عنوان » March 9, 2008

« دیدن چکیده ها یا ندیدن چکیده ها «

49 خوانده نشده

March 09, 2008
22:21
قطر میزبان مسابقه تاریخی موتورسواری
» ‎ بی بی سی

در حادثه ای تاریخی در مسابقات موتورسواری، پیست لوسیل (Losail) در قطر میزبان اولین گراندپری در شب بود.
این رویداد تنها به واسطه یکی از جاه طلبانه ترین پروژه های نورپردازی در تاریخ ورزش ممکن شده است.
فکر برگزاری مسابقه موتورسواری در شب و زیر نورافکن، اولین بار دو سال قبل مطرح شد.
موتوجی‌پی (MotoGP)، که درواقع معادل رقابتهای فرمول یک در موتورسواری است و بالاترین سطح این رقابتها در جهان محسوب می شود، به دنبال یافتن راهی بوده است تا توجه بیشتری به این فعالیت ورزشی جلب کند.

21:35
بعد از انقلاب زن‌ها عقب نرفتند
» ‎ رادیو زمانه

مرضیه مرتاضی لنگرودی یكی ازفعالان جنبش زنان است که از نظر دیدگاه سیاسی به فعالان ملی مذهبی نزدیک است که به جریان نواندیشی دینی معروف هستند.
او در گفتگو با زمانه از تاثیر دین بر فعالیت زنان مسلمان گفته است.

مرضیه مرتاضی لنگرودی

خانم لنگرودی، هشت مارس است. به عنوان یک زن مسلمان نواندیش به این روز چطور نگاه می‌کنید؟
اصولا من تقسیم و تفکیک کردن زنان و مردان به مذهبی و غیر مذهبی، به صاحب ایدئولوژی و کسی که ایدئولوژی ندارد، سکولار، لاییک و اینها را در حوزه اجتماعی خیلی درست نمی‌دانم. به دلیل اینکه فکر می‌کنم این تفکیک‌ها را قدرت‌های حاکم ایجاد می‌کنند زیرا با آن می‌توانند مردم را توی ایده‌های مخصوصی حبس و آنها را به واسطه آن ایده یا آن قومیت یا آن جنسیت تفکیک کنند.

اما شما هم از خودتان به عنوان یک زن نواندیش دینی نام می‌برید. دینی را که شما حمایت می‌کنید، کارکردش را در کجا می‌بینید؟
نگاه من به دین، از زاویه نواندیشی دینی این است که دین، یک کارکرد اجتماعی دارد و می‌تواند در سطح مردم یک کشور، یک قوم و همچنین در سطح جهان ارزش‌های مشترک انسانی را تمرکز بدهد. یعنی مردم در سراسر جهان یا یک کشور یا یک قوم روی ارزش‌های مشترکی متمرکز بشوند و به این ترتیب آن ارزش‌ها را به کرسی بنشانند.

این نگاه ارزشی به معنای اینکه ما واقعیت اجتماعی را نبینیم، یا نگاه ارزشی الزاما نگاهی ذهنی و غیر علمی است، از نظر من، نیست. من فکر می‌کنم که بسیاری از ایده‌ها آمده‌اند که این ارزش‌ها را که به زندگی مادی انسان، معانی خاص می‌دهد، مطرح کنند. کمتر ایده‌ای را شما می‌بینید که ادعای عدالت‌مداری یا آزادی‌خواهی نداشته باشد. یا لااقل می‌توانم بگویم که ادیان و ایده‌ها در وهله نخست یا آنگاه که برهنه هستند و در پوشش قدرت سیاسی قرار نگرفتند؛ ادعای آنها آزادی، برابری و عدالت‌خواهی است.

خب خانم لنگرودی، چه تضمینی وجود دارد که همین دینی که شما به عنوان نواندیش از آن حمایت می‌کنید وقتی در قدرت قرار می‌گیرد از وعده‌های آزادی و عدالتی که می‌دهد، عدول نکند؟
اینجا مجبور هستیم که باز یک تفکیک بکنیم. یعنی یک وقت جوهر یا ماهیت دین و ارزش‌ها و ایده‌ها را مورد بررسی قرار می‌دهیم، یک وقت شکل آنها را.

آنگاه که ماهیت این ایده‌ها، از کف برود یا نادیده گرفته بشود و فقط شکلی از آن بماند؛ البته که این شکل می‌تواند در ظرف اجتماعی قرار بگیرد، درواقع شکل آن اجتماع را بگیرد و بازتولید بکند بسیاری از آداب و رسوم یا تفکراتی که در آن اجتماع بوده و فاصله بگیرد از آن ماهیت اصلی و ابتدایی هر ایده‌ای. بنابراین بحث حکومت دینی تنها نیست. شما می‌توانید این بحث را در حاکمیت هر ایده‌ای بگیرید. حتی سکولاریزم به عنوان یک ایده می‌تواند که برخلاف دموکراسی عمل بکند.

شما البته گفتید که قائل نیستید به تفکیک بین دینی و غیر دینی. آیا این به این معنا است که شما فکر می‌کنید آنچه که خواست یک زن سکولار هست، مطالباتی که او دارد، درمورد حقوق زنان، آنها دقیقا همان مطالباتی هستند که یک زن مسلمان نواندیش دینی دارد؟
مطالباتی که در سطح جامعه هست، می‌تواند یکی باشد. کما اینکه الان ما در هم‌اندیشی زنان، زنان سکولار، لاییک، مذهبی، انواع واقسام آن در طیف‌های مختلف کنار هم می‌نشینیم و روی مطالبات مشخصی تمرکز می‌کنیم و برای تحقق آنها با هم همکاری می‌کنیم. اما بحث سر این است که - حتی در مورد زنان سنتی - امروزه این نکته مهم است که هربار در جامعه وقتی فاصله می‌گیرند ایده‌ها از ماهیت اولیه خود، با تحولاتی که اتفاق می‌افتد، ممکن است که بخواهند دوباره به آن ابتدای ماهیت اولیه برگردند...

می‌شود در این مورد روشن تر صحبت بکنید؟
مثلا مهم‌ترین تاثیر انقلاب در ایران این بود که یک شکافی در تفکر سنتی نسبت به زنان ایجاد کرد. این برای من مهم است. یعنی ما می‌بینیم که زنان ایرانی قبل از انقلاب، هرچند که بسیاری از امتیازها را بدون اینکه حتی خودشان هم توقع داشته باشند یا طلب کرده باشند، به آنها اهدا شد! اما می‌بینیم بعد از انقلاب علیرغم اینکه حاکمیت دینی است، یک شکافی در سنت به نفع زنان به‌وجود می‌آید. یک بسترهای مساعدی را همین نگاه مثلا سنتی کمابیش ایجاد می‌کند.

خب چطور می‌شود که این سنت تغییر می‌کند؟ اگر ماهیت ادیان یا دین یا ایدئولوژی دینی، اگر ماهیتا ضد تغییر باشد، متحجرانه باشد؛ چگونه است که زنان ایرانی پس از انقلاب توانستند به رشدی دست پیدا کنند، یا به مطالباتی فکر بکنند که قبل از آن فکر نمی‌کردند یا کمتر به آن می‌اندیشیدند؟!

ببخشید خانم لنگرودی، یک تصور وجود دارد؛ که جامعه سنتی ایران که در گذشته اعتماد نمی‌کرده دخترانشان را به عرصه اجتماعی بفرستند؛ وقتی که حکومت دینی شده در ایران، این اعتماد را کرده و فرستاده. اگر انگیزه این است، خب می‌تواند، بله زن و دختر را در عرصه‌ای که فکر می‌کند که کنترل آن را دارد، آزاد گذاشته باشد. یعنی در این عرصه زن می‌تواند وارد بشود چون الان جامعه اسلامی است. اما آیا در همین عرصه برابر حقوقی زن و مرد مطرح هست؟

دقیقا شما به یک پارادوکسی اشاره کردید که من هم مایل بودم آن را مطرح کنم. شما می‌گویید بعد از انقلاب جامعه احساس اعتماد بیشتری کرد نسبت به فضای مذهبی و بچه‌هایش را فرستاد. یعنی اگر آن مذهب اجتماعی نباشد و کارکرد اجتماعی نداشته باشد؛ چرا باید این اعتماد را در مردم ایجاد بکند که دخترانشان را بفرستند.

به هر حال همین مذهب و همین ایده است که وقتی به آن اعتماد می‌شود، دختران می‌آیند در جامعه...

من منظورم در همین جامعه‌ای که مذهب معیار و محک هست به اعتبار مذهب، دخترها می‌آیند؛ برابری دختر و پسر...
دقیقا! به هر حال آمدند دیگر. ببینید می‌خواهم این را بگویم. درواقع نواندیشی دینی روی این تمرکز و توجه دارد. نواندیشی دینی می‌گوید که اگر اعتماد باشد، یعنی اعتماد می‌کنند به دلیل اینکه فکر می‌کنند جامعه در پرتو ارزش‌های دینی، «امن‌تر» است. امنیت دارد. چون دین به مثابه وجدان اخلاقی یا پلیس درونی، بگونه‌ای عمل می‌کند که انسان‌ها یک خط قرمزهایی را در روابط با یکدیگر رعایت می‌کنند و به این ترتیب اعتماد بیشتری بین افراد جامعه دینی وجود دارد. این مفروض است. حالا ممکن است که شما بگویید نه، مثلا نیست یا یک چیزهای دیگری اتفاق بیفتد. ولی این مفروض است و همانطور که خودتان هم تاکید کردید، به دلیل این احساس اعتمادی که می‌کنند، زن‌ها بیرون می‌آیند. خانواده‌های مذهبی سنتی به دلیل اینکه این را مفروض گرفتند، دخترانشان را می‌فرستند بیرون.

این نکته نکته بسیار مهمی است که یکی از خاستگاه‌ها و پایه‌های اصلی نواندیشی دینی است که برمی‌گردد به اینکه مذهب می‌تواند کارکرد اجتماعی ایمنی بخشی داشته باشد و باعث بشود که زن‌ها در یک فضای ایمن بیرون بیایند.

