكردند كه يا در موقعيت روشنفكر و يا در موضع فعالان اثرگذار سياسي شناخته شده بودند. اما حادثه هجدهم تير، اين تخيل جمعي را تقويت كرد كه دانشجويان خود فاعلان مستقل در ميدان سياستاند و ژنرالهاي خود را توليد خواهند كرد.
چنين بود كه حادثه هجدهم تير، سرمايه سنگيني براي توليد چهرههاي تازه پديد آورد। موج عبور از خاتمي كه عموماً پس از اين رخداد تقويت شد، از حس وجود يك جريان مستقل حكايت داشت. آنها از آن پس تلاش كردند ايدئولوژي و خط مشي خاص خود را توليد كنند. به نظرشان جنبش دانشجويي اينك انرژي سياسي مستقلي بود و ميتوانست با بي اعتنايي به چك و چانههاي عرصه رسمي سياست، برنامه راديكال خود را در ميدان سياست دنبال كند.
برنامههاي سالگرد حادثه هجدهم تير، بستري براي تداوم اين عرصه مستقل بود। سالگردها چندين سال ادامه داشت و از قدرت اين جريان مستقل شده از ژنرالهاي پيشين حكايت داشت.
دانشجويان حلقه واسط ميان مولدان پيام دوم خرداد و مصرف كنندگان آن در ميان عوام مردم بودند. حادثه هجدهم تير، اين حلقه واسط را شكست. از آن پس مردم هر روز بيشتر از پيش مجاري شنيدن و پذيرش سخن دوم خرداديها را از دست ميدادند و البته دانشجويان نيز خود به توليد كنندگان پيامهاي پراكندهاي تبديل شدند كه هم خود مولد و هم مصرف كننده آنها بودند।
اما آن سوي صحنه نيز مفسراني نشسته بودند. آنها به جد براين باور شدند كه ماجراي دوم خرداد، عمقي دارد كه ربطي به چهره خندان سيد محمد خاتمي ندارد. گويي او به منزله يك گفتگو كننده خودي و قابل اعتماد، ديگر فاقد اعتبار شده بود. او خواسته يا ناخواسته عقبهاي غير قابل اعتماد داشت. ممكن بود خود از انها پرهيز كند، ممكن بود كه آنها نيز به او حمله كنند، اما در عين حال گويي در جيب و كفش او پنهان شده بودند و با او همراه بودند. چنين بود كه به تدريج درها به روي او بسته شد.
سياست از سويههاي علني به سويههاي پنهان و از مردان آشنا به كارشناسان جنگهاي رواني انتقال يافت।
رهبران تازه ظهور كرده در ميان دانشجويان، مناديان و مدعيان يك جنبش تازه براي ايجاد فصلي تازه در حيات سياسي ايران بودند. اين چيزي بود كه مخالفينشان نيز با آنها همراه شده بودند اما طبعاً از آن نتيچه ميگرفتند كه فوراً بايد به آن خاتمه بخشيد و با همه قوا، آن را عقيم گذاشت।
و البته نتيجه از پيش معلوم بود، كساني كه داراي قدرت بيشتري بودند بازي را خاتمه دادند।
به اين ترتيب، حادثه هجدهم تير، به يك دوران خاتمه بخشيد: دوراني كه تصور ميرفت در درون نظم سياسي ميتوان اصلاحاتي را در ساختار دنبال كرد। ظاهراً پس از آن ايده دگرگوني در ساختار جانشين ايده اصلاح در ساختار شد. اما ايده دگرگوني بنيادي در ساختار، به هيچ روي از بنيادهاي عيني و عملي بهرهمند نبود. چنين شد كه همه انرژي خود را از دست داد و به يك سياست صبر و انتظار نزد اقشاري تقليل يافت كه چشم به فرصتهاي بيروني دوختند و يا در انتظار شكست و گسيختگي جبهه رقيب نشستند.
به گزارش فوق اگر با ديده عميق بنگريم، حادثه هجدهم تيرماه، به نحوي سمبليك نقطه پاياني بر ظهور طبقات متوسط شهري و دالهاي گفتاري آنها در حيات سياسي كشور بود। از آن پس بود كه نظام سياسي براي بازتوليد مشروعيت به احياي طبقاتي تازه باشعارها و نمادهاي گفتاري تازه اقدام كرد. اينك زمان آن بود كه طبقات فرودست با وعده فرصتهاي تازه زندگي و توزيع پول نفت به صحنه آيند. از ميان برداشتن طبقات فرادست و رانت خواران از عرصه قدرت و نجات فرودستان از چنگال فقر و تنگدستي فصل تازهاي در حيات سياسي كشور گشود.
در مقابل نقش و موقعيت طبقات متوسط تضعيف شد। تنها دمكراسي نبود كه معناي محصل خود را براي اقشار كثيري از دست داد، بلكه اصولاً سخن گفتن و بحث و سخنراني و نوشتن و خواندن، تا حد بسياري بازار مصرف خود را از دست داد.
نظام سياسي پس از حادثه هجدهم تيرماه، روي از طبقات متوسط پوشيد. حتي سياستهاي موفقيت آميزي براي تضعيف آنان در پيش گرفت. با چهره و نمادهايي به ميدان آمد كه مطلوب طبقات فرودست شهري است. اما سياست ورزي مستقيم و روياروي با طبقات فرودست، سازمان و ايدئولوژي خاص خود را طلب ميكند و به سهم خود مخاطراتي عميق را در پي آورده است.
http://feeds.feedburner.com/javadkashi
21:18
رییس انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران، به دستور وزارت ارشاد به روزنامه ها برای عدم انعکاس اخبار این انجمن اعتراض کرده است.
علی مزروعی، رئیس انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران، در نامه ای اقدام مدیر کل مطبوعات داخلی برای منع انتشار اخبار انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران از سوی رسانه ها را مصداق سانسور و اقدامی برخلاف قوانین ایران خوانده است.
بنابر گزارش ها، محمد پرویزیريال مدیر کل مطبوعات داخلی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، با ارسال نامه ای به روزنامه ها، آنها را به دلیل این که انجمن از سوی وزارت کار غیر قانونی اعلام شده است، از پوشش اخبار مرتبط با انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران منع کرده است.
روز سه شنبه چهارم تیرماه وزارت کار و امور اجتماعی ایران طی نامه ای انجمن صنفی روزنامه نگاران با استناد به رای دیوان عدالت اداری "واجد شرایط انحلال" اعلام کرده بود.
از روز چهارشنبه دوازدهم تیرماه شهر کبک در کانادا به مدت نه روز میزبان سی و دومین نشست «کمیته میراث جهانی» سازمان یونسکوست. در طول این مدت پرونده سی و چهار اثر فرهنگی-تاریخی و ۱۴ محوطه طبیعی از کشورهای مختلف به منظور ثبت در فهرست میراث طبیعی و فرهنگی جهان بررسی خواهد شد.
از ایران پرونده، مجموعه کلیساهای ارامنه در آذربایجان به این کمیته ارائه شده است. این مجموعه شامل چندین کلیسا و محوطههای اطراف آنها، از جمله قره کلیسا یا تادئوس، کلیسای سن استپانوس و کلیسای زور زور است.
پرونده قره کلیسا پیش از این یکبار دیگر نیز به سازمان یونسکو ارائه شده بود که به دلیل نقص مدارک نتوانست در فهرست میراث جهانی ثبت شود. به این ترتیب ایران قصد دارد امسال این مجموعه را به عنوان نهمین مجموعه فرهنگی خود در فهرست میراث جهانی به ثبت برساند.
پیش از این هشت اثر از ایران در این فهرست به ثبت رسیده بودند: زیگورات چغازنبیل، پارسه (تخت جمشید)، میدان نقش جهان اصفهان، پاسارگاد، ارگ بم و منظر فرهنگی آن، تخت سلیمان، سلطانیه و بیستون. در میان این هشت اثر، ارگ بم در فهرست میراث در خطر قرار دارد.