آن برداشتی که من از قرآن می‌کنم و حتی سنتی‌ها هم در این برداشت با ما مشترک هستند، این است که روی بحث انسان متمرکز می‌شود و این تفکیک زن و مردی را خیلی به آن اهمیت نمی‌دهد.

اما از آنجا که جنسیت در ظرف اجتماع ساخته می‌شود و مقوله‌ای اجتماعی است؛ باید دید که این جنسیت در کدام ظرف زمانی ساخته می‌شود. در کدام ظرف اجتماعی ساخته می‌شود. بنابراین ما این شکل گیری جنسیت را به اجتماع برمی‌گردانیم؛ اجتماعی که نگاه پدرسالارانه و مردسالارانه دارد. الزاما هم نگاه پدرسالارانه و مردسالارانه توسط دین نیامده است. یک موضوعی است که خیلی قبل از دین وجود داشته، در جوامعی که این غلبه و سلطه وجود دارد، طبعا اگر دین هم بیاید، از دین هم در همین راستا استفاده می‌شود و درواقع آن ارزش‌های جامعه پدرسالار، دینی محسوب می‌شود. چون آن اجتماع چنین چیزی را می‌خواهد و این را تحمیل می‌کند.

به همین دلیل است که من شکل‌گیری جنسیت را مساله اجتماعی می‌دانم و متاثر از آداب و رسوم و قدرت‌های سیاسی حاکم که دین را هم در شکل اجتماعی خودشان بگونه‌ای که خودشان می‌خواهند، حل می‌کنند.

مسئله حجاب را هم اجتماعی می‌بینید یا اینکه این یک مساله ارزشی و دینی است؟
من حجاب را دقیقا مساله اجتماعی می‌دانم. مثال ساده‌ای می‌زنم. فکر می‌کنم الان اگر پیامبر(ص‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌) زنده بودند و در ایران بودند، با این فضای فقر و شکاف طبقاتی که وجود دارد، دستور می‌دادند که مسلمانان برای حفاظت از خودشان دور و بر خانه‌شان را میله بزنند.

ولی اگر جامعه‌ای باشد که مردم سیر باشند، شکاف‌های طبقاتی کمتر باشد و اموال مردم مورد تعرض و دستبرد قرار نگیرد، دیگر لزومی ندارد که شما خیلی میله بزنید. اگر جامعه، جامعه‌ای باشد که گرسنگی جنسی در آن زیاد است، خیلی طبیعی است که شما یک حفاظ‌هایی برای خودتان ایجاد می‌کنید و حجاب چیزی جز حفاظ و امنیت بخشی و ایمنی‌بخشی برای زن ندارد.

توجه داشته باشید که آیت‌الله منتظری و بسیاری از فقها که از آنها فتاوی خواسته بودند درباره فرانسه که دولت فرانسه اجازه نمی‌داد که دختران مسلمان با حجاب وارد دانشگاه بشوند؛ با وجودی که مهد دموکراسی است فرانسه! در فتاوی‌یی که از آقایان مراجع خواسته بودند، گفته بودند که: آنچه امروز ایمنی ‌بخش است، تحصیلات و توانمندی زنان است و حجاب نباید باعث شود که این توانمندی اساسی به خطر بیفتد. فتوا داده بودند تا جایی که می‌شود، حالا رعایت کنند ولی تحصیل را به خاطر حجاب به تعویق نیندازند.

خانم لنگرودی، آن زن متعالی که نواندیشی دینی شما معرفی می‌کند، آن زنی که شما می‌خواهید بسازید و الگو باشد برای جامعه، آن چه هست با توجه به نگاه ارزشی شما؟
به نظر من زن متعالی، زن معمولی اجتماع است که روی پاهای خودش می‌ایستد، تن‌فروشی نمی‌کند و مانند یک مرد معمولی انسانی است که با زور بازوی خود کار می‌کند و انگل نیست، نه برای اجتماع و نه برای دیگری و نه برای جفتش.

اما آن نکته‌ای را که می‌خواهم به عنوان زن نواندیش به آن توجه کنید اینست که الگوهای زن مسلمان، که حتی نظام تفکر سنتی ارائه می‌دهد، الگوهای زن خانه‌دار یا زن وامانده یا زن منفعل و عقب‌مانده نیست. الگوهایی مثل حضرت فاطمه(س) یا حضرت زینب(س) الگوها و زنانی هستند که، درست است که به خانه و آشیانه به عنوان یک کانون اصلی تربیت فرزند یا بالندگی انسان توجه می‌کنند؛ اما زنانی هستند که عند‌الزوم برای افکار و اعتقادات خود از خانه بیرون می‌زنند. یعنی ضمن اینکه خانه دار هستند، خانه‌نشین نیستند.

حضرت زینب، شوهرش را طلاق می‌دهد و به همراه امام حسین(ع) برای جنگ راه می‌افتد و می‌آید یا برای اینکه دفاع از اعتقاداتش بکند. پس بنابراین زنی که در وهله اول اعتقاد دارد و دنباله‌رو و پیرو دیگران نیستT شخصا و مستقلا اعتقاداتی دارد؛ و دوم اینکه درجهت این اعتقادات و آرمان‌‌ها حرکت می‌کند و زندگی آرمانی یا زندگی در راه اعتقاداتش را بر زندگی خانوادگی ترجیح می‌دهد.

این یک الگوست که این الگو درواقع پارادوکسی است که نظام تفکر سنتی درمورد زن‌ها دچار آن است. هربار که می‌خواهد الگویی ارائه بدهد، نمی‌تواند از این الگوها چشم‌پوشی کند. برای همین هم هست که شما بعد از انقلاب می‌بینید که در عمل زن‌ها نه تنها عقب نرفتند، بلکه زنان ایرانی بسیار هم جلو رفتند و نظام تفکر سنتی می‌بالد به خودش برای اینکه پلیس زن، راننده تاکسی زن، راننده اتوبوس زن و آتش‌نشان زن و بسیاری حوزه‌های اجتماعی را که خیلی مردانه بود در زمان شاه که یک حکومت تقریبا لاییک بود، ما می‌بینیم که خیلی راحت اینها را وارد اجتماع کرده است.

منتها بحثی که هست اینجا، بحث جدال قدرت است و خوب است که این زنان خودی باشند. غیر خودی نباشند که یک وقت قدرت به خطر نیفتد.

واژه فمینیسم اسلامی، وارد ادبیات زنان ایران هم شده، تفسیر شما از این واژه چیست؟ اگر به آن قائل هستید.
من فمینیسم را اینطوری تعریف می‌کنم. همه زن‌های ایرانی اعم از مذهبی و غیرمذهبی، فمینیست هستند به شرطی که آگاه باشند به این وضعیت نابرابری خودشان. به شرط آگاهی می‌توانیم بگوییم فمینیست هستند. چون چه کسی می‌تواند از سرنوشت فرودستانه خود آگاه باشد و نخواهد که آن را تغییر بدهد.

اما زمانی که شما می‌خواهید آن را در چهارچوب اسلام ببرید، این را باید بگویم که از نظر من فمینیسم، تبع طبیعی است آن تفکیکی است که در مسیحیت یا بعد از انقلاب صنعتی بین زن و مرد ایجاد شد. یعنی اینکه مسیح، تجٌسد خدا روی زمین است و مرد است. در ادبیات مسیحی یا ادبیات کهن، زن همدست شیطان تلقی شده یا اغواگر و فریب دهنده است.

ما چنین ادبیاتی را در اسلام نداریم. اسلام تاکید می‌کند و معتقد است که زن و مرد از گوهر واحد و عین همدیگر هستند. از یک نفس هستند. طبیعی است که لزومی ندارد که ما اصرار داشته باشیم ، حتما این تفکیک را بین زن و مرد ایجاد کنیم و بعد به دلیل اینکه مصرف کننده همه اندیشه‌هایی هستیم که در غرب آمده، بدون آنکه آنها را تولید کرده باشیم، چون می‌خواهیم به صرف مصرف آنها، خودمان را مدرن و پیشرفته جلوه بدهیم، آن را بیاوریم و سرو ته آن را بزنیم و آن را اسلامی کنیم.
21:16
آبجیز: بذار برم جهنم و تا ابد بسوزم
» ‎ رادیو زمانه

با ملودی و صفورا دو خواننده گروه آبجیز که یکی‌شان در سوئد و آن یکی در آمریکا زندگی ‌می‌کند در استودیوی زمانه روبروی هم نشستیم تا فاصله‌ها را مسخره کنیم کاری که خود آنها می‌کنند. یعنی با گروهی که اعضای آن از سوئد تا آمریکا و حتی افغانستان پراکنده‌اند همچنان فعال‌اند و سخت کار می‌کنند و حتی با همین فاصله قاره‌ای آلبوم هم منتشر می‌کنند.

این دو خواهر ایرانی چند سالی است که گروه‌شان را تشکیل داده‌اند و کارهایشان تلفیقی است از موسیقی رگه، راک و پاپ-راک و با ترانه‌هایی فارسی اما با حرف‌هایی که معمولا پیش از آن در آهنگ‌های فارسی شنیده نشده است. تازه‌ترین خبر در مورد گروه آبجیز این است که آلبوم تازه‌ای در راه دارند و البته در آلبوم تازه‌‌شان فقط فارسی نمی‌خوانند.

پیش از این از گروه آبجیز دو آلبوم موسیقی، "همه" و "بابات کیه" منتشر شده است. تاکید اصلی ترانه های آبجیز بر موضوع تضاد بین سنت و مدرنیسم است، موضوعی که باعث شده جوان‌های ایرانی به آنها علاقه‌مند شوند و خودشان را در آهنگ‌هایشان پیدا کنند.

آهنگ "بگذار" از ترانه‌های آلبوم آینده گروه آبجیز هست، که برای اولین بار از زمانه و در جشنواره خودمونی صدای زنان پخش می‌شود. درانتهای ترانه آبجی ها جمله "من رو به حال خود بگذار" را به زبان‌های انگلیسی، سوئدی و اسپانیایی تکرار می‌کنند.

به شنونده‌های ما بگویید که الان کجا هستید.

ملودی: من الان در منزل در آمریکا هستم.

صفورا شما کجا هستید؟
من هم تو برف‌ها بودم و الان در خانه گرم و نرم در شمال سوئد.

شما گویا از هم دور افتادید؟
بله. و خیلی عذاب آور است.متاسفانه. یعنی آن آبجی‌هایی که پیش هم هستند قدر این موقعیت‌شان را بدانند.

الان چطوری با هم کار می‌کنید؟
ملودی تا همین دو هفته پیش سوئد بود و ما پیش هم می‌رویم. من می‌روم پیش ملودی و ملودی می‌آید پیش من و بیشتر ملودی می‌آید، چون بچه‌های گروه اینجا هستند. ولی خب از طریق اینترنت و تلفن با هم تماس داریم.

شما واقعا با هم خواهر هستید؟
ملودی: بله!

صفورا:نه!

شما با هم هماهنگی نکرده بودید.

ملودی: وقتی ما بچه بودیم من به صفورا می‌گفتم که مامان بابا تو را از پرورشگاه گرفتند و این روی او تاثیر گذاشته است و هنوز باور دارد.

صفورا:من همیشه عکس‌ها را نگاه می‌کردم و می‌گفتم من شبیه هستم.

ولی نه. شما اصلا شبیه همدیگر نیستید.
بعضی‌ها شباهتی را می‌بینند و بعضی‌ها اصلا شباهتی نمی‌بینند.

پس خواهر نیستید؟
چرا. هستیم.

به خاطر همین خواهر بودنتان بود که تصمیم گرفتید یک گروه موسیقی بزنید یا یک گروه موسیقی زدید و بعدا فکر کردید که اسم آن را چه بگذارید و بعد آبجیز؟
ملودی: ما اصلا تصمیم نداشتیم که یک گروه موسیقی راه بیندازیم. درواقع خواهر بودن ما باعث شد که به‌صورت تفننی شروع کنیم و شعر و ترانه و موزیک بسازیم. صفورا، رشته‌اش موسیقی بود و از بچگی علاقه داشت و آهنگ می‌ساخت و من هم گاهی اوقات برای سرگرمی و تفریح، شعر می‌نوشتم.

بعد با همدیگر شروع کردیم به کار کردن و به مرور زمان، تشویق اطرافیان باعث شد که یک مقدار جدی بگیریم و تصمیم بگیریم که این گروه را تشکیل بدهیم و اسم آبجیز بعد از اینکه گروه تشکیل شد به ذهن ما آمد.

صفورا: کلا حرف آبجی، به نظر من با حال بود، چون که خیلی خاکی است و احساس کردیم ما خودمان اینطوری هستیم. خواهریم و پاهای ما روی زمین است. اصلا دوست داریم که اینطوری بیان کنیم موزیک خودمان را. بعدا گفتیم حالا بگذاریم آبجیز، چون باحال تر بود.

یک مدت خیلی به اصطلاح ترکوندید، ولی مدتی است که سروصدای چندانی از گروه آبجیز به گوش نمی‌رسد. فکر کنم چون به همدیگر نزدیک نیستید، سروصدایی ایجاد نمی‌کنید.
ملودی: شاید هم به خاطر این است که دوباره به قول خودتان بترکونیم. درست است که چون دور هستیم، مسلما نمی‌توانیم آن‌طور که خودمان دوست داریم موثر کار بکنیم ولی تمام مدت ما درحال کار کردن هستیم. و یک مدت ما تصمیم گرفتیم که روی آلبوم جدید کار بکنیم و برای همین یک مقدار خبری از ما نیست. ولی بزودی یک خبرهایی می‌شود.

این آلبوم جدید هم مثل کارهای سابق‌تان، اتفاق‌های خیلی جدید توی آن می‌افتد؟
صفورا: آن را فکر می‌کنم شنونده‌ها باید قضاوت بکنند. ولی مسلما تلاش ما همیشه بر این است که کیفیت کارمان را خوب نگه داریم و مسلما دوست داریم که بهتر بشویم.

کارهایی که در آلبوم آینده‌تان دارید، چه چیزهایی است؟ شعرهایش برای خودتان است و کی کار کرده؟
صفورا: ما همینطوری ادامه دادیم که ملودی شعرها را می‌نویسد و من موسیقی را و با بچه‌ها با همدیگر موزیک آن را هماهنگ و تولید می‌کنیم. اتفاق‌های جدیدی می‌افتد. دیگر باید دید. نمی‌دانمی باید به شما بگویم یا بگذارم سورپرایز بشود.

کمی از آن اتفاق‌ها را بگو.
ملودی: خب می‌توانم بگویم که فقط به زبان فارسی نیست. می‌خواهیم همه آبجی‌های و داداشی‌های دنیا همدیگر را بفهمیم. یک مقدار خودمان را از این نظر وسیع‌تر کردیم، ولی باز هم هدف ما این است که یک گروه ایرانی خوب باشیم.

شعله: بچه‌ها من یک سوال داشتم. شما الان گفتید که آبجی‌ها و داداشی‌ها. اتفاقا من می‌خواستم راجع به داداش‌های شما صحبت کنم.

معصومه: من در این مورد هیچ قصد و غرضی ندارم و این شعله است که می‌پرسد.

شعله: اسم شما آبجیز است، تا چه حد داداش‌ها حساس هستند روی اینکه اصلا عنوان نمی‌شوند. چون به هر حال خانواده بزرگی هستید. تا چه حد آنها ارتباط برقرار می‌کنند با اینکه شما می‌خواهید ایرانی باشید و ایرانی هستید و به فارسی می‌خوانید؟

صفورا: این احساس هیچ وقت در گروه آبجیز نبوده و امیدوارم هیچ وقت نباشد. هیچ کدام احساس نمی‌کنیم دختریم یا پسریم. اینجا خیلی برابری است در گروه و دلیل آن این است که همه ما اینطوری فکر می‌کنیم و به خصوص در سوئد هم بزرگ شدیم، بچه‌ها سوئدی هستند به هر حال.

واقعا مثل خانواده هستیم. از نظر برادر تنی خودمان، صوفی، که تنها پسر ایرانی این گروه است، خب اگر حمایت صوفی نبود اصلا این گروه به‌وجود نمی‌امد. بقیه بچه‌ها هم همینطور که صفورا گفت، اصلا مساله جنسیت مطرح نیست در کار ما.

چطور یک آهنگ را می‌سازید؟ یعنی با توجه به اینکه هم پراکنده جنسیتی هستید و هم پراکنده جغرافیایی هستید و هم پراکنده زبانی. روند شکل‌گیری این آهنگ‌تان چطوری است. مثلا درمورد همین آهنگی حرف بزنیم که به زمانه دادید.

ملودی: قبلا اینطوری کار می‌کردیم که وقتی پیش هم هستیم، با هم هم‌زمان کار می‌کنیم ولی به خاطر فاصله زمانی یک مقدار مشکل است. بنابراین من معمولا شعرها را می‌نویسم، بعد صفورا براساس مفهوم شعر، ترانه را می‌سازد. اسکلت ترانه را من و صفورا می‌سازیم و بعد آن را می‌دهیم دست بچه‌ها، معمولا از طریق اینترنت چون همه یک‌جا نیستیم و بعد صفورا با هر عضو گروهی، می‌نشینند و کار را تنظیم می‌کنند.

معصومه: پس اینطور که تعریف کردید این آهنگ شما یک محصول مشترک است. یعنی همه در ساخت و تدوین و نهایی شدن آن شریک هستند.

ملودی: بله. در آلبوم قبلی می‌شود گفت که اکثر کارها دست من و صفورا بود، با همکاری روبین ولی در آلبوم جدید احتمالا بچه‌ها بیشتر مداخله بکنند در تنظیم آهنگ‌ها.

خیلی از آهنگ‌های شما مربوط به زندگی اجتماعی بچه‌های ایرانی است. یعنی زندگی که ما تجربه کردیم. جوانی و همین روابطی که هست. مسائل‌مان، دموکراسی و مشکلاتی که یک جوان ایرانی دارد. بخش بزرگی از زندگی‌تان را در ایران نبودید. چطوری احساسات یک جوان ایرانی را وارد کارتان می‌کنید، وارد دنیایی می‌کنید که ایرانی نیست؟
ملودی: من از دید خودم می‌گویم و بعد صفورا از دید خودش. چون ما اختلاف سنی زیادی داریم و از دو فرهنگ مختلف می‌آییم.

اختلاف سنی شما زیاد است؟
ملودی: بله ما اختلاف سنی‌مان زیاد است، ولی وارد جزییات نمی‌شویم..

حداقل بگویید فاصله سنی شما چقدر است چون به نظر من خیلی نزدیکید.
ملودی: ما 9 سال اختلاف سنی داریم و صفورا بیشتر می‌شود گفت سوئدی است تا من. درواقع من فکر می‌کنم مسائلی که مطرح می‌کنیم، صرفا مسائل جوان‌های ایرانی نباشد. ولی چون به زبان فارسی مطرح می‌شود و اصولا با موسیقی، مسائل اجتماعی مطرح نشده؛ خب فکر می‌کنم مربوط به ایران می‌شود.

البته آهنگ «خواستگاری» به‌صورت تیپیکال، ایرانی است و یا «ادعا»، مربوط می‌شود به فرهنگ خودمان، ولی خیلی چیزهای دیگر لزوما دغدغه فکری یک جوان ایرانی نیست. من فکر می‌کنم که مشکلاتی است که هرجوانی در دنیای فعلی می‌تواند با آن برخورد داشته باشد.

صفورا: من فکر می‌کنم ما خودمان جوان بودیم و مشکلاتی را که دیدیم را بیان می‌کنیم. حالا چون ملودی بیشتر شعرها را می‌نویسد، احساس می‌کنم که جواب او بهتر است.

هر کاری را که آدم انجام می‌دهد، به یک پله و یا حتی پله‌های بعد فکر می‌کند. پله‌های بعدی که شما به آن فکر می‌کنید، کجاست؟ یعنی می‌خواهید کجای دنیای موسیقی بایستید؟

صفورا: همانطور که ملودی گفت، مسلما هدف ما این است که دائم بهتر بشویم. و امیدوارم که همه انسان‌ها همیشه همینطور فکر کنند راجع به کارهایی که می‌کنند. ولی ما هر دفعه می‌خواهیم کیفیت کارمان و نوع بیانمان را بهتر کنیم. مایلیم همه وقت‌مان را با گروه آبجیز کار کنیم که بیشتر بتوانیم موزیک بسازیم.