ایرن و معاهده یونسکو
سازمان یونسکو در سال ۱۹۷۲ معاهده حفاظت از میراث فرهنگی و طبیعی جهان را به تصویب رساند و معیارهایی را برای آن که اثری بتواند به عنوان میراث جهانی شناخته شود اعلام کرد.
قره کلیسا، عکس حمید صدقینژاد، منبع: TrekEarth
از سال ۱۹۷۸، همه ساله کمیته ويژهای پروندههایی را که توسط کشورهای عضو این معاهده به یونسکو ارسال میشود، مورد بررسی قرار میدهند. ایران در سال ۱۹۷۹ توانست سه اثر را همزمان در این فهرست ثبت کند: چغازنبیل، پارسه، میدان نقش جهان.
اما پس از آن، دولت ایران به مدت بیست و چهار سال پرونده هیچ اثری را برای بررسی به کمیته میراث جهانی ارسال نکرد. بعد از یک وقفه بسیار طولانی در سال ۲۰۰۳ میلادی، پرونده تخت سلیمان تکمیل و به این کمیته ارسال شد و پس از آن پرونده مجموعههای پاسارگاد، ارگ بم، سلطانیه و بیستون به یونسکو ارسال و مورد قبول قرار گرفتهاند.
معاهده یونسکو به جز میراث فرهنگی و آثار هنری- معماری ساخته دست بشر، به حفاظت از منابع و میراث طبیعی جهان نیز اشاره دارد. با این حال ایران تاکنون در زمینه میراث طبیعی نتوانسته است هیچ اثری را به ثبت برساند، گرچه در فهرست پروندههایی که ایران قصد دارد برای تکمیل آنها تلاش کند، نام چند اثر طبیعی از جمله کوه دماوند، کوه سبلان، غار علیصدر، دریاچه هامون، جنگل های حرا، پارک ملی توران در استان سمنان، منظر طبیعی و تاریخی ایذه، جنگل های هیرکانی گلستان، کویر لوت، جزیره قشم و چند منطقه حفاظت شده طبیعی دیگر به چشم میخورد.
ایران برای ثبت این آثار، راه درازی در پیش دارد. اولین قدم تکمیل مطالعاتی است که بتواند ارزشهای منحصر به فرد و جهانی این آثار را مشخص کند و سپس ارائه برنامههای مدیریتی برای حفاظت و نگهداری این مناطق و تضمین بقای آنهاست.
میراث در خطر ایران
سی و دومین نشست کمیته میراث جهانی که روز چهارشنبه در کبک آغاز به کار کرد، در روزهای گذشته ابتدا به بررسی وضعیت محوطهها و آثاری که در فهرست «میراث در خطر» قرار دارند پرداخت.
کلیسای سن استپانوس، منبع: ویکیمدیا
«میراث در خطر» آن بخش از ثروتهای فرهنگی و یا طبیعی هستند که موجودیت، اصالت و یا سلامت آنها بر اثر عوامل انسانی و یا طبیعی مورد تهدید قرار گرفتهاند.
امسال نیز این کمیته، با بررسی اقدامات صورت گرفته در ارگ بم و مطالعه وضعیت فعلی آن تصویب کرد که این محوطه تاریخی که بر اثر زلزلهای ویرانگر، تخریب شده است، باید همچنان در فهرست میراث در خطر باقی بماند.
اما اگر تا سال ۲۰۱۰میلادی، یک برنامه مدیریتی قابل اجرا برای این محوطه ارائه شود و همچنین اگر کارهای مطالعاتی و علمی آن به پایان رسد و قسمتهای مختلف ارگ (شامل حاکمنشین و عامهنشین) استحکامبخشی شوند، آنگاه این اثر میتواند از فهرست میراث در خطر خارج شود.
همچنین یونسکو آخرین نظر خود را در مورد برج جهاننمای اصفهان که به دلیل ارتفاع بلندش تهدیدی برای منظر تاریخی میدان نقش جهان به حساب میآید، اعلام کرد. کمیته میراث جهانی ضمن تایید تلاشهای انجام شده، از ایران خواست تا همچنان با عمل به مصوبههای پیشین در جهت تعدیل و کم کردن ارتفاع این برج تلاش کند.
ایران تاکنون حدود شش متر از ارتفاع این ساختمان کاسته است. اما سازمان یونسکو از ایران خواسته است تا در کل ۱۲ متر از بخش شرقی و ۲۴ متر از بخش غربی این برج را کوتاه کند.
سازمان میراث فرهنگی ایران پیش از این نگران بود تا میدان نقش جهان به دلیل تهدیدات ناشی از برج «جهاننما» از فهرست میراث جهانی خارج و در فهرست میراث در خطر قرار بگیرد.
ارگ بم و میدان نقش جهان تنها آثار ثبت جهانی ایران بودند که کمیته میراث جهانی در مورد خطرات تهدید کننده آنها به بحث و نتیجهگیریهای کارشناسی پرداخت. تعدادی از انجمنهای غیردولتی میراث فرهنگی پیش از این با ارسال نامهای به یونسکو خواستار بررسی مساله خطرات آبگیری سد سیوند در نزدیکی محوطه جهانی پاسارگاد شده بودند.
کلیساهای آذربایجان
کلیساهای ارامنه در آذربایجان ایران که به عنوان نهمین اثر فرهنگی ایران به ثبت میرسد، ترکیبی است از چند مجموعه مربوط به قرون مختلف. مشهورترین این کلیساها، قره کلیسا یا تادئوس در دشت چالدران آذربایجان غربی است. طبق برخی روایات، سنگ بنای اولیه این کلیسا در قرن چهارم میلادی برای یادبود تادئوس، یکی از دوازده حواری مسیح که در ارمنستان کشته شده بود، گذاشته شد.
کلیسای زور زور، عکس از پیتر کربر، Amazing Iran
کلیسا دارای چند دوره ساختمانی گوناگون است. درقرن چهاردهم میلادی (۱۳۱۹ م.) براثر زلزلهای شدید بخشهای زیادی از آن تخریب شد. قره کلیسا، در حال حاضر از دو بخش یکی با سنگهای سیاه و دیگری با سنگهای سفید تشکیل شده است که بخش سیاه رنگ آن قدیمیتر است.
کلیسای سن استپانوس نیز که بعد از قره کلیسا از مهمترین و تاریخیترین کلیساهای ارامنه در ایران است در کنار رودخانه ارس و در منطقه جلفا قرار دارد و ساخت آن را به قرون دوازدهم تا چهاردهم میلادی نسبت میدهند. گرچه برخی احتمال دادهاند سنگ بنای این کلیسا نیز در قرون ابتدای مسیحیت گذاشته شده باشد.
کلیسا یا نمازخانه کوچک زورزور نیز یکی دیگر از ساختمانهای مجموعه کلیساهای ارامنه در آذربایجان است. این کلیسا که قدمت آن به حدود ششصد سال پیش میرسد در سالهای گذشته از خطر غرق شدن نجات یافت.
به هنگام احداث سد بارون در بخش چالدران آذربایجان غربی و بهوجود آمدن خطر غرق شدن کلیسا، ساختمان آن به طورکلی جابه جا شد و در ۶۰۰ متری محل اولیه خود و برفراز صخرهای به ارتفاع حدودا ۱۱۰ متر و مشرف به دریاچه سد قرار گرفت.
ترکیب آثار ثبتی ایران
آثار ثبت جهانی شده ایران تاکنون، علاوه بر آن که نشاندهنده گوناگونی معماری در دوران مختلف و ارزشهای تاریخی متفاوتی هستند، به تنوع فرهنگی و مذهبی نیز در این کشور اشاره دارند.