ملودی: من می‌توانم یک پرانتز اینجا باز کنم که با وجود اینکه همه مایلند در هر رشته‌ای که هستند، خیلی سریع رشد بکنند به‌طور طبیعی، ولی من فکر می‌کنم موانعی که سر راه ما هست، مثل مساله مسافت یا مسائل اقتصادی، واقعا آنقدر زیاد است که همین که ما بتوانیم آلبوم بعدی‌مان را حاضر بکنیم، خودش برای ما خیلی نعمت است. بیشتر ما تمرکزمان را روی این می‌گذاریم که قدم بعدی را نگاه ‌کنیم تا پله‌های بعدی را.

ولی خب از نظر موسیقی و آینده موسیقی ایران، هدف ما این است که بچه‌های دیگر را تشویق کنیم تا جرات کنند یک‌جور دیگری ببینند موسیقی را. جرات کنند هرطوری که می‌خواهند خودشان را بیان کنند. آنقدر توی این چارچوبی که ساخته شده برای موزیک پاپ ایرانی در آن گیر نکنند.

به نظر می‌رسد خیلی کار سختی است بیرون آمدن از این چهارچوب که حرف آن را می‌زنید. چون بعد از گذشت چندین سال از شروع نمونه‌هایی از این آهنگ‌ها و تولید و انتشار آنها؛ هنوز آدم‌ها و گروه‌های کمی می‌توانند توی این حوزه کار کنند و کار قابل قبول بیرون بدهند و منتشر کنند. کسی که نگاهش به ترانه و موسیقی متفاوت باشد. چرا شما هنوز اینقدر کم هستید؟

ملودی: در رابطه با من و صفورا؛ این فرصت واقعا به‌وجود آمد که بتوانیم در سن پایین در یک جامعه بازی مثل سوئد بزرگ بشویم، خب واقعا خیلی موثر بود. ما اگر این امکان برای‌مان پیش نمی‌آمد و در ایران می‌ماندیم ممکن بود، اصلا آبجیزی به‌وجود نیاید. یعنی محیط و شرایط خیلی مهم است. و خیلی‌ها هستند که خیلی خیلی با استعدادتر از ما هستند در ایران ولی چون امکان آن را ندارند متاسفانه، هیچ وقت این استعدادها شکوفا نمی‌شود و رشد نمی‌کند.

صفورا: من یک مقدار زیادی از این اعتبار را به جامعه سوئد می‌دهم که ما آنجا و در یک محیط کاملا سوئدی بزرگ شدیم، آن زمان که شخصیت‌های ما در حال شکل گیری بود و مطمئنا متاثر از آن محیط است.

فکر می‌کنید در همان چهارچوب ایران، چطور می‌تواند یک دختری که می‌خواهد موسیقی کار کند، می‌خواهد صدایش را دیگران بشنوند، چطوری می‌تواند کار کند به نظر شما؟
صفورا: به نظر من کار خیلی خیلی سختی است. یعنی آنقدر سخت است که حد و حساب ندارد. به دلیل اینکه ما آنقدر متاسفانه در قید و بندهای اخلاقی و عقیدتی و مذهبی هستیم، بدون آنکه خودمان بدانیم؛ حتی قشر روشنفکر جامعه ما، آنقدر بندهای نامریی دور ما را گرفته، برای اینکه بتوانیم یک چنین جراتی پیدا بکنیم و آزادانه فکر خودمان را بیان بکنیم؛ باید امکان این را داشته باشیم که یک درون‌نگری عمیق بکنیم و این امکان معمولا در جوامع بسته پیش نمی‌آید.

برای همین هم هست که وقتی از ایران فاصله می‌گیریم، چند سال دور می‌شویم، در یک محیط کاملا متفاوت یواش یواش تازه خودمان را می‌بینیم. ضعف‌های خودمان و نقاط مثبت و قوت خودمان را می‌بینیم. بنابراین در آن محیط خیلی سخت است و من واقعا تبریک می‌گویم به کسانی که می‌توانند آنجا چنین حرکات بزرگی را انجام بدهند.

شعله: از ایران آیا با شما تماس می‌گیرند، مثلا کسانی که می‌خواهند این راه را بروند و علاقه به خوانندگی دارند، مثلا کمک بخواهند یا درد دل بکنند...
ملودی: خیلی خیلی این اتفاق می‌افتد. در حال حاضر تنها از طریق وب‌سایت ما مردم با ما تماس می‌گیرند و ایمیل برای ما می‌فرستند که خب بسیار با ارزش است و سوخت اصلی ما آنهاست و آنها هستند که به ما انرژی می‌دهند.

در عین حال با اینکه ما خیلی دلمان می‌خواهد تا جایی که می‌شود کمک بکنیم و همکاری بکنیم، ولی واقعیت این است که اینقدر خودمان گرفتار این هستیم که اصلا کارهای خودمان را بتوانیم ارائه بدهیم که دیگر متاسفانه فرصتی نمی‌شود که بخواهیم به کارهای دیگر بپردازیم.

درمورد این کاری که به زمانه هم دادید حرف بزنیم. ملودی این شعر را خطاب به چه کسی نوشتی؟ مخاطبت کیست؟
مخاطب خیلی ساده بگویم، جامعه است و جامعه‌ای که عقاید و افکار خودش را بر اقلیت تحمیل می‌کند. حالا آن اقلیت می‌تواند هرکسی باشد. آنهایی که بهتر از خودم می‌دانند چه چیز برای من بهتر است و تهدید می‌کنند که اگر مثل ما عمل نکنید، به جهنم می‌روید.

پس تو به جهنمش هم فکر کردی؟
بله.

..............................................

لینک سایت آبجیز

آهنگ "بگذار" را از مجموعه جشنواره خودمونی صدای زن در رادیو زمانه بشنوید.

21:14
صفحه ویژه انتخابات مجلس شورای اسلامی
» ‎ بی بی سی

صفحه ویژه انتخابات مجلس شورای اسلامی

21:06
یک هفته با فوتبال ایران
» ‎ رادیو زمانه

عکس از رضا سعیدی‌پور، ایسنا(علی دایی سرمربی جدید تیم ملی فوتبال ایران)

بدهی تیم ملی به دایی
انتخاب «علی دایی» به عنوان سرمربی تیم ملی واکنش‌های متفاوتی را در فوتبال ایران به‌همراه داشت. مطابق معمول عده‌ای از مربیان و بازیکنان به تعریف و تمجید از او پرداختند و با خوشبینی از موفقیت فوتبال ایران با دایی سخن گفتند. در این میان سکوت نسبی مطبوعات و چند تن از مربیان و کارشناسان مطرح فوتبال ایران به تدریج سئوال‌برانگیز و معنادار شده است.

سایت‌های ورزشی و خبری که تا پیش از انتخاب دایی با حجم گسترده‌ای به پوشش خبری موضوع انتخاب سرمربی تیم ملی فوتبال می‌پرداختند و در مورد انتخاب کلمنته و گزینه‌های مطرح ایرانی گاهی حتا لحظه به لحظه گزارش می‌دادند، تنها به‌طور پراکنده به اعلام خبر این انتخاب پرداختند و پس از آن به‌ندرت مطلبی در خصوص سرمربی جدید منتشر می‌شود. گویی مهم تنها انتخاب یک نام بوده است و تحلیل این انتخاب و چشم‌انداز پیش روی تیم ملی در فاصله‌ی سه هفته مانده به مصاف سرنوشت‌ساز در کویت دیگر اهمیت چندانی ندارد.

این‌ موضوع که آیا منعی در این زمینه در میان مطبوعات ایران وجود دارد مشخص نیست اما واکنش متفاوت دو تن از افراد مطرح فوتبال در ایران در نوع خود تأمل‌برانگیز بود. «صفایی فراهانی» یکی از این دو تن بود که در اظهاراتی انتخاب علی دایی را اشتباهی از سوی فدراسیون فوتبال توصیف کرد. به عقیده‌ی صفایی فراهانی، دایی سرمایه‌ای است که فوتبال ایران پس از چهل سال کسب کرده و نباید با انتخابی عجولانه این سرمایه را به آسانی در معرض تهدید و تخریب قرار داد.

این دیدگاه در واقع نماینده‌ی گروهی است که معتقدند علی دایی اسطوره‌ی فوتبال ایران است و باید به تدریج از این اسطوره خرج کرد و سپردن هدایت و مسئولیت تیم ملی به او و حذف احتمالی از رقابت‌های مقدماتی جام جهانی می‌تواند پایان کارنامه‌ی کاری این سرمایه را در سن چهل سالگی رقم بزند. اتفاقی که چه بسا مد نظر افراد دخیل در انتخاب او نیز بوده است.

«رسول کربکندی» مربی نام‌آشنای اصفهانی فرد دیگری بود که به نوعی متفاوت از انتخاب علی دایی سخن گفت. از دیدگاه کربکندی جنگ فرسایشی میان سازمان تربیت‌بدنی و فدراسیون فوتبال انتخاب سرمربی تیم ملی را با مشکل روبرو ساخته بود و در نهایت پس از آنکه سازمان و فدراسیون هیچ‌کدام نتوانستند گزینه‌ی مورد نظر خود را به طرف مقابل تحمیل کنند بر سر گزینه‌ی سوم به توافق رسیدند. کربکندی افزود: علی دایی گزینه‌ی سوم خوبی برای هر دو طرف بود.