زیگورات چغازنبیل، بنای آیینی ایلامیان و مذاهب میانرودانی بوده است. از پارسه نیز به عنوان مجموعهای با کارکردهای آیینی برای هخامنشیان نام برده میشود. در مجموعه ثبت جهانی تخت سلیمان نیز معبد آناهیتا و همچنین آتشکدهی آذرگشنسب قرار داشته است.
حضور مسجد شیخ لطفالله و مسجد شاه (جامع عباسی) در مجموعه میدان نقش جهان اصفهان علاوه بر ارزشهای فوقالعاده معماری خود معرف بخش دیگری از تنوع فرهنگی مجموعه ثبتی ایران است. ضمن آنکه مجموعههای پاسارگاد، بیستون و سلطانیه نیز هرکدام علاوه برکارکردهای ويژه خود ارزشهای آیینی نیز داشتهاند.
ثبت مجموعه کلیساهای ارامنه در آذربایجان، علاوه برآن که نشاندهنده حضور فرهنگ و معماری مسیحی در قرون ابتدایی در شمالغربی ایران و سپس ظهور دوباره آن در دوره صفوی است، به گوناگونی و تنوع بیشتر این فهرست نیز کمک میکند.
پیش از این در زمانه:
توجیهات غیر مجابکننده
این آرزوی دست نیافتنیای است که گروههای دوم خردادی فکر کنند که میتوانند پشت درهای بسته با تعدادی افراد معین، تصمیم به شرکت در انتخابات بگیرند، کاندیدای خود را هم معین کنند و بعد از دیگران بخواهند که در انتخابات شرکت و به کاندیدای آنها رأی دهند، چنین سودایی محقق نخواهد شد.
نباید به مردم همچون پیادههای مسلوبالاختیار عرصهی شطرنج سیاسی نگریست. اصلاحطلبان از سه شیوه برای مجاب کردن تحریمگران و مردم برای شرکت در انتخابات استفاده میکنند:
۱- خطر احمدینژاد
در طول سه سال گذشته اصلاحطلبان به انحأ گوناگون تمام مسایل و مشکلات ایران را به احمدینژاد فروکاستهاند. این شیوه ناکارآمد است. اگر از صبح تا شب خطر احمدینژاد و نتایج اقداماتش ذکر شود، کسی مجاب به شرکت در انتخابات نخواهد شد. چون در نهایت تحریمکننده این پرسش را مطرح خواهد کرد: آیا احمدینژاد عامل تمام مشکلات و مسایل است و با رفتن او همه مشکلات رفع و تمام مسایل حل خواهد شد؟
مگر میتوان تمام مسایل و مشکلات یک نظام سیاسی را به یک فرد فروکاست؟ به عنوان مثال، رهبر در این ساختار چه کاره است و چقدر قدرت دارد؟ رهبری که جهانش پر از دشمن و توطئه است، چون ذهن او این توطئهها و دشمنان را بر واقعیت تحمیل کرده است. مسألهی ما احمدینژاد نیست، احمدینژاد جز بسیار کوچکی از مسأله ماست. احمدینژاد هم نباشد، رهبر با افراد دیگری همین وضعیت را تدوام خواهد بخشید.
مسأله این نیست که احمدینژاد در اجلاس سراسری جامعه مدرسین حوزه علمیه قم و در حضور فقهای بزرگ ایران اعلام میکند آمریکاییها میخواستند او را در عراق بدزدند، درد این است که تمام علما این سخنان را میشنوند و آن را باور میکنند. کدامیک از علمای حاضر در آن جلسه، در جایی مدعای احمدینژاد را به پرسش گرفت؟ احمدینژاد هر روز از ترور و ربایش خود سخن میگوید، اما رهبر هم قاطعانه از او حمایت میکند.
۲- حرکت حول خاتمی
بخشی از اصلاحطلبان گمان میکنند که با علم کردن خاتمی میتوان در جامعه شور آفرید و جنبشی به راه انداخت و انتخابات را برد. این رویکرد در انتخابات مجلس هشتم شکست خورد، لیست یاران خاتمی که با دخالت مستقیم او تهیه شده بود، حرکتی نیافرید و اکثریت مردم تهران را مجاب به شرکت در انتخابات نکرد.
تأکید بر اینکه اگر خاتمی در مقابل احمدینژاد کاندیدا شود کار تمام است و او حتماً رئیس جمهور خواهد شد، تحریمگری را مجاب به شرکت در انتخابات نخواهد کرد. به عنوان نمونه، عباس عبدی، یکی از کسانی که در انتخابات شرکت نکرد، در گفتوگوی اخیرش با سعید حجاریان، شرکت در انتخابات ریاست جمهوری آینده را بی فایده دانسته و از اصلاحطلبان دعوت کرده تا در انتخابات آینده شرکت نکرده و به جای آن به نقد خود و به بازسازی خود بپردازند.1
به نظر عبدی اگر تمام گروههای اصلاحطلب بر سر خاتمی اجماع کنند و نظام هم اجازه دهد تا او در انتخابات شرکت کند، باز هم خاتمی رأی نخواهد آورد. از نظر عبدی حتی اگر خاتمی رئیس جمهور شود، توان اینکه تغییری در وضعیت ایجاد کند را ندارد.
احمد زیدآبادی، یکی دیگر از کسانی است که در انتخابات شرکت نکرد. او کاندیداتوری خاتمی در انتخابات آینده را بی فایده خوانده و وی را حتی اگر رأی بیاورد، مناسب برای این کار تشخیص نمیدهد.2 نباید گمان کرد که فقط عبدی و زیدآبادی چنین نظری دارند، دیگر تحریمگران، اگر نظر رادیکال تری نداشته باشند، حداقل با عبدی و زیدآبادی هم نظرند.
۳- طرح کاندیداتوری عبدالله نوری
برخی از اصلاحطلبان گفتهاند که شاید با کاندیدا کردن عبدالله نوری بتوان تحریمیون را مجاب به شرکت در انتخابات کرد.3 این پیشنهاد چند مشکل اساسی دارد:
الف- عبدالله نوری ولایت فقیه را قبول ندارد و به صراحت تمام اعلام کرده است که قانون اساسی نیاز به اصلاح بنیادین دارد. قرار است او رئیس جمهور شود تا در چارچوب همین قانون اساسی با ولی فقیهی که قبول ندارد و او هم عبدالله نوری را قبول ندارد، کار کند.
علم کردن روحانی خوشفکر، توانا و استواری چون عبدالله نوری که خود شرکت در انتخابات را با وجود ساختار فعلی بیفایده میداند و به صراحت اعلام کرده است باید قانون اساسی اصلاح شود، مصداق آب در هاون کوبیدن است. با توجه به شرایط فعلی و ساختار سیاسی موجود، رد صلاحیت نوری حتمی است. پس هدف از کاندیداتوری نوری چیست؟
احتمالاً هدف دیگری مد نظر است. یعنی، هدف از کاندیداتوری عبدالله نوری، «ایجاد هیجان عمومی»، «وارد کردن شوک به جامعه»، استفاده از فرصت انتخابات برای طرح یک دیدگاه و سخنان رادیکال اعتراضی و... است، نه رئیس جمهور شدن وی.