این اظهار نظر در ادامه واکنش تند سازمان تربیت بدنی را نیز به‌همراه داشت و نشان داد مدیریت ورزش ایران انتقاد از انتخاب صورت‌گرفته را نمی‌پسندد. با این‌حال نمی‌توان تحلیل کربکندی را به‌عنوان دیدگاه بخشی از جامعه‌ی فوتبال از نظر دور داشت چرا که تا آخرین روزها از «قطبی» و «قلعه‌نوعی» به‌عنوان گزینه‌های نهایی برای هدایت تیم ملی نام برده می‌شد و در آخرین لحظات این افشین قطبی بود که تا پای توافق با فدراسیون نیز پیش رفت اما به گفته‌ی بسیاری با واکنش منفی سازمان تربیت‌بدنی مواجه شد. بنابراین انتخاب دایی می‌تواند نتیجه‌ا‌ی برآمده از اختلاف میان سازمان تربیت‌بدنی و فدراسیون فوتبال باشد.

در این بین دیدگاه سومی نیز وجود دارد که متعلق به بخش در سکوت و همچنین بی‌تریبون جامعه است. این بخش از افکار عمومی بر اساس نشانه‌های قوی معقد است علی دایی با داشتن روابطی گسترده در مدیریت کلان ورزش به شخصی بسیار بانفوذ در فوتبال ایران بدل شده است و ریشه‌ی این انتخاب را باید در این روابط جستجو کرد. در واقع علی دایی مدت‌ها پیش در آستانه‌ی پیوستن به کادر فنی تیم ملی قرار داشت و «برانکو ایوانکویچ» سرمربی وقت تیم ملی پیش از جام‌جهانی به‌وضوح اعلام کرد که قصد دارد در آینده از تجربیات و توانایی او در کادر تیم ملی استفاده کند.

به سخن دیگر عهده‌دار شدن سمت دستیاری برانکو ایوانکویچ در تیم ملی پس از رقابت‌های جام‌جهانی می‌توانست به‌تدریج و به‌طور طبیعی به آنچه امروز رخ داد منجر شود. اما ناکامی تیم ملی در رقابت‌های جام جهانی و موج گسترده‌ی انتقادات علیه دایی و اتفاقات رخ‌داده پس از آن و برکناری فدراسیون وقت، محاسبات موجود را برهم زد. دایی پس از آن‌که از تیم ملی ناامید شد ناگهان در فاصله‌ی سه‌هفته مانده به مسابقات لیگ از تیم سایپا سر در آورد و همانطور که همه در آن‌زمان پیش‌بینی می‌کردند پس از گذشت سه، چهار ‌هفته از آغاز رقابت‌های لیگ «ورنر لورانت» سرمربی آلمانی سایپا ناپدید شد و علی دایی جای او را گرفت. در نهایت آمادگی و هماهنگی نفرات تیم سایپا که از دو سال پیش توسط «بیژن ذوالفقارنسب» برای قهرمانی در لیگ بسته شده بودند در فصل پیش و با امکانات حرفه‌ای باشگاه سایپا و البته تلاش خود دایی نتیجه داد.

با قهرمانی سایپا در لیگ برتر نام دایی دوباره بر سر زبان‌ها افتاد و از آن پس یکی از سئوال‌های دائمی خبرنگاران از او در مورد تیم ملی بود و دایی نیز همواره پاسخ می‌داد که به‌هیچ ‌وجه به تیم ملی نمی‌اندیشد. دایی حتا تا چند روز پیش از اعلام خبر سرمربی‌گری‌اش و زمانی که نام او به‌عنوان یکی از گزینه‌های مطرح فدراسیون مطرح می‌شد همان پاسخ همیشگی را به همه تحویل می‌داد و در مقابل دوربین‌های تلویزیونی هر گونه پیشنهاد و تماسی از سوی فدراسیون را تکذیب کرد، تا در نهایت «علی کفاشیان» با اعلام نام وی به‌عنوان سرمربی جدید تیم ملی به خبرنگاران لبخند بزند و از تاکتیک فدراسیون فوتبال برای غافلگیر کردن آنها سخن بگوید. همین‌جا باید گفت عدم اطلاع‌رسانی صحیح و انحراف افکار عمومی نیز یکی از مشکلات جدی فوتبال ایران است که گویا به ارزش تبدیل شده است و نتیجه‌ی آن البته همانا تصمیم‌گیری در پسله و بدون مشارکت اهالی فوتبال است که شاهدیم و خود بحث جداگانه‌ای می‌طلبد.

در هر حال پر واضح است که هیچ‌کس منکر نقش پر رنگ دایی در افتخارات و موفقیت‌های ده‌سال گذشته‌ی فوتبال ایران نمی‌تواند باشد، همچنان‌که هیچ‌کس نمی‌تواند جاه‌طلبی بی‌حد و حصر او را نادیده بگیرد. علی دایی چه بخواهیم و چه نخواهیم شناسنامه‌ی فوتبال ایران در سطح بین‌المللی است و همچنان‌‌که آلمان به «بکن‌باوئر» وام داد، و فرانسه به «پلاتینی» و هلند به «فان‌باستن»، فوتبال ایران نیز بدهی خود را می‌بایست دیر یا زود به «علی دایی» می‌پرداخت.

اکنون این اتفاق بدون‌توجه به تفاوت‌های ساختاری فوتبال ایران با این کشورها و پس از ماه‌ها فرصت‌سوزی در فاصله‌ی سه‌ هفته تا مصاف دوم رقابت‌های مقدماتی جام جهانی رخ داده است. این انتخاب در شرایط فعلی بیشتر به قمار و ریسک پنجاه، پنجاه شیر یا خط پرتاب سکه می‌ماند. شکست در مقابل کویت تا حد زیادی امید ایران را برای صعود از گروه نه چندان مشکل خود بدل به یأس خواهد کرد، و از دست ایرانیان دوستدار فوتبال کاری برنمی‌آید جز آن‌که به موفقیت و پیروزی تیم کشورشان امیدوار باشند. پیروزی تیم ملی و شادی پس از آن حق طبیعی مردم است، اما مسئولیت شکست احتمالی و از بین‌رفتن اعتبار فوتبال ایران در گام اول رقابت‌های مقدماتی جان جهانی بی‌شک متعلق به فدراسیون فوتبال ایران و سازمان تربیت‌بدنی خواهد بود، و البته «علی دایی» که این ریسک را پذیرفته است.

عکس از جاوید نیک‌پور، ایسنا

فرصتی برای تسویه‌حساب؟
گذشته از بحث چگونگی انتخاب علی دایی برای هدایت تیم ملی، این امر یک نگرانی عمده در بین اهالی فوتبال پیش ‌آورد که به اختلافات و دسته‌بندی‌های موجود در تیم ملی مربوط می‌شود. همگان از اختلاف و روابط سرد دایی با «علی کریمی» و «مهدی مهدوی‌کیا» و چند تن از بازیکنان دیگر تیم ملی از جمله «هاشمیان» و «ایمان مبعلی» خبر دارند. همچنین کیست که نداند کنارگذاردن او از سوی «امیر قلعه‌نوعی» و میدان‌دادن به بازیکنان همیشه ‌ذخیره‌نشینی چون «رضا عنایتی» و «رسول خطیبی» در خط حمله‌ی تیم ملی دایی را بیش از پیش آزرده‌خاطر ساخت.

با این حساب اکنون فرصت مناسبی پدید آمده است تا برخی حساب‌های قدیمی تصفیه شوند. هرچند که دایی خود این مسئله را تکذیب کرده است و علی کریمی نیز از جمله بازیکنانی بود که به‌موقع واکنش مثبتی به انتخاب دایی نشان داد و برای خدمت در تیم ملی ابراز آمادگی کرد. کریمی در عین حال در جمله‌ای معنادار اعلام کرد که انتظار ندارد به تیم ملی دعوت شود که خود گویای مطلب هست.

از سویی با توجه به فرصت اندک باقیمانده تا هفتم فروردین و مصدومیت و عدم آمادگی «جواد نکونام» عدم دعوت از بازیکنان کلیدی و باسابقه‌ای همچون کریمی و مهدوی‌کیا و مبعلی که همگی در خط میانی بازی می‌کنند می‌تواند برای تیم ملی گران تمام شود. به‌نظر می‌رسد علی دایی حداقل برای دیدار پیش رو دندان روی جگر بگذارد و تغییرات اساسی خودش را به پس از بازی با کویت موکول کند.
انتخاب اعضاء کادر فنی تیم ملی نیز می‌تواند به بخشی از این تصفیه‌حساب تعبیر شود.

«منصور مهدی‌زاده»، «افشین پیروانی» و «مارکار آقاجانیان» هر سه از نفرات تیم قلعه‌نوعی بودند و دایی هیچ روی خوشی به کادر موقت تیم ملی نشان نداده است. ظاهرا «محمد احمدزاده» اولین نفری است که با لبیک به دعوت علی دایی از سرمربی‌گری تیم ملوان بندرانزلی استعفا داده است. «بهزاد غلام‌پور» هم‌بازی سابق دایی یکی دیگر از افراد مورد علاقه‌ی او است که برای پست مربی دروازه‌بانان در نظر گرفته شده است. به این ترتیب منصور مهدی‌زاده را می‌توان از باشگاه سپاهان مانده و از تیم ملی رانده معرفی کرد. چندان بی‌راه نیست اگر بگوییم این مربی اصفهانی بزرگ‌ترین بازنده‌ی این بازی چندماهه‌ی انتخاب سرمربی برای تیم ملی بود.

احمدزاده مربی ملوان بندرانزلی (‌عکس از امیر نظری، ایسنا)

تیم ملی و سایپا، دو هندوانه با یک دست
از دیگر نکات بحث‌برانگیز در این روزها مسئولیت همزمان علی دایی به‌عنوان سرمربی تیم سایپا است. این در حالی است که فدراسیون فوتبال سه روز پیش از انتخاب دایی به‌طور رسمی اعلام کرده بود که سرمربی تیم ملی نباید دوشغله باشد. همین تناقض موجب شده است که علی کفاشیان و دایی هر دو مواجه با سئوالاتی پیرامون این مسئله شوند. جالب آن‌که دایی خود در مورد چگونگی توافق با فدراسیون اعلام کرد که یکی از شروط او از ابتدا همین بوده که همزمان تیم سایپا را نیز در جام باشگاه‌های آسیا هدایت کند. کفاشیان هم با چرخشی صد و هشتاد درجه‌ای که دیگر برای کسی تازگی ندارد این امر را تأیید کرد.