هدف این است که پس از بیان سخنان رادیکال شوکآور و رد صلاحیت وی توسط شورای نگهبان، انتخابات رسما تحریم شود. اگر نظر گروههای دوم خردادی نادیده گرفته شود و گمان شود که عبدالله نوری میتواند شخصاً دربارهی مواضعی که باید اتخاذ کند تصمیم بگیرد، بازهم جای یک پرسش مهم وجود دارد: آیا عبدالله نوری حاضر است پرچمدار حرکت اعتراضی چند ماههای شود که برای شخص او هزینههای زیادی به دنبال دارد؟ سکوت چندین سالهی نوری مبنا و دلایلی دارد، چه امری موجب میشود که عبدالله نوری آن مبانی و دلایل را نادیده بگیرد؟ برخی از تحریمگران به دنبال مصدقی هستند که در برابر شاه (آقای خامنهای) بایستد. آیا عبدالله نوری میخواهد نقش مصدق در برابر شاه را بازی کند؟
ب- آیا گروهها و احزاب دوم خردادی حاضرند در پشت سر نوری وارد یک حرکت رادیکال اعتراضی شوند؟ وقتی گروههای محافظهکار اصلاحطلب خاتمی را نمیپذیرند، آیا با پذیرش عبدالله نوری خطر درگیر شدن با رهبر را به جان میخرند؟
حسین مرعشی به روشنی اعلام کرده که خاتمی کاندیدای مناسبی نیست، «افراط گرای اصلاحطلب هم شانس کاندیداتوری ندارد، به لحاظ اینکه امکان عبور از شورای نگهبان را ندارد». به همین دلیل و حزب کارگزاران سازندگی به افرادی چون حسن روحانی، حسن جبیبی، ناطق نوری و ولایتی نظر دارد که میتوانند ائتلافی گسترده از اصلاحطلبان و راست میانه در برابر احمدینژاد ایجاد کنند.4 کارگزاران سازندگی نگاهش معطوف به ائتلاف با راست میانه است، نه چپ روی و دوری بیشتر از نظام و راست.
از سوی دیگر، قرائن و شواهد حاکی از آن است که کروبی به احتمال زیاد این میدان را ترک نخواهد کرد. اگر او کاندیدا شود، حزب اعتماد ملی و چند حزب دیگر دوم خردادی به دنبال وی خواهند رفت.
ج- کاندیدای اصلی دو گروه رادیکال اصلاحطلب، یعنی مشارکت و مجاهدین انقلاب، خاتمی است.5 اما این دو گروه بر اجماع و ائتلاف همهی احزاب دوم خردادی پافشاری میکنند. اینان با شرکت در ائتلاف با احزاب دوم خردادی و پیروی از چهرههایی که تمام کوشششان راضی کردن «مقام معظم رهبری» است، دست و پای خود را کاملاً بستهاند و امکان هرگونه تحولی را ناممکن کردهاند.
احزاب و افرادی که اینان میخواهند با آنها ائتلاف تشکیل دهند، حتی اگر تمام کاندیداهای اصلاحطلب را رد صلاحیت و تمام اصلاحطلبان را هم بازداشت و زندانی کنند، باز هم خواهند گفت که برای حفظ نظام در برابر توطئههای آمریکا باید در انتخابات شرکت کرد.
در واقع تمام کوشش آن افراد و گروهها مصروف این میگردد که دائماً به رهبر اثبات کنند که خودی هستند و با غیر خودیها مرزبندی مشخص دارند. جبهه مشارکت و سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی پس از برگزاری انتخابات مجلس هشتم، طی دو بیانیه اعلام کردند با لیست دادن در تهران مخالف بودند، ولی به خاطر حفظ ائتلاف و گردن نهادن به رأی جمعی آنان، از نظر خود عدول کردهاند.
د- اگر همه نکات پیش گفته مرتفع شود، اصلیترین مسأله سر در خواهد آورد. به چه دلیل یا دلایلی قرار است تحریمیون را مجاب کرد که در انتخابات شرکت و پشت سر عبدالله نوری گرد آیند؟ آیا اگر عبدالله نوری رئیس جمهور شود، قادر است با وجود رهبر و شورای نگهبان و مجمع تشخیص مصلحت نظام و قوه قضائیه و مجلس هشتم و سپاه و بسیج و... در ساختار فعلی تحولی بنیادین به سوی دموکراسی ایجاد کند؟
نتیجه
تعداد تحریم کنندگان (شامل قهرکنندگان، سکوت کردهها، شرکت نکردهها و...)، از تعداد شرکتکنندگان (شامل اصلاحطلبان و محافظهکاران) بسیار بیشتر است. هیچ نیروی سیاسی دموکراتی نمیتواند چشمان خود را برروی این خیل عظیم ببندد و آنها را نادیده بگیرد.
اصلاحطلبان میتوانند با نادیده گرفتن تحریمگران به راه خود ادامه دهند، در آن صورت تحریمگران هم به راه خود میروند و در انتخابات آینده بر تعداد تحریمکنندگان افزوده خواهد شد. باید گفتوگویی جدی میان اصلاحطلبان و تحریم کنندگان در عرصهی عمومی آغاز شود.
روشهایی وجود دارد که نه تنها به معنای نادیده گرفتن است، بلکه تحریککننده هم هست. تکرار این سخنان در دو انتخابات گذشته که: تحریمکنندگان عامل بر سر کار آمدن احمدینژاد هستند، تحریمکنندگان مسئول وضعیت موجود هستند، تحریم کنندگان میخواهند با سربازان آمریکایی و حملهی نظامی دموکراسی را به ایران وارد کنند، تحریمکنندگان از عمل خود پشیمان شده و فهیمدهاند که چه اشتباه بزرگی مرتکب شدهاند، تحریمکنندگان در این انتخابات شرکت خواهند کرد و به اصلاحطلبان رأی خواهند داد، سودی به حال معتقدان به شرکت در انتخابات ندارد.
کدام تحریمکنندهای پشیمان شده و نظر خود را پس گرفته است؟ کدام تحریمگری مدافع حملهی نظامی آمریکا یا اسرائیل به ایران است؟ آیا استفاده از این روشها به معنای افتادن به دام روشهای غیر اخلاقی - امنیتی محافظهکاران نیست؟
یک عامل مهم و ظاهراً پنهان، میان تحریمگران و گروههای دوم خردادی معتقد به شرکت در انتخابات جدایی میافکند. تحریمگران نمیتوانند در تحلیلهای خود نقش عامل «منافع» را نادیده بگیرند. سران احزاب دوم خردادی طی سه دههی گذشته در قدرت سهیم بودهاند. مهمترین راه کسب ثروت در ایران، اتصال به دولت است. بنابراین، نمیتوان نقش عامل مهم منافع را در تأکید احزاب دوم خردادی مبنی بر شرکت در انتخابات نادیده گرفت.
اگر تحریمکنندگان در انتخابات شرکت کنند، چون گزینهی بدیلی وجود ندارد، مجبورند به کاندیدای اصلاحطلبان رأی دهند. بدین ترتیب، اگر تحریمکنندگان در انتخابات شرکت کنند، منافع آن به گروههای دوم خردادی میرسد. آیا احزاب دوم خردادی میتوانند انکار کنند که منافع قدرت و ثروت هیچ نقشی در آن همه تأکید بر شرکت در انتخابات ندارد؟ مدعای ما این نیست که میتوان نظر احزاب دوم خردادی مبنی بر شرکت در انتخابات را به منافع آنها فروکاست، بلکه ادعای ما این است که منافع (قدرت و ثروت) یکی از عوامل باور آنها به شرکت در انتخابات است.
اما از این سو، منافع (به معنای قدرت و ثروت، نه به معنای وسیع کلمه، یعنی: نیازها، تمناها، ترجیحات، آرزوها)، در تصمیمگیری اکثر افراد تأثیری ندارد. بسیاری از تحریمکنندگان نه حزب و گروهی دارند، نه مشی زندگیشان نشان داده است که به دنبال مناصب سیاسی اند. تا آنجا که من میفهمم دو نوع خواست وجود دارد: در سطح فردی افراد خواهان عزت نفس، احترام، فردیت، آزادی و حقوق اند و در سطح جمعی خواهان یک نظام دموکراتیک ملتزم به آزادی و حقوق بشر اند.
اگر دریافت من از ترجیحات مردم یا تحریمگران درست باشد، در آن صورت مسألهی ما این خواهد بود: چه نوع نظام سیاسی بر ایران حاکم است و گذار از این نوع نظام سیاسی به یک نظام دموکراتیک چگونه امکانپذیر است؟ سخن گفتن در این زمینه باید براساس تجربههای بشری گذار به دموکراسی باشد، نه پنهان شدن در پشت سنگر «رژیم استثنایی ایران» و به دنبال راههای استثنایی رفتن و هیچ راهی را نیافتن.
پانوشت:
۱. سایت نوروز، گفتوگوی عباس عبدی با سعید حجاریان، ۲۶ خرداد ۸۷. عبدی میگوید: «تنها راهبرد صبر، سکوت نسبی، بازسازی خود و قوام تشكیلاتی و نگاه انتقادی به گذشته و انتظار برای آنها باقی میماند. انتظار به این دلیل مهم است که این شرایط مطلقا پایدار نیست. هدف صبر و سکوت و انتظار، انفعال نیست بلکه بازسازی اصلاحطلبان است. من اصلا معتقد نیستم که باید از ناطق حمایت کرد. شاید اشتراکاتی در دورههایی وجود داشته باشد، اما حمایت بیمفهوم است. اصلاحطلبان باید اعتماد و تشکیلات و نظم خود را در جامعه بازسازی کند و با عجله دویدن در میدان سیاست به نظر من جواب نمیدهد. فکر کنم که سعید هم با این پیشنهاد صبر و سکوت موافق است، فقط از او خواستهاند که نگوید!»
عبدی در مقاله «اختلال در فضای مفهومی کنش»، نهم تیر ۸۷، از زاویهی دیگری بر نظر خود تأکید کرده است (رجوع شود به سایت آینده).
۲. احمد زیدآبادی، جناب خاتمی تردید را کنار بگذارد، روز آنلاین، ۳۰ خرداد ۸۷.
زید آبادی مینویسد: «گروههای اصلاحطلب با توجه به تجربه دو انتخابات گذشته نباید فراموش کنند که قهرکردگان با صندوق رآی از نظر کمی تأثیر گذارترین نیرو در انتخابات به شمار میروند و صرف اجماع ۱۸ گروه اصلاحطلب بر روی شخصی که هیجان و جنبش عمومی در سطح جامعه برنینگیزد، دوم خرداد دیگری را رقم نخواهد زد. به هر حال شخص مورد نظر، هرکس باشد، خاتمی نیست.»
۳. سعید حجاریان در گفتوگو با عباس عبدی این ایده را مطرح کرد که یک راه این است که عبدالله نوری را اصلاحطلبان کاندیدا کنند تا تحریمیون را هم بتوان به سوی صندوقهای رأی بازگرداند. اگرهم شورای نگهبان او را رد صلاحیت کرد، در آن صورت همهی اصلاحطلبان می توانند از انتخابات کنار بکشند. یعنی آن را تحریم کنند.
پس از وی تاجرنیا بود که در گفتوگو با سایت ادوار نیوز اعلام کرد: «پیشبینی میشود حضور احتمالی نوری با ویژگیهای تحولخواهی و تأثیرگذاری وی، بتواند فضای درونی اصلاحات را تغییر دهد.» (ادوار نیوز، ۱۳ تیر ۸۷)
احمد زیدآبادی هم در گفتوگو با روزنامه اعتماد ضمن بیان دلایل مخالفت با کاندیداتوری خاتمی، میگوید: به یک چهره تازه نیاز است که «اعلام حضور وی در انتخابات، یک هیجان عمومی هم ایجاد کند. در حال حاضر اصلاحطلبان نیازمند کاندیدایی هستند که نوعی شوک به فضای سیاسی و جامعه وارد کند». به گمان وی، این شخص کسی جز عبدالله نوری نیست. (اعتماد ملی، ۱۵ تیر ۸۷)
۴. گفتوگوی روزنامه اعتماد با حسین مرعشی، سخنگوی کارگزاران سازندگی.
مرعشی میگوید: «میخواهم بگویم آدمهای میانهیی که میشود روی آنها تفاهم کرد چه کسانی هستند. از بین اصولگرایان قاعدتاً آقای ناطقنوری، آقای روحانی و آقای ولایتی میتوانند مطرح باشند. از ناحیه ما هم دکتر حبیبی و مهندس موسوی میتوانند مطرح شوند.» روشن است که مهندس موسوی و حسن حبیبی نمیآیند. پس محور اصلی بحث در سخن مرعشی این است که مثلا ناطق نوری کاندیدای مشترک باشد و دو شرط پذیرفته شود. اول: تضمین سلامت انتخابات. دوم: بردن بخشی از اصلاح طلبان به کابینه.
محمد عطریان، یکی دیگر از اعضای کارگزاران سازندگی، در گفتوگو با روز آنلاین در خصوص احتمال کاندیداتوری عبدالله نوری میگوید:«چنین احتمالی را بعید میداند.» (روز آن لاین، ۱۶ تیر ۸۷)
۵. محسن آرمین در مقاله پیش گفته، پس از کلی بحث دربارهی علل شکست قبلی و ضرورت پیروزی آینده، راهحل خود را ارائه میکند. مینویسد: «اکنون باید پرسید، ملاحظات و شرایط مذکور در کدامیک از شخصیتها و چهرههای اصلاحطلب متعین است؟ بدون شک در میان اصلاحطلبان چهرهها و شخصیتهای محترمی را میتوان یافت که هر یک واجد برخی از شرایط مذکور هستند، اما اگر با نگاهی ملی و فراتر از الزامات و منافع شخصی و گروهی به این سؤوال بنگریم، یک پاسخ بیشتر نخواهیم یافت.
این شرایط و ملاحظات بیش از هرکس در سیدمحمد خاتمی متعین است. به گمان من اصلاحطلبان اگر خواهان پیروزی در انتخابات آینده هستند و اگر به واقع قصد آن دارند که این انتخابات را به فرصتی برای تغییر و تحولی اساسی در کشور و نجات آن از وضعیت خطیر کنونی تبدیل کنند، نمیتوانند به گزینهای جز خاتمی فکر کنند» (محسن آرمین، درباره ضرورتها و الزامات انتخاباتی اصلاحطلبان، اعتماد، ۱۶ تیرماه ۸۷).
آرمین با بیان این نظر درصدد قانع کردن تحریمیون به شرکت درانتخابات است، اما درست همین بخش از سخنان وی به وسیلهی مسؤولین روزنامه اعتماد سانسور شده و او مجبور میشود همان متن را در سایت امروز منتشر و تأکید کند که این متن سانسور نشده است و به خواننده دقیقا بگوید که درست همین بخش است که سانسور شده است. وقتی وضع احزاب دوم خردادی این چنین است، آیا نوبت به قانع کردن تحریمیون فرا میرسد؟ حزب مشارکت هم اعلام کرده است که به کسی جز خاتمی فکر نمیکند.
روبرتو مارونی، وزیر کشور ایتالیا می گوید مسجدی در میلان را که گفته شده با اسلام گرایی ارتباط دارد، تا یک ماه دیگر خواهد بست.
مسجد جنر، در شمال میلان قرار دارد و برخی مواقع شماری از حدود 4 هزار نفری که برای ادای نماز به این مسجد می روند ناچار می شوند در خیابان خارج مسجد نماز بخوانند.
آقای مارونی گفت تصمیم بستن مسجد به دلیل شکایت کسانی است که از کشیده شدن نماز و دعا از مسجد به خیابان اعتراض کرده اند.
مسجد جنر درسال 1998 به عنوان یک مرکز فرهنگی اسلامی آغاز به کار کرد ولی از آن هنگام تا کنون فعالیت هایش گسترش پیدا کرده و همین موضوع موجب نگرانی ساکنان محل شده است.
نوری المالکی نخست وزیر عراق برای نخستین بار به جدول زمانبندی عقب نشینی نیروهای آمریکایی و سربازان سایر کشورها از عراق اشاره کرد.