در واقع به گفته‌ی کفاشیان این مسئله موقتی‌ست و تا زمانی که سایپا جایگزین مناسبی برای سر مربی خود پیدا نکرده است، دایی هدایت تیم ملی و سایپا را همزمان برعهده خواهد داشت. بر این اساس تیم سایپا با هدایت علی دایی چهارشنبه هفته‌ی جاری در کویت اولین بازی خود را در رقابت‌های زیرگروه جام باشگاه‌های آسیا مقابل «الکویت» برگزار خواهد کرد. پس از آن و با تعطیل شدن احتمالی رقابت‌های هفته‌ی بیست و پنجم لیگ برتر تمرینات تیم ملی از روز جمعه یا شنبه آغاز خواهد شد و تیم ملی ایران پس از بازی دوستانه‌ی دوم فروردین ماه مقابل بحرین در این کشور راهی کویت خواهد شد تا هفتم فروردین‌ماه در دیدار حساس و دوم خود به مصاف تیم ملی کویت برود.
21:05
آقای مجسمه‌ساز و کتاب یازده کیلویی‌اش
» ‎ رادیو زمانه

رضا یحیایی، نقاش و مجسمه سازی است که مجموعه کارهای خودش را از سالهای 1339 تا 1383، در کتابی با عنوانReza by Reza یا "رضا در معیت رضا"، جمع کرده است. این کتاب ویژه چندی پیش با فرم یک مجسمه در پاریس منتشر شده؛ با وزنی یازده کیلو و در هشتصد صفحه به چهار زبان که علاوه بر استقبال هنرمندان در فرانسه و بقیه‌ کشورها، حتی نظر رییس جمهور فرانسه را هم به خود جلب کرده است.
رضا یحیایی، با نمایش 44 سال فعالیت هنری خودش در این کتاب، هدف‌های مختلفی داشته است.

او می‌گوید کار روی این کتاب، در حد ساخت یک مجسمه زمان برده و همه مشخصات وزن و فرم شبیه مجسمه را دارد. او در این کتاب از عناصر چهارگانه حیات؛ آب، خاک، آتش و هوا الهام گرفته است. دلیلش را خودش توضیح می‌دهد:" درگیری که انسان همیشه از فضای آزاد با خودش داشته تا سال 1969 یعنی زمانی که انسان به کره ماه، پا گذاشت و نسبیت و سرعت زندگی بشر، جابجا شد، همچنان ادامه دارد. ولی من فکر کردم روی همین زمینی که زندگی خودمان را می‌کنیم، این عناصر با ما در تماس هستند و فقط سمبل نیستند، این عناصر وجود بشر را پر کرده‌اند. آب، باد، خاک و آتش ؛ سمبل‌های زندگی بشر هستند و من‌هم چون یک مجسمه ساز هستم؛ اینها را با عنوان ابزار اولیه‌ بیان کارهایم انتخاب کردم."

تصویری از کتاب "رضا بای رضا" با وزنی 11 کیلو و در 800 صفحه که در قالب یک مجسمه، فعالیت 44 سال مجسمه‌سازی یحیایی را نشان می‌دهد

شما به این کتاب به عنوان یک اثر هنری نگاه کردید و فکر می‌کردید که در حال ساخت یک مجسمه هستید؟
بله. همینطور است. مجسمه‌ای است که بیان هم در آن حفظ شده است. چون مجسمه فقط شیء نیست. من خواستم اواخر کار مجسمه سازی‌ام، سمبل‌های زیادی از فرم‌های حجمی در کارم دیده ‌شود، مخصوصا مکعب و زاویه‌های خاصی از فرم‌های هندسی در کارهایم، که همان آدم هستند ولی به‌صورت هندسه درآمده‌اند؛ این کتاب برای من نتیجه همه‌ مجسمه‌هاست در این کتاب، که خودش در بطن خودش همه را نگه داشته است.

برای همین برای من، اول به عنوان یک اثر هنری است و بعد کتاب. سمبل‌ها، در کارهای من نشان می‌دهد، فقط جنبه ایستایی یا زیبایی وجود ندارد. فقط برای نگاه کردن نیست. لمس کردن، حس کردن و گاهی هم مثل یک کلام می‌ماند آن مجسمه‌ واقعی. در هرصورت مجسمه مثل کتابی می‌ماند که حرف می‌زند. اینجا برعکس است. یک کتابی است که از مجسمه صحبت می‌کند.

ولی یادم است شما تاکید داشته‌اید این کتاب چهار زبانه حجیم، که خودش یک اثر هنری است، برای ایرانی‌ها منتشر نشده است؟
منظورم این است که با این روش و با چند زبانه بودن کتاب، برای نوع متفاوت دیالوگ‌ها فضا بازتر می‌شود. در مورد این کتاب، موقعیت خاصی را درنظر داشتم. دچار کمبود هم نیستم، اما دیدگاه خارج از مرز و نگاهی که به وضعیت فرهنگی ما وجود دارد، به نوعی ما و دنیای‌مان را محکوم می‌کنند؛ من می‌خواستم دلیل بیاورم که دنیای ما اینطور نیست. وسعت و شرایط دنیای هنری ایران و فضای هنری کشور به خصوص با حضور جوان‌های هنرمند و با شوق ساختاری وخلاقیت، چندین برابر شده است.

بنابراین شما با انتشار این کتاب دست به یک نوع دفاع زدید از هنرمند و البته ایرانی بودن؟
صد درصد. البته نه به معنای وطن. الان نمی‌خواهم به آن معنا بپردازم.

یعنی فقط به عنوان یک هنرمند؟
بله. راستش ... وضعیت سیاسی فرهنگی ما، بچه‌های ما را از جایی که بودند، کنده و به همه اجازه می‌دهد یک‌جوری با ابزار و نگاه تازه، با دنیای تازه‌ای بیایند و بیان و نگاه فرهنگی خودشان را داشته باشند.

من از این نظر ایرانی هستم و در اروپا و آمریکا زندگی می‌کنم. این کتاب یک‌جور هم کارت ویزیت است، البته نه فقط برای من. با این همه این کتاب یک دیوار دفاعی نیست و من نمی‌خواهم از چیزی یا کسی دفاع کنم. وقتی این کتاب را به دوستان خارجی‌ام می‌دهم، بیشتر آنها، می‌پرسند کسی‌که اینکار را کرده، ایرانی است و با فرهنگ شرقی دست به چنین کاری زده؟

به هر حال یک‌سری مسائل و فرهنگ شرقی وجود دارد که ریشه‌ ایرانی من در آن هست. حالا فرم است، رنگ است، قالب‌های ذهنی است. نمی‌دانم . چون مجسمه هم یک زبان بی‌زبانی‌ست، در عین حال که از یک فرهنگ خاص صحبت می‌کند، کاملا زبانش جهانی است. یعنی فرم‌ها، زبان و بیان خودشان را دارند. دستور زبانی هم در مجسمه سازی وجود ندارد به جز اجرای آن، ساختن‌ها، ساختارها و گاهی وقت‌ها فرم‌ها.

رضا یحیایی، به عنوان یک هنرمند، بزرگ‌ترین مشکل جامعه ایران را در این می‌داند که مردم بلد نیستند،"نگاه" کنند/ عکس‌ها: عباس حجت‌پناه

حالا که بحث ایران شد، سری هم به ایران بزنیم. شما در نخستین سمپوزیوم بین‌المللی مجسمه سازی در ایران، داور بودید. در این شرایط از نزدیک روند کار مجسمه سازی در ایران را دیده‌اید. بدون تعارف و بدون اینکه بخواهیم از استعداد عجیب و غریب جوان‌های ایرانی حرف بزنیم، به عنوان یک استاد مجسمه‌سازی چه نقاط ضعفی را در کارهای هنری جوانان دیدید؟
در کارهای هنری جوانان ایرانی، تنها چیزی که نیست، همان نقطه ضعف است.

یعنی می‌خواهید بگویید همه‌ کارها در مجموع عالی‌ست؟
نه، اینطوری نیست. شاید چیزی که جامع و دردآور است، و برای من آزاردهنده، فقر فرهنگی است. آدم‌ها در ایران وقت ندارند "نگاه" کنند. هنر برای مردم، هنوز به عنوان یک عنصر لوکس به حساب می‌آید. ما همه می‌دانیم که جامعه‌ای داریم که فلسفه و شعر در آن زیاد است ولی مصرف‌کننده نیستیم. مصرف که می‌گویم نه آن مصرفی که مثلا لیوان آبی است که باید بنوشی. مصرف هنر بالاتر از آن است. درواقع جامعه را نمی‌توانید بدون فلسفه و شعر نگهدارید.

موضوع شاید این است که در ایران عادت شده که چشم اصلا زیبایی را نمی‌بیند که این موضوع چندین دلیل دارد. ولی من بیشتر در مورد آن کسانی صحبت می‌کنم که شما در این سمپوزیوم با آنها بیشتر از نزدیک آشنا بودید و با آنها کار می‌کردید!
در درجه نخست باید بدانیم که هنرمندان ما، اصولا تافته‌ جدا بافته‌ای هم نیستند. فرق جامعه‌ ایتالیا یا جامعه‌ فرانسه یا جامعه‌ هلند، با ما در این است که مردم خواستار هنر هستند.

خیلی خنده‌دار است وقتی یک نمایشگاه در ایران افتتاح می‌شود، درصد بالای بازدیدکنندگان آن، هنرمندان هستند و بین آنها تقریبا بازدیدکننده عادی نیست، درست برعکس فرانسه یا ایتالیا.

این است که در جامعه‌ من، فقر فرهنگی، اذیت کننده است. توقع من از جامعه چیز دیگری است. مهم نیست که یک کار هنری بخرید یا نخرید، این یک مساله‌ جداست. ولی باید بتوانید" نگاه" کنید، این خیلی مهم است؛ بایستیم و به یک اثر هنری نگاه کنیم. این نگاه شماست که آن هنر را رشد می‌دهد، آن را مطرح می‌کند، آن را بیان می‌کند و هنرمند را به شک می‌اندازد و یک جوری، با خودش درگیر می‌کند.