آقای مالکی در جریان دیدارش از کشور امارات متحده عربی به دیپلماتهای عرب گفت که این موضوع در کانون بحث های مربوط به وضعیت آتی نیروهای آمریکایی در عراق قرار دارد.
دفتر نخست وزیر عراق روز دوشنبه اعلام کرد که آقای نوری المالکی در جریان دیدارش با دیپلماتهای عرب گفته است "هدف از گفتگوها حصول یاداشت تفاهمی برای عزیمت نیروها از عراق یا تهیه برنامه زمانبندی عقب نشینی آنان است".
ایالات متحده همواره نسبت به تهیه هرگونه برنامه زمانبندی عقب نشینی نیروهایش از عراق بی میلی نشان داده و اعلام کرده است که چنین برنامه ای به گروههای شورشی اجازه می دهد منتظر خارج شدن این نیروها بنشینند.
خاویر سولانا مسئول ارشد سیاستخارجی اتحادیه اروپا گفت که در خصوص گفتگوهای آینده خود با ایران چندان خوشبین نیست و امیدواری زیادی به پیشرفت قابل توجه این گفتگوها ندارد.
به گزارش خبرگزاری فرانسه از پاریس، آقای سولانا که در حاشیه نشست اتحادیه اروپا و ناتو در پاریس و در جمع خبرنگاران صحبت میکرد در پاسخ به سؤالی درباره پاسخ اخیر تهران (نامه منوچهر متکی به وزرای امور خارجه پنج بهعلاوه یک) آن را نامهای «دشوار و پیچیده» عنوان کرد که نیازمند «تحلیل کامل» است.
وی با اشاره به اینکه گفتگوهای قدرتهای جهان درباره پاسخ ایران به بسته پیشنهادی پنج عضو دائم شورای امنیت و آلمان هنوز هم ادامه دارد ابراز امیدواری کرد که تا پایان این ماه با سعید جلیلی مذاکره کننده ارشد هستهای ایران دیدار کند.
بر اساس این گزارش، از دیگر سو، محمود احمدینژاد رئیسجمهور ایران نیز امروز (دوشنبه) گفت ایران به هیچ عنوان از حق خود در داشتن برنامه هستهای چشم پوشی نخواهد کرد.
به نظر میرسد که روسیه فشارهای خود را بر ایران افزایش داده است. سرگئی پریخودکو مشاور دیپلماتیک دمیتری مدودف رئیس جمهور روسیه گفت که روسیه از ایران خواسته است به پیشنهاد جدید پاسخ دهد.
وی که برای شرکت در نشست گروه هشت در ژاپن به سر میبرد، افزود: «روسیه برای تشویق ایران به گفتگو هر کاری انجام خواهد داد و از مقامات ایران نیز انتظار دارد نشانههای لازم در خصوص آخرین پیشنهاد غرب را از خود نشان دهند.»
در همین رابطه:
در تاجیکستان، حضور طرفداران مذهب سلفی که به عنوان بنیادگرایان مذهبی محسوب میشوند، در مساجد ممنوع شده است. به همین بهانه با جمالالدین محمود، مدیر بخش فرهنگی حزب نهضت اسلامی تاجیکستان در این باره گفتوگو کردم.
دیدگاه من این است که در تاجیکستان در مسایل دینی، اصلا حکومت فعلی رهگم زده است. دیگر چه کار کردند، آن را من نمیفهمم. چون از یک طرف حکومت، حکومت دنیوی است و در بعضی امور، میزان حکومت دنیوی است. از طرف دیگر چون به گفته رییسجمهور و به اعتراف خودشان، ۹۹ درصد مردم مسلمان هستند. اینها البته پابند یک یک مذهب فقهی و یک فرقه هستند.
دیگر اینکه (سلفیها) در یک منطقه اجازه دارند و در منطقه دیگر اجازه ندارند و آن مذهب ممنوع است. اینها پایمال کردن حقوق شهروندان است. چون دولت دموکراتیک است و حقوق بنیاد است، میتواند از عنصرهایی که به جنجال میکشد و به دولت اثر دارد، به آن خاطر کار موقتی کنند.
امروز در تاجیکستان هیچ خطری از جانب دینداران احساس نمیشود. فقط در بازیهای سیاسی، موقتاً میخواهند از یک جریانی، از یک مذهبی استفاده کنند. وقتی هم که بازی خوب را ادامه بدهند، دیگر نمیدانند چه کار کنند.
امروز هم با همان سلفیها، حکومت از همان شیوهها و از همان بازیهایی که قبلاً داشته و موفق نشده است، استفاده میکند. در تاجیکستان رسماً هم اعلام نشده است که مذهب این دولت (دیندارهای حکومت) چیست. من میگویم بر چه اساس، یک عده میگویند حتما تو باید «حنفی» باشی و «سلفی» نباشی.
پس شما معتقد هستید که آنهایی که دولت معتقد است طرفدار مذهب سلفی هستند، در واقع میتوانند طرفدار این مذهب نباشند؟
دولت معین نکرده است. گویا دولت خواهش حنفی بودن این مردم را دارد؛ یا هم نه. آیا خواهش چه مذهب بودن مردم را دارد؟ امروز این هم برای ما روشن نیست. این جور نیست که دولت تنها به افراد حنفی احترام گذاشته باشد. معلوم و معین کردن اینکه مردم باید در کدام مذهب باشند، پایمال کردن حقوق مردم است. چون یکی دیگر تعیین میکند که تو پابند کدام مذهب باشی.
لکن به هر حال در تاجیکستان ۹۹ درصد مسلمان هستند. من بر این باور هستم که اکثر قاطع این ۹۹ درصد در مذهب حنفی هستند. امروز ظهور مذهبها و جریانهای دیگر برای تاجیکستان یک اختلاف، خلل و همدیگر نافهمی آورده است.
شما تفاوت طرفداران مذهب سلفیه و حنفیه را در تاجیکستان به چه صورت میبینید؟ دولت چگونه آنها را میتواند تشخیص دهد؟ به کدام یک از اینها میتواند بگوید بنیادگرا هستند یا نیستند. در حالی که دولت تاجیکستان چند ماه پیش قراری تصویب کرده بود که دختران یا زنانی که روسری دارند، نمیتوانند وارد دانشگاه بشوند و در واقع حجاب را ممنوع کرده بود. شما میتوانید در این باره، کمی توضیح دهید؟
دولت تاجیکستان قبلاً «کمیته دین» داشت؛ امروز آن کمیته دین هم نیست. دولت در امور دیندارها یک مرکز معینی ندارد که این مسایل را درست بررسی کند. تفاوت در چیزهای عرفی است که مردم میبینند، مثلاً در انتقالات نماز دستها را بلند بردارند، آمین بلند میگویند و از همین چیزها. اینها چیزهایی نیستند که یک انسان به خاطر بلند یا پرت گفتن آمین، احتیاج به قانون داشته باشد.
دولت از این دیدگاه نظر میکند و میگوید که در تاجیکستان باید مردم به یک مذهب باشند؛ همان مذهب هم رعایت نمیشوند؛ چنانچه شما قید کردید. همان که باید دختر روسری داشته باشد، خودش اختیار میکند که روسری به سر داشته باشد یا نداشته باشد. این یک حقوق شهروندی است و آن طلبات مذهب حنفیه است که همان را هم دولت اجرا نکرد و پابند همان هم نیست.
در گزارشی که من در دست دارم، گفته میشود که طرفداران مذهب سلفیه در تاجیکستان به خصوص در استان «سغد» و کنارههای آن رو به گسترش است. شما این را تأیید میکنید؟
شاید نمیشود گفت که روبه گسترش است. لکن آنها وجود دارند و وجودشان در مراکز و خصوصا در جاهایی که تجمع دینداران است، احساس میشود. لکن اینها در این مرحله، حداقل وجود خودشان را توانستند اعلام کنند.
یکی از اصولی که دولت میتواند به بنیادگرا بودن یا نبودن هر مذهبی تشخیص بدهد، این است که بعضی از مردهای خانوادهها در بعضی از مناطق تاجیکستان از درس خواندن و یا دانشگاه رفتن و یا حتی به مدرسه میانه رفتن دختران خود جلوگیری میکنند. شما این را در کدام طایفه مردم و طرفداران این حزب بیشتر میبینید؟
اصلاً در تاجیکستان تا جایی که من معلومات دارم و تقاضای همان وظایف حزبی است، اصلاً مردم تاجیکستان به رفتن و نرفتن دختران به مدرسه چندان اهمیتی قائل نیستند و تقریباً بیتفاوتاند. چون تمام مشکلات و نارساییها در مکتبها دیده میشود. عادیترین حقوق یک دختر مسلمان ارائه نمیشود.
این نه از آن دیدگاه است که کدامیک از جانبداریهای مذهبی تاجیکستان نمیخواهند که دخترهای آنها تحصیلکرده باشند یا تحصیل کنند. اصلاً مکتبها به شرایط بدی وادار میکند، نه تنها از رفتن دخترانشان، که از رفتن پسرهایشان هم به مکتب جلوگیری کردهاند.
مشکلات از جانب دینداران نیست. از جانب حکومت تمهیدات اعمال میشود. چون که دختربچههای مردم دهات به مکتب بروند. من باور دارم که شرایط خوب کاملاً باشد، هیچکس با این مخالفت نمیکند. شاید یک چند درصد و یا کمتر از این هم باشند که همچنان نگذارند.
این قراری که تصویب شده در استان سغد که از حضور طرفداران مذهب سلفی در مساجد تاجیکستان جلوگیری کنند، عملی شده است؟ شما دیدید که پیش آمده باشد از کسی که خواسته وارد مسجد بشود، جلوگیری بکنند؟
این عملی نمیشود. امکان هم ندارد. چون اگر عملی هم شود موقتاً چند روز عملی میشود. به خاطر اینکه این قانون در چارچوبها و اندرزهای حقوق بشر نمیگنجد و مخالفت دارد.
آنها هم مردمی آگاه و فهمیده هستند. آنها هم میتوانند از خودشان دفاع کنند و به سازمانهای گوناگون دفاع از حقوق بشر مراجعه کنند. البته تهیهکنندگان این قانون چند نفر از افراد وزارت امور امنیت کشور هستند و این را تشخیص دادند که نمیتوانند؛ برای اینکه در تاجیکستان فعلاً کسی اعلام نکرده که من سلفی هستم. آنها بارها خودشان را اعلام میکنند که «ما از یکی از مذهبهای فقهی اسلام هستیم» یکی از مذهبها.
اما گفته شده است که طرفداران این مذهب سلفیه الان در گریز هستند، در روسیه به سر میبرند و دولت تاجیکستان اعلام کرده که اگر اینها را پیدا کند، حتماً دستگیر خواهد کرد. همان طور که شما گفتید، چرا اینها نمیتوانند از حق خود دفاع کنند. یعنی مشخص کنند که آیا این جرم هست یا نیست. اصلاً در اصل طرفدار این مذهب هستند یا نیستند؟
فعلاً آنها اعلام نکردهاند که کسی که در مذهب سلفی است و چنین مذهبی هم در دنیای امروزه شناخته نشده است. سلفیت به عنوان مذهب شناخته نشده است. رفتارها و کردارهایی که سلفیها دارند، همه در یکی از مذهبهای فقهی است. این مسلم است که در همه مذهبهای فقهی، کسانی هستند که خلاف دستورات عمل کردند. از حنفیها هم شخصهای در تبعید و گریزه و در کافت و کابهای جنایی هستند. شاید از اینها هم کسی معین باشد.
این گفته نمیشود که این مذهب در دنیای امروزه مذهبی افراطی و جنایتکار و یک مذهبی است که حتماً باید تبعید شود و در کافت و کاب شناخته شده باشد. اینطور نیست. افراطی هم نیست. فقط با بعضی از عقاید آنها چون در تاجیکستان آزادی بیان خیلی هم ضعیف است و بر وقت است، اعلام کردند اینها یک مرکزی هستند که از آن مرکزها در تاجیکستان خطر وارد میکنند.
یک رشته انفجار در شهر کراچی در جنوب پاکستان موجب زخمی شدن دست کم 20 نفر شده است.
پلیس کراچی می گوید حداقل 5 انفجار کوچک به فاصله یک ساعت از یکدیگر در خیابان های کراچی رخ داد.
رئیس پلیس این شهر گفت به نظر می رسد هدف عمده از این بمبگذاری ها که قدرت محدودی داشته ، ایجاد وحشت و اضطراب در میان مردم بوده تا کشتن آنان.
هنوز عاملین بمبگذاری امروز شناخته نشده اند ولی شهر کراچی از نظر خشونت های فرقه ای و سیاسی سابقه ای طولانی دارد.
یکی از اشتباههای استدلالی بسیار رایج که در بحثهای روزمره زیاد به کار میرود، برگرداندن استدلال طرف مقابل به خودش است.
«این نوع نگرش توتالیتاریستی از سوی رادیویی که ادعای آوردن دموکراسی را به ایران دارد، بعید است و انتشار توهینهای یکی از خوانندگان به خوانندگان مخالف، گامی است در راه ترور شخصیتها و حذف دگراندیشان.»
در این نوع اظهارنظرها با اشاره به سخنان، اعتقادات یا ادعاهای گذشته و حال طرف مقابل؛ ادعای فعلی او نیز زیر سوال میرود. در واقع تاکید اصلی بر روی این نکته است که طرف مقابل حق ندارد بعضی ادعاها و اعمال را انجام دهد یا مثلاً از کسی انتقاد کند، برای اینکه خودش همان ایراد را در رفتارش دارد.
این نوع استدلال، مغالطه «خودت هم همینطور» نام دارد و از انواع ادعاهای نامربوط و نوع خاصی از مغالطه شخصستیزی است. موضوع اساسی این مغالطه، پیدا کردن ناسازگاری درحرفها و ادعاهای طرف مقابل با اعمال و رفتار اوست. چیزی شبیه این ایراد بسیار رایج که «شما که خودتان سیگار میکشید، حق ندارید در مورد ضررهای سیگار کشیدن اظهار نظر کنید.»
اما مشکل کجاست که چنین ادعاها یا در واقع نقدهایی رو مغلطه آمیز میکند. به نظر میرسد مشکل این مغالطه، در ادعای نامربوط منتقد نسبت به حرفهای طرف مقابل نهفته است.
فرض کنیم شخصی ادعا کند «گزاره الف درست است» .در اینجا درستی یا نادرستی گزاره الف را میتوان براساس محتوای آن و واقعیتها و شواهد مربوط به آن تعیین کرد. در واقع روش منطقی و معتبر، چنین کاری است و اگر مشخص شود جمله الف درست نیست، میتوان ادعای آن شخص را به نقد کشید و نشان داد سخنانش درست نبوده است.
اما فرض کنیم آن شخص با اینکه ادعا کرده گزاره الف درست است، هیچ وقت کاری که سازگار با این ادعا باشد، در زندگیش انجام نداده است. انتقاد رایج و مغالطهآمیز در این موارد آن است که با تاکید روی این موضوع، ادعای آن شخص زیر سوال میرود. اما از نظر منطقی اعمال آن شخص هیچ ربطی به درستی یا نادرستی ادعایی که مطرح کرده است، ندارد.
در واقع میتوان وضعیت را به شکل دیگری تصور کرد. یعنی فرض کنیم همین ادعای درستی گزاره الف را شخص دیگری مطرح کرده بود که اتفاقاً رفتار و اعمالش هم با آن گزاره سازگاری داشت.