اینجاست که حتی آن فرد عادی هم شاید بتواند یک روز، یک اثر هنری خلق کند. اثر هنری منظورم بر اساس قیمت، بزرگی و کوچکی آن نیست. منظورم این است که بتواند بیان خودش را داشته باشد. بیش از 500 سال است که فرهنگ نقاشی و فیلم‌سازی داریم ولی هنوز در جامعه‌ ما، یک مجسمه ساز، نقاش، فیلمساز، معمار یا یک طراح، نیست که باید بفرستیم او را خارج از مرز؛ آنجا موفق شود و بگوییم، این نقاش است که در ایران رشد کرده.

فکر می‌کنید خیلی زمان ببرد تا به این چیزی که شما می‌گویید، برسیم؟
زمان هم اگر ببرد باید یک روزی شروع کرد از یک جایی. چاره‌ای نداریم. فقط نمی‌توانیم با یک جمله بگوییم هنر نزد ایرانیان است و بس! خب فرض کنید، هنر نزد ما است ولی چه چیزی از آن را مصرف می‌کنیم؟

البته هنوز این جمله ثابت نشده است آقای یحیایی!
درست است... ولی من واقعا دلم می‌خواهد مردم را تعلیم بدهیم که بایستند و یک تابلو را نگاه کنند. حالا این تابلو هرچه که باشد. جالب است در ایران کمتر کسی پیدا می‌شود، که دلش بخواهد نگاه کند. من همیشه این حسرت را دارم در مورد ایران.

اگر هم بخواهد نگاه کند می‌گوید خب! این چیست؟ به درد چه می‌خورد؟ برای چه کاری است؟ چکارش می‌خواهد بکند؟ و چقدر قیمت آن است؟ کجا مصرف می‌شود؟

آن فرد اصلا نمی‌تواند بفهمد یا درک کند که یک قطعه شعر یا یک قطعه موسیقی، می‌تواند چه نقشی در زندگی او داشته باشد. فقر فرهنگی ما زیاد است.
حالا اینکه آیا روزی انقلاب فرهنگی پیش خواهد آمد؟ نمی دانم! شاید یک روزی یکی بلند شود بگوید، آقا اینگونه نگاه کنید، اینگونه گوش کنید، اینگونه ببینید. لااقل قدر یا ارزش آثار را ببینید.

لازم نیست قدر و ارزش هنرمند را بدانید. او دارد کار خودش را می‌کند و خیلی هم خودخواهانه لذتش را می‌برد. من هنرمند مهم نیستم. عمل من اگر ارزش دارد، مهم است. من می‌آیم و می‌روم مثل همه‌ آدم‌ها. اسم من "هنرمند" باشد یا نباشد؛ عمل من مهم است. آن عملی که حالا به‌صورت مجسمه است، به‌صورت یک قطعه شعر است یا یک کتاب است؛ این است که می‌ماند. آن که می‌ماند باید نقش خودش را بازی کند.

20:48
پرسپولیس از شکست گریخت
» ‎ بی بی سی

داور گل دقایق آخر پاس همدان مقابل پرسپولیس را مردود دانست تا نتیجه تساوی 1-1 پرسپولیس را در صدر جدول لیگ برتر ایران نگه دارد.
در این مسابقه هفته 24 لیگ برتر ایران که در استادیوم آزادی تهران برگزار شد، پرسپولیس به امید تکرار پیروزی دور رفت مقابل پاس به میدان رفت.
اما تیم پاس موقعیت استفاده از شرایط بازی خانگی را از پرسپولیس گرفت و در نیمه اول به سرعت بر بازی مسلط شد.
پدالله اکبری، مهاجم پاس در دقیقه 7 بازی مقابل دروازه خالی پرسپولیس فرصت داشت تا تیم خود را پیش بیندازد، اما پاس نه در این موقعیت و نه در دقیقه 19 که بار دیگر موقعیتی مناسب برای گل زنی مقابل دروازه پرسپولیس ایجاد شد، نتوانست توپ را درون دروازه پرسپولیس قرار دهد.
20:42
وعیدی: تهدید ایران جواب نمی‌دهد
» ‎ بی بی سی

جواد وعیدی از مذاکره کنندگان هسته ای ایران، به کار گیری همزمان روش تهدید و مذاکره در مواجهه با ایران را رد کرد و گفت که سیاست چماق و هویج، سیاستی مربوط به گذشته است.
معاون بین الملل شورایعالی امنیت ملی ایران در حاشیه همایشی در مورد برنامه هسته ای ایران که با نام "برنامه و فعالیت های صلح آمیز هسته ای ایران؛ مدالیته همکاری با آژانس" در تهران برگزار شد به خبرنگاران گفت همکاری های ایران با آژانس بین المللی انرژی اتمی، در چارچوب مقررات پیمان منع گسترش سلاح های کشتار جمعی (ان پی تی) ادامه خواهد داشت.
آقای وعیدی گفت روش تهدید و مذاکره هیج وقت نتیجه نداده است و برای مذاکرات واقعی و شرایط برابر، باید دست از تهدید برداشت.
سخنان معاون بین الملل شورایعالی امنیت ملی ایران به اظهارات مقام های کشورهای پنج بعلاوه یک بر می گردد که همزمان از صدور قطعنامه های تحریم ایران و مذاکره با این کشور برای وادار کردن آن به تعلیق فعالیت های غنی سازی اورانیوم استفاده می کنند.

18:56
رژ آجری
» ‎ رادیو زمانه

امروز درباره نویسنده‌ای صحبت می‌کنم که البته نمی‌خواهم بگویم که خیلی هم جوان است چون متولد سال ۱۳۳۴ است ولیکن اولین کتاب خود را تحت عنوان «رژ آجری» منتشر کرده است. پیش از آنکه وارد بحث درباره کتاب بشویم، خلاصه‌ای از زندگی اکرم محمدی، نویسنده این کتاب را بازگو می‌کنم. اکرم محمدی در بهمن ماه ۱۳۳۴ در تنکابن متولد شد. او پس از اخذ لیسانس علوم اجتماعی تا سال ۱۳۶۱ به کار دبیری در چابکسر مشغول بود. و پس از آن با خانواده خود به تهران رفت. از سال ۳۶۸ در برلن زندگی می‌کند و در اين شهر به عنوان مربی کودک و نوجوانان و نیز مددکار سالمندان، به کار مشغول است. اکرم محمدی که عضو انجمن زنان برلین است، پس از کار فعال و پیگیر در کلاس‌های داستان نویسی عباس معروفی، اینک اولین مجموعه داستان خودش را منتشر می‌کند. البته الان من در شناسنامه کتاب می‌بینم که نشر گردون در آلمان این کتاب را منتشر کرده و تاریخ انتشار آن ۱۳۸۵ است. اکرم محمدی در این مجموعه نشان می‌دهد که نویسنده‌ای ساده نویس است و می‌کوشد بدون اینکه توصیف زیادی بکند با شرح ماجرایی که رخ داده است، شما را در فضایی قرار بدهد که بتوانید با قهرمانان داستانش آشنا بشوید. و روحیه و روان آنها را درک کنید. این در نوع خود یک سبک نوشتاری جالبی است. یعنی اینکه شما توصیف نمی‌کنید بلکه فقط شرح می‌دهید. این روشی است که بعضی از نویسندگان ابداع کردند و من هم فکر می‌کنم روش جالبی است برای اینکه خواننده این استقلال ذهنی را دارد که پیش خود به هر نحوی که می‌خواهد، قهرمانان داستان را بررسی کند. این مجموعه روی هم رفته حامل تعدادی داستان کوتاه است و من سعی می‌کنم از برخی از داستان‌ها، قسمتی را برای شما قرائت کنم. در داستان مریم بارانی، داستان به این شکل آغاز می‌شود.

"من و مریم رابطه خانوادگی تنگاتنگی نداشتیم. شاید علت آن شوهرش محسن بود که زیاد معاشرتی نبود. اغلب مریم، بعدازظهر شنبه‌ها در اتاق را می‌زد و به من می‌گفت، نمی‌آیی برویم؟ با چند بار در زدن اینطوری من با او راه می‌افتادیم و به تويفلزبرگ می‌رفتیم. شاید شما هم سری به آنجا زده باشید. وقتی که می‌خواهید به بالای این تپه مصنوعی و سرسبز برسید. سربالایی را رد می‌کنید و می‌رسید به تپه ماهوها. روزهایی که باد مناسب می‌وزد، خیلی‌ها با بالن پرواز می‌کنند. عده‌ای هم سرشان را به هوا کردن بادبادک‌ها رنگی گرم می‌کنند. به دیدنش می‌ارزد. گل‌های یاسش که حرف ندارد. خیلی دوست دارم، یک دفعه هم شده با بالن از آن بالا پرواز کنم."

این آغازینه داستان مریم بارانی است و ما بی‌درنگ متوجه می‌شویم که اکرم محمدی یک نویسنده مهاجر است. فضای اغلب داستان‌های او، کشور آلمان و شهر برلین است. در بیشتر موارد و در طی داستان اغلب از زنانی صحبت می‌کند که هرکدام به نحوی ماجرا و حادثه‌ای را می‌آفرینند. البته بیشتر این قصه‌ها حالت روانکاوی دارد و نویسنده سعی می‌کند روان این شخصیت‌ها را بررسی کند و نشان بدهد چرا خودکشی می‌کنند، چرا در عشق شکست می‌خورند، چرا نمی‌توانند با محیط اطرافشان کنار بیایند. رژ آجری از این مقوله داستان‌ها است. دوباره تکه‌ای کوتاه از رژ آجری را قرائت می‌کنم.

"شهناز به شدت در اتاق را به هم کوبید. طوری که شیشه در توالت خرد شد و ریخت. با این کارش می‌خواست جواب آن زوج جوان آلمانی طبقه پایین را بدهد و از من خواست که به پلیس نامه بنویسم. موقع گرفتن نامه تا شده گفت، آرمین به پلیس زنگ زد. از بس سرو صدای آنها زیاد بود، متوجه پلیس نشدند. آنقدر همسایه‌ها هم از هر طرف به آنها اعتراض کردند؛ مجبور شدند جریمه بدهند و از اینجا بروند."