اگر در این مورد منتقد به درستی گزاره الف ایرادی نگیرد، به نظر میرسد مشکل شخصی با خود آن فرد داشته، نه با ادعایی که مطرح کرده است. به همین دلیل است که مغالطه «خودت هم همینطور» از انواع مغالطه شخصستیزی طبقه بندی میشود، زیرا نقدهایی که بر اساس آن شکل میگیرند، کاملاً به شخصی بستگی دارند که ادعایی را مطرح کرده است.
این مغالطه در بحثها و مصاحبهها و مناظرههای سیاسی بسیار رایج است. در واقع نوعی مچگیری به شمار میرود، به همین دلیل از نظر دیگران هم موجه جلوه میکند. اگر بر اساس زندگی یا اعمال و رفتار یک سیاستمدار، ادعاهای او مورد انتقاد قرار بگیرند، نکته جالب این است که معمولاً افراد به راحتی در دام این مغالطه میافتند و به جای دفاع از ادعایی که بهطور خاص در آن بحث مطرح کردهاند، تلاش میکنند اعمال و رفتار گذشته خود را توجیه کنند و کاملاً از موضوع اصلی بحث دور میافتند.
اما مهمترین جوابی که باید به چنین مغالطهای داد این است که اعمال و رفتار شخصی، هیچ ربطی به درستی یا نادرستی ادعای خاص مطرح شده در بحث ندارد و موضع بحث، فقط همین ادعاست.
برای مطالعه بیشتر:
خبرگزاری فارس در آستانه سالگرد واقعه ۱۸ تیر کوی دانشگاه تهران به انتشار از بخشی از خاطرات علیاکبر ناطق نوری، رئیس دفتر بازرسی آیتالله علی خامنهای پرداخته که در آن آقای ناطق اعلام کرده که در این حادثه «وزیر علوم آن دوران و دستیارانش در ردههای مختلف باید محاکمه» میشدند.
۱۸ تیرماه سال ۱۳۷۸ گروهی از دانشجویان کوی دانشگاه تهران در اعتراض به لغو امتیاز روزنامه سلام تجمع اعتراضآمیزی برپا کردند که با دخالت بخشی از نیرویهای پلیس و لباس شخصیها منجر به ناآرامیهای گستردهای در سطح شهر تهران شد.
در آن زمان مصطفی معین نامزد ریاستجمهوری اصلاحطلبان در انتخابات ریاستجمهوری نهم وزیر علوم دولت محمد خاتمی بود و آقای ناطقنوری رئیسمجلس پنجم شورای اسلامی بود.
در گزارشی که این خبرگزاری امروز دوشنبه از جلد دوم کتاب خاطرات رئیس دفتر بازرسی آقای خامنهای منتشر کرده، آمده است که به اعتقاد وی «نیرویهای ملی-مذهبی» رهبری شورشهای ۱۸ تیر را در دست داشتهاند.
بهگفته آقای ناطق نوری، وزیر کشور دولت محمد خاتمی در جلسهای که همراه با مسئولان بلندپایه نظامی در آن روزهای بحرانی با آقای خامنهای داشتهاند، گزارشی غیر واقعی ارائه کرده که این امر موجب عصبانیت وی شده است.
وزیر کشور دولت محمد خاتمی در آن زمان عبدالواحد موسوی لاری بود.
آقای ناطقنوری هچنین نوشته است که در این جلسه به آقای خامنهای پیشنهاد کرده که سران نهضت آزادی را دستگیر «و حتی اگر لازم باشد، آنها را به سینهی دیوار» بگذارند.
این مقام نزدیک به رهبر جمهوری اسلامی معتقد است که استعفای آقای معین در اعتراض به حمله شبانه به محل خوابگاه دانشجویان باعث تشدید ناآرامیها شد و باید «با وزیر آموزش عالی» برخورد جدی میشد.
علی اکبر ناطق نوری، رئیس مجلس پنجم، پس از شکست در مقابل محمد خاتمی در انتخابات ریاست جمهوری دوم خرداد ۱۳۷۶، تا حد زیادی از صحنه سیاسی کشور بیرون رفت، اما نفوذ و جایگاهش را تا حدودی در بین حامیان محافظهکارش حفظ کرده است.
وی که پس از مجلس پنجم، به عنوان مشاور آقای خامنهای و رئیس دفتر بازرسی بیت رهبری منصوب شد، همچنین عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام نیز هست.
در همین رابطه:
نیکول کیدمن، هنرپیشه 41 ساله برنده اسکار هالیوود امروز در نشویل آمریکا دختری به نام "ساندی رز" بدنیا آورد.
به گفته سخنگوی این هنرپیشه، رز و مادرش در سلامت کامل بسر می برند.
این سخنگو گفته است که نیکول کیدمن و کیت اوربان شوهرش از داشتن این دختر بسیار خوشحال هستند.
در هنگام به دنبا آمدن ساندی رز، کیت در کنار نیکول کیدمن حضور داشت.
«پارتو»، جامعهشناس ایتالیایی طرفدار اشراف بود و علمش را به گونهاى تفسیر مىکرد که به نفع اشرافیت تمام شود. اما دست بر قضا او کاشف قانونى است که با عنوان «سیر دورانى نخبگان» شناخته مىشود.
پارتو کشف کرده بود که اشراف هرچه از نردبان طبقات اجتماعى بالاتر رفته و به رفاه بیشترى مىرسند، تمایلشان به بچهدار شدن کمتر مىشود. «رفاه با خود» احساس لذتجویی را به همراه مىآورد که با احساس پدر و مادر خوب و مسؤول بودن، در تناقض است.
طبقات برتر اجتماعى در عین حال داراى حالتى صلحجویانه مىشوند و عصبیت خود را از دست مىدهند. در همان حال زنان میدان گستردهترى براى حرکت و تکاپو پیدا مىکنند. این در حالى است که گروههاى فقیر اجتماعى در رویاى آن که حداقل یکى از فرزندانشان به مدارج عالى برسد، صاحب بچههاى زیادى مىشوند.
فقر و بچه زیاد باعث مىشود که نمونههاى متعالى انسانى در میان فقیران با تمام قوا بدوند تا به مرحله اشرافیت برسند. اگر شرایط طبقاتى را روى یک ساعت تنظیم کنیم، برترین طبقه در جایی نزدیک به ساعت دوازده قرار مىگیرد. یعنى در اوج است و اما در هرلحظه امکان سقوطش وجود دارد. این در حالى است که بچههاى مردم از طرفى که شمارههاى ساعت بالا مىرود در حال اوج گرفتن هستند.
پارتو که طرفدار اشراف بود، متوجه شد که هر نوع اشرافیتى در آخرین تحلیل در برابر رشد طبقات فقیر اجتماعى، محکوم به زوال و سقوط است. او به اشراف توصیه مىکند که تا مىتوانند بچهدار شوند و جلوى رشد بچههاى مردم را بگیرند...
امروزه شاید بتوان گفت که سیر دورانى نخبگان پارتو مسیر تازهاى یافته است. در حالى که مردمان جامعههاى اروپایی و امریکا به دلیل رفاه، صرفنظر از آن که در کدام طبقه اجتماعى قرار دارند، رقم بچههاى خود را کنترل مىکنند و گاه وضعى به وجود مىآورند که جمعیت جامعهشان رو به قهقرا مىرود، تا جایی که همانند مورد فرانسه، دولت مردم را تشویق به بچهدار شدن مىکند، اما در جامعههاى عقبمانده یا عقب نگه داشته شده، رشد جمعیت از گستره بسیار زیادى برخوردار است.
در نتیجه، امروز دیگر صحبت از این که بچههاى طبقات غنى جاى خود را به بچههاى طبقات فقیر مىدهد، جاى خود را به ا