این زن، شهناز با محیط طبیعی که اطراف او هست، گرفتاری دارد. در خانه‌ای که هست راحت نیست. شاید دلیل این امر مهاجرت باشد. شهناز دائما بو می‌شنود. شهناز فکر می‌کند همسایه‌ها هر کدام به نحوی از انحاء دارند محیط زشت اطراف را کثیف می‌کنند. و زندگی او را از آرامش و راحتی می‌اندازند. او در خانه‌اش آنقدر بو می‌شنود که حتی می‌آید و رختخوابش را به بیرون از خانه منتقل می‌کند. مدتی روی بالکن می‌خوابد تا بلکه بو نشنود ولی عاقبت هم نمی‌تواند بر این احساس شنیدن بو غلبه بکند. و داستان دیگری که می‌توانیم در اینجا قسمتی از آن را برای شما بخوانیم، رقیب عشقی شوهر زهره است.

"درست زیر پله برقی، جایی که از آنجا می‌خواستم بالا بروم و نامه سفارشی شهاب را پست کنم به ناهید برخوردم. کوله اش را انداخته بود پشتش و بستنی لیس می‌زد. گفت از مصاحبه برمی‌گردم، کجا با این عجله؟ گفتم سراگيم برای ماساژ و با دست سالن ورزش را نشان دادم. گفت من هم هفته‌ای یکی دوبار می‌آیم. گفتم حالا چی؟ گفت تا نامه‌ات را پست کنی، بستنی‌ام را خورده‌ام و من رفتم توی اداره پست. سه ماه بود که هفته‌ای دوبار به سراگيم می‌رفتم. کره‌ای‌ها آدم را می‌خوابانند روی تختی از سنگ شاه مقصود. آنها می‌گفتند سنگ ياده. کسی هم می‌گفت سنگ یسر ولی شاه مقصود بود. و وقتی داغ می‌شد، سبزی‌اش درخشش عجیبی داشت. درخششی آرام که آدم را می‌رساند به روز اول تولد."

در این داستان ما می‌بینیم حالت‌های عادات و رفتاری که در محیط جدید تغییر کرده است. یعنی مثلا فرض کنید رفتن به ماساژ، برای اینکه بتوانی بدن خود را در فرم نگه داری و آدم امروزی باشیم. در این داستان ما انگیزه‌های افراد را به دلایل مختلف پیدا می‌کنیم که برای ماساژ می‌آیند. ولی در پس و پشت این حالت ماساژ گرفتن برای مبارزه با دردها، ناراحتی‌ها یا روان‌درمانی‌ یا اعصاب درمانی، تنهایی زنانی که در جستجوی انجام کار خارق عادت هستند، خیلی خوب به چشم می‌خورد. در داستان یا دانیال مقدس، ما به حالت ویژه‌ای بازگشت می‌کنیم که از فرهنگ ایران به فرهنگ غرب، منتقل شده. البته منظورم این نیست که ما این حالت را منتقل کردیم، بلکه این حالتی است که در تمام فرهنگ‌ها وجود دارد و حالا ایرانی‌هایی که به غرب مهاجرت کردند، می‌آیند و همان کارهایی را می‌کنند که در ایران، باب بوده است. نگاه می‌کنیم به داستان.

"ما ده نفر ایرانی با دو ماشین سواری به طرف گايزن هايم حرکت کردیم. مقصد بعدی ما را ردس هايم و دیدن کوه و تاک‌ها و زیارت مقبره دانیال مقدس بود. در سمت راست جاده رود راین را می‌دیدیم و در سمت چپ، توریست‌ها را. ۱۴ اتوبوس آنجا پارک شده بود. وبعد جنگل انبوه در دامن تپه‌هایی بالا می‌رفت. پرسیدم اینجا همیشه شلوغ است؟ ملیحه گفت هم شلوغ است و هم گران. معمولا افرادی که اینجا زندگی می‌کنند خانه شخصی و باغ دارند. خانه‌های کرایه‌ای هم هست که معمولا از سه طبقه بیشتر نیست که ماها در آن زندگی می‌کنیم. جلوتر که رفتیم علویه با دست کوه را نشان داد و گفت، ماه اکتبر مردم از دهات دور و نزدیک فرانکفورت برای انگورچینی می‌آیند. دستمزد خوبی هم می‌گیرند. البته انگورهای آن ریز است و خوردنی نیست. فقط به درد شراب می‌خورد. ملیحه طاقت گرما را نداشت. گفت خیلی مانده؟ علویه گفت امامزاده آن طرف تپه‌ها است. گفتم اینها امامزاده ندارند که. عین همین دانیال مقدس. و ما به آن طرف تپه‌ها پیش می‌رفتیم. عکس قاب شده حضرت دانیال با آن موهای بلند طلایی‌اش که در اتاقک شیشه‌ای کوچک برق می‌زد من را یاد تمثال‌های باسمه‌ای امامزاده‌های خودمان می‌انداخت. دور و برش پر بود از بقایای شمع‌های نیم سوخته. ملیحه به علامت صلیب اشاره کرد و گفت، نظر کرده حضرت عباس هم هست. علویه گفت تمام بلاهایی که تا به حال سرت آمده به خاطر همین بی‌اعتقادی تو است. ملیحه گفت خدا همان نور اولیه است. بقیه را فکر خودمان ساخته. گفتم پس بسم‌الله گفتندت موقع سوار شدن چه صیغه‌ای بود. گفت از سیزده سالگی با پدر شوهر آخوندم زندگی کردم. وقتی مرد من و دخترش چادر از سر برداشتیم. البته شوهرم به حجاب اهمیتی نمی‌داد. بعد از زیارت در جنگل کنار رود، گوشه‌ای بساط چای و کباب راه انداختیم. علویه در جام ویسکی‌اش یخ و نوشابه می‌ریخت و یکوری لم داده بود و به شیلا نگاه می‌کرد. گفت بزن. شیلا تل قرمزی به موهایش انداخته بود و موهای كولی‌وشش به او حالت عارفی فراخ کشیده و پاکباخته می‌داد. سه تارش را بغل زد و کوک کرد. گفتم از کفم رها را بزن. لبخندی زد و شروع به نواختن قطعه‌ای از علیزاده کرد."
این داستان، داستان جالبی است. از یک سو ما ایرانی‌هایی را داریم که به نظر می‌آید از گروه بندی‌های مختلف سیاسی هستند. مثلا شاید در بین آنها چپ گراهای سابق است یا چپ گراهایی که الان هم چپ گرا هستند ولی به دلیل شرایط خاص زمانی که الان پیش آمده، فعال سیاسی نیستند. همچنین افرادی که مردمان عادی معمولی هستند که مهاجرت کردند و دور شده‌اند از محیط زیست طبیعی خود که ایران باشد. علویه در بین این شخصیت‌ها، موجود بسیار جالبی است. علویه دعا می‌خواند. علویه برای مردم نذر می‌کند. نذرهای علویه ادا می‌شود و اصولا هرکاری که علویه می‌کند به نحوی از انحا در رابطه با یک حالت مذهبی است. گرچه که در داستان هم می‌بینیم ویسکی هم می‌خورد و روابط اجتماعی امروزی هم دارد ولیکن با یک احساس مذهبی شدید می‌کوشد دیگران را راهبر باشد و به یک حالت و جهت زندگی آنها را تعیین می‌کند. من درمورد مردها نمی‌دانم ولی در زن‌ها اغلب دیده می‌شود که یک تمایل و یک حس کشش به مذهب که آنها را وامی‌دارد سنت‌ها و زمینه‌های فکری قدیم را همیشه با خودشان حفظ می‌کنند. اکرم محمدی در مجموعه رژ آجری، گروه قابل تاملی از زن‌ها را به عنوان شخصیت‌های مختلف اجتماعی مورد بررسی قرار می‌دهد و داستان‌هایی بوجود آورده که در مجموع می‌شود گفت که جزو داستان‌های خوب زبان فارسی است. این نویسنده، شاید دیر وارد میدان شده و آنطور که باید آثار زیادی از او چاپ نشده ولی نویسنده فعالی است. یعنی به نظر می‌رسد ادبیات را جدی گرفته و می‌کوشد تا جایی که می‌تواند، کار ادبی عرضه بکند که می‌شود گفت قابل تامل است. من به او تبریک می‌گویم و امیدوارم که بتواند کارش را ادامه بدهد. همینطوری کتاب را باز می‌کنم و اولین جمله‌ای را که می‌آید، می‌خوانم به عنوان حسن ختام.

"از مسیر آشنای کویر می‌گذشتیم که من پانزده سالم بود. دیگر خوابم نبرد. از تخت پایین آمدم. پاورچین خودم را به کمد باریک آینه دار اتاق رساندم. عکس‌های خانوادگی را از کمد قدیمی بیرون کشیدم. باز یادم رفته بود برای عکس‌ها، آلبوم بخرم."

این هم داستانی بود درمورد کویر و بم.

18:38
درخشش تکواندوکاران ایرانی در هامبورگ
» ‎ صدای آلمان

درخشش تکواندوکاران ایرانی از تیم مس کرمان در رقابت‌های بین‌المللی تکواندوی "اوپن جرمن" در شهر هامبورگ و انتخاب یک کمک مربی آلمانی از سوی علی دایی، سرمربی جدید تیم ملی فوتبال ایران.

18:27
رعنا فرحان به زبان جاز شعر فارسی می‌خواند
» ‎ رادیو زمانه

بعد از ظهر به وقت نیویورک با رعنا فرحان خواننده جازوبلوز ایرانی صحبت کردم اما به وقت ما دیر وقت بود و در پایان یک روز خسته. در حالی‌که صدایش وقت خواندن ترانه تازه‌ای که به زمانه داده هنوز در گوشم پیچیده بود به او تلفن کردم.
خواننده‌های زیادی را می‌شناسم که صدایشان وقت خواندن با وقت حرف زدن فرق می‌کند اما رعنا فرحان وقتی درباره پیتزایی که به خاطر ما ناتمام ماند حرف می‌زد ان�

عنوان » March 9, 2008

فیدها

49 خوانده نشده